သစ္စာဖောက်ည

မိုးမင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတွေထန်နေတယ်။ နှင်းဆီရောင်လွှမ်းတဲ့ ညနေဆည်းဆာအောက်မှာ သူချစ်ရတဲ့သူငယ်ချင်း မေရီနဲ့ သူ့ရဲ့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ထွန်းထွန်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို သူငေးကြည့်နေမိတယ်။ မေရီကို သူဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ မေရီက သူ့အတွက်တော့ အရာရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုမြင်တော့ သူ့ခံစားချက်တွေကို မြိုသိပ်ထားဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ထွန်းထွန်းက သူ့ပခုံးကိုပုတ်ပြီး “မင်းမရှိရင် ဒီနေ့ဒီအချိန်ကို ငါတို့ရောက်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး မိုးမင်း” လို့ပြောတယ်။ မိုးမင်းက အပြုံးတစ်ဝက်၊ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ဝက်နဲ့ ပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ညရဲ့အမှောင်ထုက သူ့မျက်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတယ်။ ဒီညဟာ သူတို့သုံးယောက်အတွက် ဘယ်လိုအပြောင်းအလဲတွေ ယူဆောင်လာမလဲဆိုတာ သူခန့်မှန်းလို့မရသေးဘူး။

မင်္ဂလာဦးညမှာ မေရီက မိုးမင်းကို လှမ်းခေါ်တယ်။ “မိုးမင်း၊ ငါတို့ပျော်ရွှင်နေတာ မင်းသိတယ်ဟုတ်?” မိုးမင်းက “သိတာပေါ့ မေရီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပျော်ရွှင်နေတာမြင်ရတာ ငါ့အတွက်အပျော်ဆုံးပဲ” လို့ဖြေတယ်။ မေရီက သူ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး “ငါတို့ဘယ်တော့မှ မင်းကိုမမေ့ဘူးနော်။ မင်းကငါတို့ရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းပဲ” လို့ပြောတယ်။

ထွန်းထွန်းက ဝိုင်ခွက်ကိုမြှောက်ပြီး “မိုးမင်းအတွက်!” လို့အော်တယ်။ သုံးယောက်သား ဝိုင်ခွက်တွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမင်းရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူတို့ပျော်ရွှင်လေ၊ သူ့ရဲ့ဝေဒနာတွေက ပိုပြင်းထန်လေပဲ။ ညနက်လာတော့ မိုးမင်းဟာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ လသာဆောင်မှာထိုင်ပြီး အတွေးတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေမိတယ်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေရီနဲ့ထွန်းထွန်းတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက သာယာနေဆဲပဲ။ သူတို့မှာ ချစ်စရာကလေးတစ်ယောက်လည်းရှိတယ်။ မိုးမင်းက သူတို့မိသားစုကို အမြဲကူညီစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ တစ်နေ့မှာ မေရီက မိုးမင်းကို “မိုးမင်း၊ မင်းလည်းအိမ်ထောင်ပြုသင့်ပြီ။ မင်းကိုချစ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှာသင့်ပြီ” လို့ပြောတယ်။

မိုးမင်းက “ငါ့အတွက်တော့ မင်းတို့ပျော်ရွှင်နေတာမြင်ရရင် လုံလောက်ပါပြီ” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေရီက မကျေနပ်ဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စတေးနေတာကို သူမြင်နေရတယ်။ တစ်ညမှာ မိုးမင်းနဲ့ထွန်းထွန်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အချိန်မှာ ထွန်းထွန်းက “မိုးမင်း၊ ငါမင်းကိုတကယ်ကျေးဇူးတင်တယ်။ မင်းငါတို့အတွက်လုပ်ပေးတာတွေအတွက် ဘယ်လိုပြန်ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး” လို့ပြောတယ်။

မိုးမင်းက ထွန်းထွန်းကိုကြည့်ပြီး “ငါ့အတွက် ဘာမှပေးစရာမလိုဘူး ထွန်းထွန်း။ မင်းတို့ပျော်ရွှင်နေတာမြင်ရရင် ငါကျေနပ်ပြီ” လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တွေက အထင်းသားပေါ်နေတယ်။ တစ်နေ့မှာ မေရီက မိုးမင်းကို သူ့အိမ်ကိုလာဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်။ သူရောက်သွားတော့ မေရီက သူ့ကိုရင်ဖွင့်တယ်။

