မွေးစားသမီး၏ ကိုယ်ဝန်
ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်အိုကြီးအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ပါ။ ညနေခင်းရဲ့ လေပြေက အေးစက်စက်နိုင်လှပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ပူလောင်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆေးစစ်တံလေးက အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ဘဝတွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ကျွန်မဟာ မြို့နယ်ပညာရေးမှူးဟောင်း၊ အငြိမ်းစားကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ယောက်ပါ။ တစ်မြို့လုံးက လေးစားရတဲ့ “ဆရာမကြီး ဒေါ်မေနု” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ အသက်ထက်တန်ဖိုးထားခဲ့တာ။ ခင်ပွန်းဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ဖန်တီးမှုအကောင်းဆုံး လက်ရာလေးကတော့ နှင်း ပါပဲ။ နှင်းဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးခဲ့တဲ့ သမီးအရင်းမဟုတ်ပေမဲ့ သူမ သုံးနှစ်သမီးလေးကတည်းက ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲမှာ စည်းကမ်းတွေ၊ အခြေခံကောင်းတွေနဲ့ ပုံသွင်းယူခဲ့တာ။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်၊ ကျွန်မရဲ့ မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြမယ့် အရာတစ်ခုပေါ့။
“နှင်း… နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”
ကျွန်မရဲ့ အတွေးထဲမှာ အဲ့ဒီမေးခွန်းကပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ နှင်းက အေးဆေးတယ်၊ စာတော်တယ်၊ လိမ္မာတယ်။ တစ်မြို့လုံးက လူတွေက “ဆရာမကြီး သမီးကတော့ အမေတူသမီးပဲ” လို့ ချီးမွမ်းကြတိုင်း ကျွန်မ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အခုတော့ အဲ့ဒီချီးမွမ်းသံတွေက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားတော့ နှင်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေတာကို မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မ သူမကို ကြည့်လိုက်တဲ့အကြည့်မှာ မေတ္တာတွေ မပါတော့ဘူး။ ဒေါသ၊ အမုန်းနဲ့ နောင်တတွေပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။
“ဘယ်သူလဲ… အဲ့ဒီကလေးအဖေက ဘယ်သူလဲ”
ကျွန်မရဲ့ အသံက တိုးပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားသလိုပါပဲ။ နှင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ငိုရုံပဲ ငိုနေတယ်။ ကျွန်မ သူမဆီကို သွားပြီး ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အားနဲ့လှုပ်ရမ်းမိတယ်။
“ပြောစမ်းပါ နှင်းရဲ့။ နင် ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုများ အိုးမည်းသုတ်နိုင်ရတာလဲ။ တစ်မြို့လုံးက ငါ့ကို ဘယ်လိုကြည့်မလဲဆိုတာ နင် စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ… ငါ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို နင် ဒီလိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား”
နှင်းက ကျွန်မကို မော့ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ အရွဲ့တိုက်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။
“မေမေ့အတွက်… ဂုဏ်သိက္ခာက သမီးထက် ပိုအရေးကြီးတာလား”
သူမရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ စွံ့အသွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသက ပိုကြီးစိုးသွားတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးဟာ သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အပြင်မထွက်ရဲတော့ဘူး။ ဖုန်းလာရင်လည်း မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေရဲ့ တီးတိုးစကားသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အမြဲကြားနေရသလိုပဲ။ “ဟို ဆရာမကြီး မွေးစားသမီးလေ… ဗိုက်ကြီးနေပြီတဲ့” ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ လူမှုရေးနယ်ပယ်မှာ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာတွေ အားလုံး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်ကုန်တယ်။ ကျွန်မကို လာတွေ့နေကျ မိတ်ဆွေတွေလည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်ကုန်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘဝက နေဝင်ချိန်ကို ရောက်သွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အမုန်းဆုံးကတော့ နှင်းရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုပဲ။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ဘူး၊ ဘယ်သူ့နာမည်ကိုမှ မပြောဘူး။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူမက ခုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတာ။ သူမရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ဖွင့်လျက်သား။ ကျွန်မ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖတ်မိလိုက်တယ်။
“မေမေ… မေမေ မသိခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေ။ ဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ လောင်းကစားအကြွေးတွေအတွက် မေမေ့ရဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကို အသိမ်းမခံရအောင် သမီး ဘာလုပ်ပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ မေမေ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ မေမေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပေးဖို့အတွက် သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားခဲ့ရတာ။ အဲ့ဒီလူကြီးက သမီးကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့တာ။ သမီး ရင်ထဲမှာ သေလုမတတ် နာကျင်နေပေမဲ့ မေမေ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ မပျက်စေချင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့… သမီးကပဲ အပြစ်သား ဖြစ်သွားပြီပေါ့”
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ မသိခဲ့တာတွေ၊ သိအောင်လည်း မကြိုးစားခဲ့တာတွေ။ ကျွန်မ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာကိုပဲ ဖက်တွယ်ထားပြီး သမီးလေးရဲ့ ရင်ထဲက ငရဲမီးတွေကို မမြင်ခဲ့မိဘူး။ သူမဟာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရင်း သူမရဲ့ ဘဝကို စတေးခဲ့တာပဲ။
ကျွန်မ နှင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက နိုးနေပြီ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“မေမေ… အခုရော ဂုဏ်သိက္ခာက အရေးကြီးသေးလား”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီ။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ အလုပ်အကိုင်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိတ်ဆွေတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ အချစ်ရဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သမီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက နံရံကြီးတစ်ခုလို ခြားနေတယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ဟာ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ နေထိုင်ပေမဲ့ သူစိမ်းတွေထက် ပိုဝေးကွာသွားခဲ့ကြတယ်။ သူမက ကလေးကို မွေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကို တစ်ခွန်းမှ မခေါ်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းလည်း မရှိသလို၊ အမုန်းလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီ “ဘာမှမရှိခြင်း” ကပဲ ကျွန်မကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်နေတာ။
ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ အပေါ်ယံ အလွှာပါးလေးကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ရင်းနှီးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက မိမိရဲ့ လူသားဆန်မှုနဲ့ အချစ်ဆုံးသူတွေရဲ့ ဘဝ ဖြစ်နေတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ – ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ အများအမြင်တွင် လှပနေစေမည့် အဝတ်အစားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မေတ္တာတရားသည်သာလျှင် ဘဝကို အသက်ဆက်စေသည့် နှလုံးသွေးဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားလှရန်အတွက် နှလုံးသားကို ထုတ်ရောင်းလိုက်မိလျှင် သင်သည် အသက်ရှင်လျက် သေဆုံးနေသူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
