လိမ်ညာသောအချစ်

မိုးစက်တွေတဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ သော်တာတစ်ယောက် ပန်းခြံခုံတန်းလေးတစ်ခုမှာ ငူငူကြီးထိုင်နေတယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးက မိုးရေထဲမှာ နွမ်းလျနေသလို သူ့စိတ်တွေလည်း အဲ့ဒီပန်းလေးလိုပဲ ကြေကွဲနေတယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့မှာ ထီးတစ်လက်ရောက်လာပြီး “ဒီမှာ.. မိုးတွေရွာနေတယ်.. ဖျားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပြုံးရွှင်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ရဲထွဋ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အဲ့ဒီညနေကစပြီး ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြတယ်။ သော်တာရဲ့အထီးကျန်ကမ္ဘာထဲကို ရဲထွဋ်ရဲ့အပြုံးတွေနဲ့ နွေးထွေးမှုတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။

ရဲထွဋ်နဲ့သော်တာတို့ဟာ နေ့တိုင်းလိုလို ပန်းခြံမှာဆုံကြတယ်။ ရဲထွဋ်က သော်တာကို သူ့အကြောင်းတွေအများကြီးပြောပြတယ်။ သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဒေါ်ရဲ့လက်ပေါ်မှာကြီးပြင်းခဲ့ရကြောင်း၊ ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ဘဝကိုရုန်းကန်ခဲ့ရကြောင်းတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြတယ်။ သော်တာကတော့ သူ့အကြောင်းတွေကိုသိပ်မပြောပြဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရဲထွဋ်ရဲ့စကားတွေကို နားထောင်ရင်း သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရုပ်ရှင်အတူတူကြည့်ကြတယ်၊ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ အတူတူထမင်းစားကြတယ်၊ ပန်းခြံထဲမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်မိနေကြပြီဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသိနေကြတယ်။

ရဲထွဋ်က သော်တာကို ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့တယ်။ “သော်တာ.. ကိုယ်.. ကိုယ် သော်တာ့ကို ချစ်တယ်” ဆိုတဲ့ ရဲထွဋ်ရဲ့စကားတွေကြောင့် သော်တာရဲ့နှလုံးသားဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ တုန်ခါသွားခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ချစ်သူတွေဖြစ်သွားကြတယ်။ ရဲထွဋ်က သော်တာ့ကို အမြဲတမ်းဂရုစိုက်တယ်။ သော်တာ့အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်ပေးချင်တယ်။ သော်တာ့ရဲ့ဘဝဟာ ရဲထွဋ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အချစ်ဟာ ပိုပြီးခိုင်မြဲလာခဲ့တယ်။

တစ်နေ့မှာ ရဲထွဋ်က သော်တာ့ကို “ကိုယ်တို့ ခဏလောက်ခရီးသွားရအောင်” လို့ပြောခဲ့တယ်။ သော်တာကလည်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခေါင်းညိတ်ခဲ့တယ်။ ခရီးသွားနေတုန်းမှာ ရဲထွဋ်ဟာ ဖုန်းကိုခဏခဏပြောနေတာကို သော်တာသတိထားမိတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့အရိပ်အယောင်တွေလည်းတွေ့နေရတယ်။ သော်တာက မေးကြည့်တော့ “အလုပ်ကိစ္စတွေပါ” လို့ ရဲထွဋ်က အမြဲတမ်းပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သော်တာ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သံသယဝင်နေမိတယ်။

ရဲထွဋ်ရဲ့ဖုန်းကို သော်တာ 몰래 ကြည့်မိတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီက တွေအများကြီးတွေ့လိုက်ရတယ်။ “ရဲ.. ဘယ်တော့လာမှာလဲ.. ငါမင်းကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ” ဆိုတဲ့စာသားတွေကိုဖတ်ပြီး သော်တာ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ်။ ရဲထွဋ်က သူ့ကို လိမ်ညာနေတာလား။ သော်တာ့ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်လာတယ်။ ညဘက်မှာ ရဲထွဋ်ကို သော်တာက အဲ့ဒီမိန်းကလေးအကြောင်းမေးတော့ ရဲထွဋ်က ဒေါသထွက်သွားတယ်။ “ဒါတွေဟာ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး” လို့ ရဲထွဋ်က အော်ပြောခဲ့တယ်။

