မွေးစားအကိုနဲ့ရတဲ့ကလေး

အမှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲမသိဘူး။ လက်ထဲက ဖုန်းလေးဟာ အေးစက်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးတောက်တွေ လောင်မြိုက်နေသလိုပဲ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ “Seen” ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသယောင်။ ကျွန်မပို့ထားတဲ့ “ကိုကို… ကျွန်မမှာ ကိုကို့ကလေးရှိနေပြီ” ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို သူဖတ်ပြီးသွားတာ သုံးနာရီတောင် ရှိခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ အသံတိတ်နေခြင်းဟာ တစ်ခါတလေမှာ အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်သံထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတယ်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက အစကတည်းက မှားယွင်းခဲ့တာပါ။ ဆယ်နှစ်သမီးအရွယ်မှာ မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ ဒီအိမ်ကြီးထဲကို ကျွန်မ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ကျွန်မကို သမီးအရင်းလို ချစ်ကြပေမဲ့ ကိုကိုကတော့ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း စိမ်းကားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်ခဲ့တာ။ ကိုကိုက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်ကြီးတဲ့ မွေးစားအစ်ကို။ သွေးသားမတော်စပ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို ဖြစ်တည်စေခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ အရက်နံ့သင်းနေတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ပျော်ဝင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညက ကိုကို ကျွန်မကို ဖက်ထားတဲ့ အားက “ဘယ်တော့မှ မခွဲဘူး” လို့ ကတိပေးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ ကိုကို့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ရွံရှာသလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ “ဒါက မှားယွင်းမှုတစ်ခုပဲ သီတာ… မေ့ပစ်လိုက်စမ်းပါ” တဲ့။ ကိုကို့ရဲ့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။

ကျွန်မ အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်အည်းထားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကိုကို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ ကိုကို ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ သက်မဲ့သန္ဓေသားလေးတစ်ခုလိုပဲ အထီးကျန်နေပြီ။ ကိုကို့ဆီက ဖုန်းပြန်လာမလားလို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းဟာ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ တစ်ဖက်ကလည်း ဖေဖေနဲ့ မေမေ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို တုန်ရီစေတယ်။

တစ်ပတ်ကြာတဲ့အထိ ကိုကို အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ရူးမတတ် လိုက်ရှာပေမဲ့ သူက ရှောင်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့နေ့မှာ ကိုကို့ရဲ့ ရုံးခန်းကို ကျွန်မ အတင်းဝင်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကိုက စားပွဲမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်နေတယ်။ “ကလေးကို ဖျက်ချလိုက်ပါ” တဲ့။ သွေးအေးလွန်းတဲ့ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူတောင်းပန်တာကို လိုချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တာဝန်ယူတာကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာ။

“ကိုကို… ဒါ ကိုကို့သွေးသားလေ” လို့ ကျွန်မ အက်ကွဲတဲ့ အသံနဲ့ ပြောမိတော့ သူက ခါးခါးသီးသီး ရယ်တယ်။ “ငါ့မှာ မင်းလို မွေးစားညီမနဲ့ ရတဲ့ကလေးကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး” တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပါးရိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မလုပ်ဘဲ ကျွန်မကို ရုံးခန်းထဲကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီညက ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားရမှန်းမသိဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုထက် ပိုပြင်းထန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာ မူးလဲသွားပြီး ဆေးရုံရောက်တဲ့အချိန်မှာ မေမေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ မေမေက ငိုယိုရင်း ကျွန်မကို အမှန်တရားတစ်ခု ပြောပြခဲ့တယ်။

“သီတာ… မင်းထက်က မင်းကို ကာကွယ်ချင်လို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာပါ သမီးရယ်။ သူက မင်းရဲ့ မွေးစားအစ်ကို မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီအိမ်က ဖေဖေနဲ့ မေမေရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းကသာ ဒီအိမ်ရဲ့ သမီးအရင်း။ မင်းထက်ရဲ့ အဖေက ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို လိမ်လည်ပြီး သတ်သေသွားခဲ့တာ။ ငါတို့က ကလေးမှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုပြီး သူ့ကို မွေးစားခဲ့တာ။ အခု ဖေဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ ဖေဖေက အမွေအားလုံးကို သမီးအရင်းဖြစ်တဲ့ နင့်ကိုပဲ ပေးမှာ။ မင်းထက်က အဲဒါကို သိသွားလို့ နင့်ကို အမွေတွေ အားလုံး ရစေချင်လို့ သူက လူဆိုးလုပ်ပြီး ထွက်သွားပေးတာ။ သူ… သူက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာ သမီးရဲ့”

ကျွန်မ နားထဲမှာ မေမေ့စကားတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုလို့ ထင်ခဲ့တဲ့သူက သူစိမ်းဖြစ်နေပြီး၊ ကျွန်မကသာ ဒီအိမ်ရဲ့ သမီးအရင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့လား။ ကိုကိုက ကျွန်မကို ရွံလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ ဘဝထဲမှာ ကျွန်မကို မပါဝင်စေချင်လို့၊ ကျွန်မကို အမွေတွေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကြားမှာ ကျန်ရစ်စေချင်လို့ သူက အမုန်းခံခဲ့တာတဲ့လား။

ကျွန်မ ကိုကို့ဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုကိုက ကျွန်မဆီကို ပို့ဖို့ ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီစာထဲမှာ “သီတာ… ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သွေးသားထဲမှာ ပါလာတဲ့ အပြစ်တွေက မင်းကို မညစ်နွမ်းစေချင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ သေခါနီး ဘဝက မင်းအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ ငါ လူဆိုးလုပ်ခဲ့တာပါ။ ကလေးလေးကိုတော့ ငါ့ကိုယ်စား ချစ်ပေးပါ” တဲ့။

ကျွန်မ ကိုကို့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကိုကို ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ အမုန်းတွေက တကယ်တော့ အနစ်နာခံခြင်းတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကိုကို့ကို မုန်းခဲ့မိတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းအတွက် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမှန်တရားက ကျွန်မကို လွတ်မြောက်စေတာမဟုတ်ဘဲ ထာဝရ နာကျင်စေတဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲကို ထည့်လိုက်သလိုပဲ။

အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘေးမှာ ကိုကိုနဲ့ တူလွန်းတဲ့ သားလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သားလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်တိုင်း ကိုကို့ရဲ့ စိမ်းကားခဲ့တဲ့ အကြည့်တွေနောက်က နူးညံ့မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ရရှိခဲ့တဲ့ အမွေတွေ၊ စည်းစိမ်တွေက ကိုကို့ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ရတာဖြစ်လို့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒါတွေက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘဲ နာကျင်စရာ သတိပေးချက်တွေသာ ဖြစ်နေတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ – တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရတဲ့ အမုန်းတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကိုယ်မသိနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရခြင်းဟာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းထက် ပိုတဲ့ နောင်တတွေကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတော့တယ်။