အမွေလုကြသည့် သားသမီးများ

ရွှေသာမော အိမ်ကြီး၏ အမိုးပေါ်သို့ မိုးစက်တို့သည် သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေကြသည်။ ထိုအိမ်ကြီးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ခံ့ညားထည်ဝါမှုတို့က ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သေးပေ။ အိမ်အတွင်းပိုင်းရှိ ရှေးဟောင်းသစ်သားနံ့နှင့် ဆေးနံ့တို့ ရောယှက်နေသော လေထုက လူကို အသက်ရှူ ကျပ်စေသည်။ အိမ်ကြီး၏ သခင်ဖြစ်သူ ဦးရွှေသာင်းသည် အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းထဲတွင် အမောတလှည့်နှင့် သေမင်းကို စောင့်ကြိုနေရရှာသည်။ သူ့ဘေးတွင် သားသမီး သုံးဦး ရောက်ရှိနေကြသော်လည်း ထိုသူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပူဆွေးခြင်းထက် တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်တောင့်တနေသည့် အရိပ်အယောင်များက ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။

မီးဖိုဆောင်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း သစ်သားစားပွဲကြီးတွင် သားအကြီးဆုံး မင်းလွင်၊ သမီးလတ် နှင်းဖြူနှင့် သားအငယ်ဆုံး ကျော်စွာတို့ ထိုင်နေကြသည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ မင်းလွင်က သူ့ရှေ့ရှိ ကော်ဖီခွက်ကို ဇွန်းဖြင့် အသာအယာ မွှေနေရင်း အသံကို ခပ်အုပ်အုပ် ပြုကာ စကားစလိုက်သည်။ ဖေဖေ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီဟု သူက ပြောလိုက်သည့်အခါ နှင်းဖြူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ ပြင်ဆင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ ကိုကြီး၊ အဖေ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီ ရှယ်ယာတွေလား ဒါမှမဟုတ် ဒီအိမ်ကြီးကိုလားဟု သူမက ပွင့်လင်းစွာပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကျော်စွာကတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က မိုးစက်များကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ကြားတွင် မေတ္တာတရားထက် ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ် မက်မောခြင်းက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဦးရွှေသာင်း၏ အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ မှောင်ရိပ်များက ကြီးစိုးနေသည်။ ကုတင်ဘေးရှိ မီးအိမ်မှ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့က သူ့၏ တွန့်လိမ်နေသော လက်ချောင်းများကို ထင်ဟပ်စေသည်။ သူ့ဘေးတွင် သစ္စာရှိစွာ ပြုစုပေးနေသူမှာ အိမ်စေ နန်းဝေ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ နန်းဝေ၊ ငါ့သားသမီးတွေ အပြင်မှာ ဘာတွေ ပြောနေကြသလဲဟု သူက အားယူကာ မေးလိုက်သည်။ နန်းဝေက ခေါင်းငုံ့ကာ မဖြေဘဲ နေမိသည်။ သူမ သိသည်မှာ ထိုသားသမီး သုံးဦးသည် ဖခင်၏ အသက်ထက် ဖခင် ချန်ထားခဲ့မည့် သေတ္တာအိုကြီးထဲက သော့တံကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးရွှေသာင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ စုဆောင်းခဲ့သမျှ စည်းစိမ်တို့သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်တော့ဘဲ ပူလောင်မှုများကိုသာ ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများက ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။ မင်းလွင်က အဖေ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်ဟု ယူဆကာ ခြေဖွဖွနင်းလျက် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ သူ ရှာဖွေနေသည်မှာ သေတမ်းစာ မဟုတ်ဘဲ အဖေ ဝှက်ထားတတ်သည့် စိန်ရွှေ ရတနာများ ထည့်ထားသော သေတ္တာကလေး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ဘဲ အခန်းတံခါးဝတွင် နှင်းဖြူနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးတော့သည်။ နှင်းဖြူက ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ကိုကြီးလည်း အိပ်မပျော်ဘူး ထင်တယ်ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ဦး၏ အတွေးကို တစ်ဦးက ရိပ်မိနေကြသော်လည်း ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးများကို မချွတ်ကြသေးပေ။ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အရင်းအချာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စည်းစိမ်ရှေ့တွင် သူစိမ်းများထက်ပင် ပို၍ စိမ်းကားနေကြသည်။

