အကို့မိန်းမနဲ့မှာခဲ့မိတဲ့ညီလေး
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အကိုဖြစ်သူ ကိုမင်းလွင်က သူ့ရဲ့ပစ္စည်းအိတ်အဟောင်းလေးကို ပခုံးမှာလွယ်ရင်း ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ အကို့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်ဟာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်ပီပီ ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
“ညီလေး… မေမေတို့ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ မေပဲ ရှိတာ။ ငါ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို အကြာကြီးသွားရမယ်။ အပြန်ကတော့ မသေချာဘူး။ အိမ်မှာ မေ့ကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ချင်လို့ မင်းကို ငါ အပ်ခဲ့မယ်။ ငါ့မိန်းမကို ငါ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးပါ ညီလေးရာ…”
အကို့ရဲ့စကားတွေက တုန်ရီနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အကို့ကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ ပြုံးပြလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်အကိုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေတစ်ဦးလို၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦးလို အားကိုးထိုက်သူပါ။ သူ ချစ်လွန်းလို့ လက်ထပ်ထားတဲ့ မရီးဖြစ်သူ မေကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် မောင်အရင်းတစ်ယောက်လို ကြင်နာခဲ့သူမို့ ဒီတာဝန်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မခက်ခဲဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ “စောင့်ရှောက်ပေးပါ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒီလောက်အထိ လောင်မြိုက်စေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အကို ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မေက စကားနည်းတဲ့သူပါ။ အကိုရှိစဉ်ကတည်းက သူတို့ဇနီးမောင်နှံက သိပ်ပြီး ချစ်ကြတာ။ အခုတော့ မေက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း အဝေးကို ငေးကြည့်နေတတ်တာ များလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အကို့ကို ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း မေ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ မနက်စာ ဝယ်ပေးတယ်၊ အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးတယ်၊ ညဘက်ဆိုလည်း အကို့ဆီက ဖုန်းလာမလားဆိုပြီး စောင့်နေတတ်တဲ့ မေ့အနားမှာ စာအုပ်ဖတ်ရင်း အဖော်လုပ်ပေးခဲ့တယ်။
တစ်လ၊ နှစ်လ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ အကို့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ပဲ လာနေတယ်။ မေ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ယှက်သန်းလာပြီး တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အားငယ်မှုတွေ အစားထိုးလာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိုးရိမ်မိပေမဲ့ မေ့ကိုတော့ အားပေးရတာပေါ့။
“မေ… အကိုက တောထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ လိုင်းမမိတာ ဖြစ်မှာပါ။ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ကျွန်တော် ရှိတယ်လေ…”
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်တဲ့ မေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေက အေးစက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ သနားတာထက် ပိုတဲ့၊ ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်ထက် ပိုတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်နှက်လိုက်ချင်မိတယ်။ ဒါဟာ အကို့ရဲ့ ဇနီးလေ။ ငါ့ရဲ့ မရီးလေ။ ဒါပေမဲ့ လူပျိုပေါက်အရွယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်က မေ့ရဲ့ အားကိုးတကြီး ကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတယ်။
တစ်ညမှာတော့ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတုန်း မေ ဖျားပါလေရော။ ကိုယ်တွေ ပူကျစ်နေပြီး ယောင်ယောင်မှားမှားနဲ့ အကို့နာမည်ကို ခေါ်နေရှာတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ မေ့အနားမှာ ရေပတ်တိုက်ပေးရင်း ပြုစုပေးခဲ့မိတယ်။ မေ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဝေဒနာတစ်ခု ခံစားရတယ်။ အကို့ကို မနာလိုတဲ့စိတ်၊ အကို့အပေါ် သစ္စာဖောက်မိနေပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။
“ကိုမင်းလွင်… ဘာလို့ ပြန်မလာတာလဲဟင်… ကျွန်မ ကြောက်တယ်…”
မေက ယောင်ရင်း ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား မေ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားလုံးတွေ မရှိခဲ့ပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက အများကြီး ပြောခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် မေ့ကို ချစ်မိသွားပြီ။ အကို့မိန်းမကို ကျွန်တော် မြတ်နိုးမိသွားပြီ။ ဒါဟာ ငရဲဆိုလည်း ကျွန်တော် ဆင်းရဲဖို့ အသင့်ပဲလို့ တွေးခဲ့မိတဲ့အထိ ကျွန်တော် ရူးသွပ်ခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို မဟုတ်တော့တဲ့ လေထုတစ်ခု ဖြစ်တည်လာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ ရှက်ရွံ့မှုနဲ့အတူ အားကိုးမှုတွေ ပါလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောခဲ့ကြဘူး။ အကို့ကို စောင့်ရမယ့်သူတွေက အကို ပြန်မလာပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းနေမိတဲ့အထိ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က ရက်စက်ပါတယ်။ အကို ထွက်သွားပြီး ခြောက်လအကြာမှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ အကို့ရဲ့ ပစ္စည်းအိတ်လေးနဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာတယ်။
