နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်နာရီတို့သည် အိမ်အိုကြီး၏ သစ်သားတိုင်လုံးကြီးများကြားတွင် အရိပ်မည်းကြီးများအဖြစ် တွားသွားအခြေချနေကြကုန်၏။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် ဧည့်ခန်းအစွန်ရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ထဲမှ ပုတီးစိပ်ကို ခပ်ဖွဖွ လှည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူ၏အာရုံတို့က တရားထံသို့ မရောက်နိုင်ဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟင်းအိုးဆူသံနှင့်အတူ ရောယှက်နေသည့် တိုးညင်းသော ခြေသံဆီသို့သာ စိုက်ပျိုးထားမိသည်။ ထိုခြေသံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူ၏ချွေးမ ခင်သူဇာပင် ဖြစ်၏။ ခင်သူဇာသည် ဤအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဒေါ်စိန်ရင်အတွက်မူ ထိုမိန်းကလေးသည် ယနေ့ထက်တိုင် မြူနှင်းများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တောအုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်နဲလွန်းလှသည်။

ခင်သူဇာသည် ဟင်းပွဲကိုင်လျက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင့်ကြွားစွာ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အမြဲတမ်း တပ်ဆင်ထားတတ်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိသော်လည်း ထိုအပြုံးသည် မျက်လုံးများဆီသို့ ကူးစက်ခြင်းမရှိသည်ကို ဒေါ်စိန်ရင် တစ်ယောက်သာ သတိပြုမိသည်။ ခင်သူဇာက ဟင်းပွဲကို စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာချရင်း သူမ၏ ယောက္ခမကို ကြည့်ကာ အသံချိုချိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အမေ ပုတီးစိပ်လို့ ပြီးပြီလားရှင်၊ မောင်ပြန်လာရင် ထမင်းချက်ချင်းစားလို့ရအောင် ပြင်ထားလိုက်ပြီဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားသံသည် နားဝင်ချိုဖွယ်ရှိသော်လည်း ဒေါ်စိန်ရင်၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိမ့်ခနဲ အေးမြသွားရသည်။ ချွေးမဖြစ်သူ၏ လက်ချောင်းများက ဟင်းပွဲကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာ အလွန်ပင် ယုယုယယရှိလှသော်လည်း ထိုလက်ဖျားများတွင် ကွယ်ဝှက်ထားသည့် အဆိပ်အတောက်အချို့ ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဒေါ်စိန်ရင်၏ စိတ်အစဉ်က သံသယဖြစ်နေမိသည်။