ကျော်စွာကတော့ သူ့အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ကတော့ မငြိမ်သက်နိုင်ပေ။ သူသည် နိုင်ငံခြားတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး အဖေ့ဆီက ငွေကို အမြဲ တောင်းခံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဖေ မရှိတော့လျှင် သူ့အတွက် ငွေရပေါက် ရလမ်း ပိတ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် စာကြည့်ခန်းဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လှေကားထိပ်တွင် ရပ်နေသော နန်းဝေနှင့် တိုးပြန်သည်။ နန်းဝေ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု အချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ နန်းဝေက လေးလေးနက်နက်ပင် လောဘနောက်ကို မလိုက်ကြပါနဲ့တော့၊ ဆရာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားပေးကြပါဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျော်စွာက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တွန်းဖယ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးတိတ်သွားသော်လည်း မြူနှင်းများက အိမ်ကြီးကို ဝန်းရံထားသည်။ ဦးရွှေသာင်းက သားသမီး သုံးဦးစလုံးကို သူ့ကုတင်ဘေးသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ သားတို့ သမီးတို့၊ ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ငါ သေရင် ငါ့ရဲ့ အမွေတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိချင်နေကြမှာပဲဟု သူက အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မင်းလွင်၊ နှင်းဖြူနှင့် ကျော်စွာတို့သည် အသက်ရှူပင် မဝကြဘဲ ဖခင်၏ နှုတ်ထွက်စကားကို စောင့်နေကြသည်။ ဦးရွှေသာင်းက သူ့ခေါင်းအုံးအောက်မှ သော့ဟောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီသော့က ခြံထဲက ဂိုဒေါင်အိုကြီးထဲမှာရှိတဲ့ သေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ပဲဟု သူက ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သားသမီး သုံးဦးသည် ဖခင် သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် ဝမ်းနည်းရန် မေ့လျော့နေကြပြီး ထိုသော့ကို လုယူရန် ကြိုးစားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သုံးဦးသား သဘောတူညီမှု ရယူကာ ဂိုဒေါင်အိုကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ဖုန်များ တက်နေသော သေတ္တာကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ သူတို့ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေကြသည်။ မင်းလွင်က သော့ကို အပေါက်ထဲ ထည့်ကာ လှည့်လိုက်သည်။ သေတ္တာအဖုံး ပွင့်သွားသည့်အခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှေဒင်္ဂါးများ သို့မဟုတ် စိန်စီသော လက်ဝတ်ရတနာများ မဟုတ်ဘဲ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓာတ်ပုံ အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုနှင့် စာအိတ်တစ်အိတ်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။ နှင်းဖြူက စာအိတ်ကို အမြန်ဆွဲယူကာ ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် ဦးရွှေသာင်းက ရေးထားသည်မှာ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အမွေဆိုတာ မင်းတို့ ငယ်ငယ်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားခဲ့ကြတဲ့ ပုံရိပ်တွေနဲ့ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားတွေပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ အားလုံးကိုတော့ ငါ မသေခင်ကတည်းက ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေကို လှူဒါန်းခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်းတို့ကိုတော့ ဒီအိမ်ကြီး တစ်လုံးပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်၊ ဒီအိမ်မှာ မင်းတို့ အတူတူ နေထိုင်ကြမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲဟု ရေးသားထားသည်။

ထိုစာကို ဖတ်ပြီးနောက် သုံးဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ မင်းလွင်က လက်ထဲက စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း နောင်တမျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ နှင်းဖြူကတော့ သေတ္တာဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ ကျော်စွာကတော့ ဓာတ်ပုံ အယ်လ်ဘမ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ကာ သူတို့ ငယ်ငယ်က ပုံရိပ်များကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ ရှာဖွေခဲ့သော ရွှေငွေများထက် သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့သော မိသားစု ချစ်ခြင်းတရားက ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ထိုအချိန်မှသာ သဘောပေါက်ကြတော့သည်။

ရွှေသာမော အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် လောဘကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နောင်တနှင့် လွမ်းဆွတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သားသမီး သုံးဦးစလုံးသည် အိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အတူတူ ထိုင်နေကြရင်း အတိတ်က အကြောင်းများကို ပြန်လည် ပြောပြနေကြသည်။ သူတို့ကြားတွင် ရှိခဲ့သော တင်းမာမှုများမှာ နှင်းများ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖခင် ချန်ထားခဲ့သော အမွေစစ်မှာ ငွေကြေး မဟုတ်ဘဲ သူတို့ သုံးဦး ပြန်လည် စည်းလုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် အိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နန်းဝေက အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အိမ်ကြီးအတွင်းမှ ကြားနေရသော သားသမီးများ၏ စကားသံများကို နားထောင်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဆရာကြီး လိုချင်ခဲ့တဲ့ အမွေဆိုတာ ဒါမျိုးပါလားဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကလိုပင် ခံ့ညားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက်ဝင်သော ချစ်ခြင်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် မင်းလွင်၊ နှင်းဖြူနှင့် ကျော်စွာတို့သည် ဖခင်၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ လက်ထဲတွင် ပန်းစည်းများကို ကိုင်ထားကြရင်း ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ မှားခဲ့ပါတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ရှိနေပါပြီဟု စိတ်ထဲကနေ တိုင်တည်လိုက်ကြသည်။ လေပြည်အေးလေး တစ်ချက် အဝေ့တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ပါးသွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ပူလောင်မှုများ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။ အမွေလုခြင်းထက် အမွေကို ထိန်းသိမ်းခြင်းကသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသည့် ထိုနေ့သည် သူတို့ ဘဝ၏ အသစ်သော အစပြုခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။