“ကိုမင်းလွင် ဆုံးပါပြီ…”
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာကြီးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပဲ။ မေကတော့ သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ခံစားရစေခဲ့တယ်။
“ညီလေး… ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့မိတယ်။ ငါ သွားတာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ကုလို့မရတော့တဲ့ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ။ မင်းကို ပြောရင် မင်းတို့ နှလုံးသားကွဲကြမှာစိုးလို့ ငါ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာခဲ့တာ။ မင်း မေ့ကို ချစ်နေတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ သိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါမရှိတဲ့နောက် မေ့ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူက မင်းပဲ ဖြစ်စေချင်လို့ ငါ အပ်ခဲ့တာပါ။ မေကလည်း မင်းကို သံယောဇဉ်ရှိတာ ငါသိတယ်။ ငါ့ကြောင့် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ဆင်းရဲမနေကြပါနဲ့။ ငါ့ကို မေ့လိုက်ပြီး မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပျော်အောင် နေကြပါ…”
ကျွန်တော် စာကို ဖတ်ရင်း အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ အကိုက အရာအားလုံးကို သိနေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေကို အကိုက ခွင့်လွှတ်ရုံတင်မကဘဲ လမ်းခင်းပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ဟာ အကို့ကို သစ္စာရှိတဲ့ ညီတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အကို့ရဲ့ စွန့်လွှတ်မှုကို မသိဘဲ ကိုယ့်အတ္တနဲ့ကိုယ် ပျော်နေခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပါ။
မေ သတိရလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အကို့စာကို ပြလိုက်တယ်။ မေက စာကို ဖတ်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ တိတ်တိတ်လေးပဲ ငိုနေခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ၊ ခံစားချက်တွေ အားလုံးဟာ ရေခဲတိုက်တစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့တယ်။
အကိုက ကျွန်တော်တို့ကို ပေါင်းစည်းစေချင်လို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီစွန့်လွှတ်မှုကပဲ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အမြင့်မားဆုံး တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မေ့ကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်တော် အကို့ကို မြင်နေရတယ်။ မေ့ရဲ့ အသားကို ထိမိတိုင်း အကို့ရဲ့ မှာတမ်းစကားတွေက နားထဲမှာ ခြောက်လှန့်နေတယ်။ မေကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ အရင်လို အချစ်တွေ မပါတော့ဘဲ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့သာ ကြည့်တော့တယ်။
“ညီလေး… မေ တခြားကို ပြောင်းနေတော့မယ်”
တစ်လအကြာမှာ မေက ကျွန်တော့်ကို ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် မတားခဲ့ဘူး။ မတားရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အတူရှိနေသရွေ့ အကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျွန်တော်တို့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ငိုနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရလို့ပါ။
“မေ… အကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါ”
ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာ ဒီလောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ မေက ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးထက် ပိုပြီး ခြောက်သွေ့နေတယ်။ မေ ထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ ရွာနေတုန်းပဲ။ အကို ထွက်သွားတဲ့နေ့ကလိုပဲ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အကို့ရဲ့ ပုံတူကားချပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နေ့တိုင်း နောင်တတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရတယ်။ အကိုက ကျွန်တော်တို့ကို ချစ်လို့ စွန့်လွှတ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အကို မသိခဲ့တာတစ်ခုက “အပြစ်ရှိစိတ်” နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှင်သန်နိုင်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် မေ့ကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အကို့မိန်းမနဲ့ မှာခဲ့မိတဲ့ ညီလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ စတင်ခဲ့ပေမဲ့ နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်းသည် ချစ်ရသူများအတွက် လွတ်မြောက်မှု မဟုတ်ဘဲ တစ်သက်တာ ထွက်ပေါက်မရှိသည့် နောင်တအကျဉ်းထောင်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်တတ်သည်။
