သမီးငယ်၏နောင်တရချိန် အခန်း (၁) အတိတ်၏အရိပ် မိုးရနံ့သင်းနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးစက်တို့သည် မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ဆင်းနေကြသကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌လည်း နာကျင်မှုတို့က အစီအရီ တိုးဝှေ့နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖေဖေ၏ နာရေးဓာတ်ပုံလေးက ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်နေသယောင်။ ထိုအပြုံးသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသည်းအေးဆုံး ဓားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ …
သမီးငယ်၏နောင်တရချိန် Read More
“အိမ်တွင်းအကြမ်းဖတ်မှု” ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော နေဝင်ဖျိုးဖျော့အလင်းရောင်သည် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများက အငွေ့တထောင်းထောင်းဖြင့် အသင့်ရှိနေသော်လည်း လေထုထဲတွင်မူ အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ နှင်းဦးသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖျားများကို ထိန်းချုပ်ရင်း တံခါးဝဆီသို့ အကြည့်ပို့ထားမိသည်။ သော့ခလောက်သံ တဂျောက်ဂျောက် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ခုန်သံသည် စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ မြန်ဆန်လာသည်။ “ပြန်လာပြီလား ကိုကို…” …
“အိမ်တွင်းအကြမ်းဖတ်မှု” Read More
“စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ထောင်” ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတာ ပြင်ပလူတွေအမြင်မှာတော့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ “ကိုကို” ဆိုတဲ့ ခေါ်သံနောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ “မေ” ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နောက်မှာ သူမရဲ့ နူးညံ့မှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အရာအားလုံး ပုံအောပြီး ယုံကြည်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ “ယုံကြည်မှု” …
“စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ထောင်” Read More
“သူစိမ်းဖြစ်သွားတဲ့မယား” “ကျွန်တော်က အောင်မြင်မှုနောက်ကိုပဲ အရူးအမူး လိုက်ခဲ့တဲ့လူပါ… အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို အစကနေ အဆုံးထိ ပြာကျစေခဲ့တာ” ကျွန်တော့်နာမည် မင်းခန့်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ငွေရှာစက်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အကြီးတန်းမန်နေဂျာ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ လှပပြီး စိတ်သဘောထားပြည့်ဝတဲ့ ဇနီးသည် “နွယ်” နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံလွန်းလို့ …
“သူစိမ်းဖြစ်သွားတဲ့မယား” Read More
“မယားကြီးဆိုတဲ့ အမည်နာမရဲ့ အောက်ခြေ” ကျယ်ဝန်းလွန်းတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက တစ်ခါတလေတော့လည်း အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။ ဧည့်ခန်းအလယ်က ဇိမ်ခံဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း နံရံက နာရီလက်တံ သံတချပ်ချပ်ကိုပဲ နားထောင်နေမိတယ်။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် “ထက်မြတ်” ပြန်မလာသေးဘူး။ အရင်ကဆိုရင်တော့ ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဖုန်းတွေဆက်၊ ခြံဝကို ခဏခဏထွက်ကြည့်မိမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ …
“မယားကြီးဆိုတဲ့ အမည်နာမရဲ့ အောက်ခြေ” Read More
“မိဘမျက်ရည်တစ်စက် သားသမီးဘဝတစ်သက်” ကျွန်တော်က အတ္တကြီးတဲ့သူပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လိုချင်တာမှန်သမျှ မရရအောင်ယူတတ်တဲ့ စိတ်က ကျွန်တော့်သွေးထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက ရိုးအအ၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သူတစ်ပါးကို ကူညီရရင် ပျော်နေတဲ့ ရွာက အစိုးရမူလတန်းပြ ဆရာအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေက ဂုဏ်မောက်စရာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မြို့က သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ …
“မိဘမျက်ရည်တစ်စက် သားသမီးဘဝတစ်သက်” Read More
“မိဘကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်လည်း မမေ့ပါနဲ့” အိမ်ကလေးအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများက ခါတိုင်းထက် ပို၍ စူးရှနေသည်။ ချွေးမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ဟင်းအိုးကို မွှေနေသည့် လက်များမှာလည်း အကြမ်းပတမ်းနိုင်လှသည်။ “ပေါ့တော့လည်း အရသာမရှိဘူး၊ ငံတော့လည်း မျိုမကျဘူးနဲ့… အမေက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ” ဟု ခါးခါးသီးသီး အော်ဟစ်လိုက်သော စကားသံမှာ …
“မိဘကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်လည်း မမေ့ပါနဲ့” Read More
“ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းတာ” နေရောင်ခြည်နွေးနွေးက သစ်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မေနှင်းတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ထက်၌ ထိုင်ရင်း စာရင်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို လှန်လှောကြည့်နေမိသည်။ မေနှင်းသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ ပညာတတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က သူမ၏ဘဝသည် ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုမရှိခဲ့ဘဲ ဖရိုဖရဲနိုင်လှသည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမယူထားသည့် ယောကျ်ားမှာ အရက်နှင့် လောင်းကစားတွင် နစ်မွန်းနေသူဖြစ်သဖြင့် မေနှင်း၏ …
“ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းတာ” Read More
နောက်မယား ဒီအိမ်ကြီးထဲကို နှင်းဝတ်ရည် ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသုံးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူမဟာ “နှင်းဝတ်ရည်” ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ရှင်သန်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပြုံးနေတဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ မမေ ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ သူမဟာ အသက်ရှူနေရတာပါ။ ကိုသက်နိုင်က သူမကို လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ ချစ်လို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ မမေနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်လို့၊ မမေနဲ့ …
နောက်မယား Read More
“ကြာကူလီကျောင်းဆရာ” ရန်ကုန်၏ မိုးက သည်းထန်လွန်းလှသည်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှ သင်တန်းကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာရသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် သီရိနန္ဒာ၏ အဖြူရောင်ပုခုံးစွန်းလေးများ စိုစွတ်နေခဲ့ပြီ။ နယ်မြို့လေးမှ ရန်ကုန်သို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ရောက်လာသည့် သူမအတွက် ဤမြို့ကြီး၏ ဆူညံသံများနှင့် အရှိန်အဟုန်က ခြောက်ခြားစရာ။ သူမသည် စိုစွတ်နေသော ထီးကလေးကို ခေါက်ကာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကျောင်း၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တက်လာခဲ့သည်။ အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအချို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။ …
“ကြာကူလီကျောင်းဆရာ” Read More