“မိုးမင်း… ငါတို့အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပြဿနာတွေနည်းနည်းရှိနေတယ်။ ထွန်းထွန်းက အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး။ အလုပ်မှာစိတ်ဖိစီးမှုတွေများနေတယ်ထင်တယ်” လို့ပြောတယ်။ မိုးမင်းက မေရီကိုနှစ်သိမ့်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့ မေရီ။ အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါထွန်းထွန်းနဲ့စကားပြောကြည့်မယ်” လို့ပြောတယ်။ မိုးမင်းရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

မိုးမင်းက ထွန်းထွန်းနဲ့တွေ့ပြီး စကားပြောဖို့ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွန်းထွန်းက သူ့ကိုရှောင်ဖယ်နေတယ်။ တစ်ညမှာ ထွန်းထွန်းက အရက်မူးပြီးအိမ်ပြန်လာတယ်။ မေရီနဲ့စကားများပြီး အော်ဟစ်ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ကြတယ်။ မိုးမင်းက ကြားဝင်ပြီး သူတို့ကိုခွဲဖို့ကြိုးစားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ထွန်းထွန်းက မိုးမင်းကိုထိုးလိုက်တယ်။

မိုးမင်းလဲကျသွားပြီး ခေါင်းနဲ့ထိခိုက်သွားတယ်။ မေရီက ထွန်းထွန်းကိုအော်ဟစ်ပြီး မိုးမင်းကိုချက်ချင်းဆေးရုံပို့ဖို့ပြောတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ မိုးမင်းက သတိလစ်နေတယ်။ မေရီက သူ့ဘေးမှာထိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ “မိုးမင်း… မင်းကိုငါတို့ဒီလိုဖြစ်စေခဲ့တာ ငါ့အမှားတွေပါ” လို့ တဖွဖွပြောနေတယ်။

မိုးမင်းသတိရလာတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး။ သူဘယ်သူလဲ၊ သူဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူလုံးဝမသိဘူး။ မေရီက သူ့ကိုကြည့်ပြီး “မိုးမင်း… မင်းမှတ်ဉာဏ်တွေဆုံးရှုံးသွားတာလား” လို့မေးတယ်။ မိုးမင်းက ဘာမှမဖြေနိုင်ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဗလာကျင်းနေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့သာ ပြန်ကြည့်နေတယ်။

မေရီနဲ့ထွန်းထွန်းတို့က သူ့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ သူတို့က သူ့ကိုသူတို့အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမင်းရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှပြန်ပေါ်မလာဘူး။ သူတို့ရဲ့ပုံပြင်တွေကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ပုံပြင်လိုပဲ သူနားထောင်နေမိတယ်။ တစ်နေ့မှာ မေရီက သူ့ကို “မိုးမင်း… မင်းကိုငါတို့အရမ်းချစ်တယ်။ မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေပြန်ရလာဖို့ ငါတို့ဘာမဆိုလုပ်ပေးမယ်” လို့ပြောတယ်။

မိုးမင်းက သူတို့နဲ့အတူနေရင်း သူတို့အကြောင်းကို ပြန်လေ့လာတယ်။ မေရီက သူ့ကိုဂရုစိုက်တယ်။ ထွန်းထွန်းက သူ့ကိုသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဘာကိုမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြဲရှိနေတယ်။ တစ်ညမှာ သူတို့အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေလာလည်ကြတယ်။ ဧည့်သည်တွေထဲမှာ သူ့ကိုသိတဲ့သူတွေလည်းပါတယ်။

သူတို့က သူ့ကို “မိုးမင်း… မင်းကိုပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ မင်းနေကောင်းတယ်ဆိုတာသိရတော့ ငါတို့စိတ်အေးသွားတယ်” လို့ပြောကြတယ်။ မိုးမင်းက သူတို့ကိုပြုံးပြီး ပြန်နှုတ်ဆက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြန်သွားတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ပိုပြီးအထီးကျန်ဆန်လာတယ်။ သူဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူပိုပြီးသိချင်လာတယ်။

မိုးမင်းက သူ့အတိတ်ကိုပြန်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ မေရီနဲ့ထွန်းထွန်းကိုပြောပြီး သူ့ဇာတိမြို့ကိုသွားဖို့ ခွင့်တောင်းတယ်။ သူတို့က ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ မိုးမင်းတစ်ယောက်တည်း သူ့ဇာတိမြို့ကိုပြန်သွားတယ်။ သူငယ်ငယ်ကနေခဲ့တဲ့အိမ်ကို သူပြန်ရှာတွေ့တယ်။ အိမ်ထဲကိုဝင်သွားတော့ အရာအားလုံးက သူ့အတွက်စိမ်းသက်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာ သူ့ပုံတွေ၊ သူ့မိသားစုပုံတွေကို သူတွေ့လိုက်တယ်။ ပုံတွေကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အတိတ်ကအမှတ်ရစရာတွေ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာတယ်။ သူဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူပြန်သိလာတယ်။ သူ မေရီ့ကိုချစ်တဲ့အကြောင်း၊ ထွန်းထွန်းက သူ့ရဲ့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့အကြောင်းကို သူပြန်သတိရလာတယ်။