ညစာစားပွဲတွင် ဒေါ်စိန်ရင်၏သား ကျော်ထက်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူသည် မိခင်နှင့် ဇနီးကြားရှိ တင်းမာမှုများကို သတိမပြုမိဘဲ ခင်သူဇာ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဟင်းလျာများကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေ၏။ ခင်သူဇာက ကျော်ထက်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ခပ်ထည့်ပေးရင်း သူမ၏ ယောက္ခမဘက်သို့ အသာစောင်းကြည့်ကာ အမေရော ဟင်းက အရသာရှိရဲ့လား၊ သမီးကတော့ အမေကြိုက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချက်ထားတာပဲဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းကို တစ်လုတ်ခပ်စားကြည့်သော်လည်း မျိုချရသည်မှာ ဆူးတစ်ချောင်းကို မျိုချနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဟင်း၏ အရသာက ကောင်းမွန်လွန်းလှသော်လည်း ထိုဟင်းထဲတွင် ပါဝင်နေသည့် တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ခင်သူဇာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ချက်တစ်ချက် လက်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သော အောင်နိုင်သူ၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုမို လေးလံလာသည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် အိပ်ရာထဲတွင် လူးလှိမ့်ရင်း မအိပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေစဉ် အခန်းပြင်ဘက်မှ တိုးညင်းသော စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသာအယာ ထကာ တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ခင်သူဇာနှင့် ကျော်ထက်တို့၏ အခန်းထဲမှ အသံများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ခင်သူဇာ၏ အသံမှာ နေ့ခင်းကဲ့သို့ နူးညံ့ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ပြတ်သားပြီး အေးစက်နေသည်။ မောင်ရယ်၊ အမေ့ကို သီးသန့်အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးပြီး ထားလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား၊ အခုလို အတူတူနေရတာ အမေ့အတွက်လည်း လွတ်လပ်မှုမရှိသလို ခံစားနေရမှာစိုးလို့ပါဟု သူမက ပြောနေသည်။ ထိုစကားသည် ဒေါ်စိန်ရင်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ကြီးထဲမှ မိမိကို နှင်ထုတ်ရန် ကြံစည်နေသော ချွေးမ၏ စိတ်ထားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျော်ထက်၏ တုံ့ပြန်သံက ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ အမေက ဒီအိမ်ကြီးမှာပဲ နေသားကျနေတာလေ၊ အခုလို ခွဲထားဖို့ဆိုတာ စဉ်းစားရဦးမယ်ဟု သူက ပြန်ပြောသည်။ ထိုအခါ ခင်သူဇာက ရယ်သံလေးတစ်ချက် ပြုလိုက်ရာ ထိုရယ်သံသည် ဒေါ်စိန်ရင်၏ နားထဲတွင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ပင်။ မောင်ကလည်း သမီးက အမေ့ကို စိတ်မချလို့ ပြောတာပါ၊ အမေက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နားစေချင်တာပေါ့ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် တံခါးနောက်ကွယ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ အောင့်ထားရသည်။ သူ မွေးထုတ်ခဲ့သော သားသည် ဤမိန်းမ၏ လှည့်ဖြားမှုများအောက်တွင် ပျော်ဝင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တားမရဘဲ စီးကျလာခဲ့သည်။

နောက်ရက်များတွင် ခင်သူဇာ၏ ပြုမူပုံများက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာသည်။ လူရှေ့တွင်မူ အလွန်သိတတ်သော ချွေးမလိမ္မာလေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း ကျော်ထက် မရှိသည့် အချိန်များတွင်မူ ဒေါ်စိန်ရင်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ စိမ်းကားစွာ ဆက်ဆံတတ်သည်။ အိမ်တွင်းအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရာတွင်လည်း ဒေါ်စိန်ရင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အရာများကို တမင်တကာ ပြုလုပ်လာသည်။ ဧည့်ခန်းရှိ ဘုရားစင်မှ ပန်းများကို လဲလှယ်ရန် မေ့လျော့နေခြင်း၊ ဒေါ်စိန်ရင် အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းဟောင်းများကို အမှိုက်များကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းတို့က ဒေါ်စိန်ရင်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဒေါ်စိန်ရင်က တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုလျှင်လည်း ခင်သူဇာက မျက်ရည်လေးဝဲကာ ကျော်ထက်ကို ပြန်လည် တိုင်တောတတ်သဖြင့် သားအမိကြားတွင် အက်ကြောင်းများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် အခြေအနေများက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျော်ထက်သည် နယ်ဘက်သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် သွားနေရသဖြင့် အိမ်တွင် ဒေါ်စိန်ရင်နှင့် ခင်သူဇာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ လျှပ်စီးလက်သံများက အိမ်ကြီးကို တုန်ခါစေသကဲ့သို့ ဒေါ်စိန်ရင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ခင်သူဇာက ဓားတစ်စင်းဖြင့် အသီးအနှံများကို လှီးဖြတ်နေရင်း ဒေါ်စိန်ရင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားတော့သော မုန်းတီးမှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ အမေ၊ ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ရန်သူလို သဘောထားမနေပါနဲ့၊ ဒီအိမ်က နောက်ဆုံးကျရင် ကျွန်မအပိုင်ပဲ ဖြစ်လာမှာပါဟု သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒေါ်စိန်ရင်သည် တုန်ရင်နေသော လက်များကို စုစည်းရင်း မင်းက ငါ့သားကို ဘယ်လိုပဲ လှည့်စားထားပါစေ၊ မင်းရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ကို ငါသိနေတယ် ခင်သူဇာဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ခင်သူဇာက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဒေါ်စိန်ရင်၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ အမေက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျော်ထက်က ကျွန်မစကားဆိုရင် မြေမှာ မကျစေရဘူး၊ အမေသာ အေးအေးဆေးဆေး မထွက်သွားရင် ကျွန်မ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ အမေ ခန့်မှန်းလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူးဟု ဆိုကာ လက်ထဲမှ ဓားကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒေါ်စိန်ရင်သည် မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ သွေးအေးလှသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီကို အသေအချာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုညက ဒေါ်စိန်ရင် တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ဘဲ မိမိ၏ အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်ကာ ဘုရားစာရွတ်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ လေပြင်းများက အိမ်အိုကြီးကို တွန်းထိုးနေသကဲ့သို့ ခင်သူဇာ၏ ခြေသံများကလည်း အခန်းပြင်ဘက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေသည်။ နံနက်မိုးလင်းသည့်အခါ ကျော်ထက် ပြန်ရောက်လာသော်လည်း အိမ်ကြီး၏ အခြေအနေက ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုမို မှိုင်ပြေနေသည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် သားဖြစ်သူကို အမှန်တရား ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခင်သူဇာက ကြိုတင်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ နာကျင်အောင် လုပ်ထားသည့် ဒဏ်ရာများကို ပြကာ ကျော်ထက်ကို ငိုယို တိုင်တောလိုက်သည်။ ကျော်ထက်သည် မိခင်ဖြစ်သူကို စိတ်ပျက်အားလျော့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အမေရယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲနေရတာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်လာသည့်အခါ ဒေါ်စိန်ရင်၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားရသည်။