ရဲထွဋ်နဲ့ရန်ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် သော်တာဟာ အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။ ရဲထွဋ်အကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ရဲထွဋ်နေတယ်ဆိုတဲ့အဒေါ်အိမ်ကို သွားကြည့်တော့ အဲ့ဒီမှာ ရဲထွဋ်ဆိုတဲ့လူမရှိဘူးလို့ သိလိုက်ရတယ်။ ရဲထွဋ်ဟာ သူ့ကို လိမ်ညာနေတာပဲ။ သော်တာ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေပြည့်နှက်လာတယ်။ သူယုံကြည်ခဲ့တဲ့အချစ်ဟာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သော်တာ့ရဲ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။

ရဲထွဋ်ကို သော်တာက စကားပြောဖို့ခေါ်ခဲ့တယ်။ “မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်ညာခဲ့တာလဲ” ဆိုတဲ့ သော်တာ့ရဲ့မေးခွန်းကို ရဲထွဋ်က ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရဲထွဋ်ဟာ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ရှိနေလို့ သော်တာ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာဖြစ်တယ်။ သော်တာ့ကို တကယ်ချစ်ပေမဲ့ သူ့ဘဝအတွက် ဒီလိုလုပ်ရမှာဖြစ်ကြောင်း ရဲထွဋ်က ပြောခဲ့တယ်။ သော်တာ့ရဲ့မျက်ရည်တွေဟာ တားဆီးလို့မရအောင် စီးကျလာတယ်။ သူချစ်ခဲ့တဲ့လူဟာ သူ့ကို ဒီလောက်ထိ ရက်ရက်စက်စက် လိမ်ညာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။

ရဲထွဋ်နဲ့လမ်းခွဲပြီးတဲ့နောက် သော်တာဟာ အရင်ကထက်ပိုပြီး အထီးကျန်ဆန်လာခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ချင်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့အချစ်ဟာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ငိုနေရင်းနဲ့ပဲ အချိန်တွေကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလို ခံစားနေရတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို အားပေးကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို ဘယ်သူမှ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။

အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သော်တာဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြီး ဂရုစိုက်လာခဲ့တယ်။ သူ ဝါသနာပါတဲ့အလုပ်တွေကို ပြန်လုပ်တယ်။ စာအုပ်တွေဖတ်တယ်၊ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်လည်တယ်။ အရင်ကလို မပျော်ရွှင်နိုင်သေးပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ဆက်ရှင်နေနိုင်ပါပြီ။ သူဟာ သူ့ရဲ့အတိတ်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုအနေနဲ့ သဘောထားပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

ရဲထွဋ်ဟာ သူဌေးသမီးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပေမဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘူး။ သူ သော်တာ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရနေတယ်။ သော်တာ့ကို သူဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ဘူး။ တစ်နေ့မှာ ရဲထွဋ်ဟာ သော်တာ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ရဲထွဋ်နဲ့သော်တာတို့ ပန်းခြံမှာ ပြန်ဆုံကြတယ်။ ရဲထွဋ်က သော်တာ့ကို တောင်းပန်စကားတွေပြောတယ်။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ သော်တာက ရဲထွဋ်ကို ကြည့်ပြီး “မင်းကို ငါခွင့်လွှတ်ပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး” လို့ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ငြိမ်သက်စွာနဲ့ ခဏလောက်ထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။ အတိတ်ကအမှတ်တရတွေဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့တယ်။

ရဲထွဋ်ဟာ သော်တာ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သော်တာဟာ ရဲထွဋ်ရဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသိလိုက်တာတစ်ခုက အတိတ်ကိုထားခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းရမယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူဟာ သူ့ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိနဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နေရောင်ခြည်ဟာ သော်တာ့ရဲ့မျက်နှာပေါ်ကို ထိုးကျလာတယ်။ အဲ့ဒီနေရောင်ခြည်ဟာ သူ့ရဲ့အနာဂတ်ကို လင်းထိန်စေမယ့် အလင်းရောင်တစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူယုံကြည်တယ်။ လိမ်ညာသောအချစ်ဟာ သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီသင်ခန်းစာက သူ့ကို ပိုပြီးသန်မာစေခဲ့တယ်။ သော်တာဟာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ဘဝမှာ အချစ်စစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။