မိုးမင်းဟာ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေပြန်ရလာတော့ မေရီနဲ့ထွန်းထွန်းကို ချက်ချင်းပြန်တွေ့ချင်တယ်။ သူတို့ဆီကိုဖုန်းဆက်ပြီး သူပြန်လာတော့မယ်လို့ပြောတယ်။ မေရီက အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ်။ မိုးမင်းပြန်ရောက်တော့ မေရီက သူ့ကိုပြေးဖက်တယ်။ ထွန်းထွန်းက သူ့ကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တယ်။

“မင်းမှတ်ဉာဏ်တွေပြန်ရလာတာ ငါတို့အရမ်းဝမ်းသာတယ်။ မိုးမင်း” လို့ ထွန်းထွန်းကပြောတယ်။ မိုးမင်းက ပြုံးပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မေးခွန်းတွေနဲ့ပြည့်နေတယ်။ သူ မေရီ့ကိုချစ်တဲ့အကြောင်းကို သူတို့သိလား။ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပြဿနာတွေရှိနေတယ်ဆိုတာကရော ဘယ်လိုလဲ။

ညရောက်တော့ မိုးမင်းက မေရီနဲ့စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် လသာဆောင်မှာထိုင်ပြီး စကားပြောကြတယ်။ “မေရီ… ငါမင်းကိုချစ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား” လို့ မိုးမင်းကမေးတယ်။ မေရီက အံ့သြသွားတယ်။ သူဘာပြောရမှန်းမသိဘူး။

“မိုးမင်း… ငါ… ငါမင်းကို ဘယ်လိုပြန်ပြောရမလဲမသိဘူး။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ” လို့ မေရီကပြောတယ်။ မိုးမင်းက “ငါသိပါတယ် မေရီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို မင်းကိုပြောပြချင်လို့ပါ” လို့ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ထွန်းထွန်းရောက်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စကားပြောနေတာကို သူကြားသွားတယ်။

ထွန်းထွန်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ “မင်းတို့ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ” လို့မေးတယ်။ မိုးမင်းက “ငါမေရီကို ငါ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကိုပြောပြနေတာပါ” လို့ပြန်ဖြေတယ်။ ထွန်းထွန်းက မိုးမင်းကိုထိုးဖို့ပြင်တယ်။ မေရီက ကြားထဲကဝင်ပြီး သူတို့ကိုခွဲတယ်။ “တော်ကြပါတော့! ဒီလောက်ဆိုတော်သင့်ပါပြီ” လို့ မေရီကအော်တယ်။

မိုးမင်းက သူ့ရဲ့အိတ်ကိုဆွဲပြီး “ငါဒီကနေထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါ” လို့ပြောတယ်။ သူအိမ်ထဲကထွက်သွားတယ်။ မေရီက သူ့ကိုလိုက်ခေါ်တယ်။ “မိုးမင်း! မသွားပါနဲ့” လို့အော်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမင်းက လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

မိုးမင်းဟာ မေရီနဲ့ထွန်းထွန်းကိုထားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့လမ်းကို သူလျှောက်လှမ်းသွားတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်း ဝေးလံခေါင်သီတဲ့တောအုပ်တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတယ်။ သူထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့အတိတ်ကို ပြန်တွေးတောနေမိတယ်။ သူ မေရီ့ကိုချစ်ခဲ့တာ မှားလား။ သူငယ်ချင်းတွေကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။

ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခုပေါ်လာတယ်။ သူဘယ်သူ့ကိုမှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူး။ သူချစ်တဲ့သူတွေကို ပျော်ရွှင်စေချင်ခဲ့တာပဲရှိတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူလွတ်မြောက်သွားပြီ။ သူဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခွင့်ရသွားပြီ။

မိုးမင်းဟာ မိုးလင်းတဲ့အထိ ထိုင်နေပြီး မိုးလင်းတော့ သူထရပ်လိုက်တယ်။ သူဟာ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေရှိနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေအပြည့်ရှိနေပြီ။ “သစ္စာဖောက်ည” ဟာ သူ့အတွက်တော့ အတိတ်မှာကျန်ခဲ့ပြီ။