လများ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ စစ်ပွဲက ငြိမ်သက်မသွားဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ခင်သူဇာသည် ဒေါ်စိန်ရင်၏ ကျန်းမာရေးကို အကြောင်းပြကာ အပြင်သို့ မထွက်နိုင်အောင် ကန့်သတ်ထားလိုက်သည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထဲတွင်ပင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် သူသည် လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ခင်သူဇာ၏ ယုတ်မာမှုများကို သက်သေပြနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ တစ်နေ့တွင် ခင်သူဇာသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့် ဖုန်းပြောနေစဉ် ဒေါ်စိန်ရင်က တိတ်တဆိတ် နားထောင်မိသည်။ ခင်သူဇာက အိမ်ကြီးကို ရောင်းချပြီး ကျော်ထက်ကိုပါ နိုင်ငံခြားသို့ ခေါ်ထုတ်သွားကာ ဒေါ်စိန်ရင်ကို လူအိုရုံသို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒေါ်စိန်ရင်သည် ထိုအစီအစဉ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်တို့ ကိန်းအောင်းလာသည်။ သူသည် ခင်သူဇာ၏ ဖုန်းပြောသံကို အသံဖမ်းစက်အသေးလေးဖြင့် ခိုးယူမှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသက်သေကို ကျော်ထက်အား မည်သို့ ပြရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ခင်သူဇာက ဒေါ်စိန်ရင်၏ အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အမေ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းသည်။ နှစ်ဦးသားကြားတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားကာ ဒေါ်စိန်ရင်သည် လှေကားထိပ်မှ လိမ့်ကျသွားရသည်။

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် ဒေါ်စိန်ရင် သတိပြန်ရလာသည့်အခါ ကျော်ထက်က ဘေးတွင် ငိုယိုလျက် ရှိနေသည်။ ခင်သူဇာကမူ ဟန်ဆောင်မျက်ရည်များဖြင့် အနားတွင် ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ဒေါ်စိန်ရင်သည် အားတင်းကာ မိမိ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ အသံဖမ်းစက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျော်ထက်သည် ထိုအသံဖမ်းစက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခင်သူဇာ၏ ယုတ်မာလှသည့် စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားသည်။ ခင်သူဇာ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားပြီး တစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တရားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒေါ်စိန်ရင်၏ နှလုံးသားတွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာမူ ကွယ်ပျောက်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

ကျော်ထက်သည် ခင်သူဇာကို အိမ်မှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို တောင်းပန်စကားများ ဆိုရှာသည်။ ဒေါ်စိန်ရင်သည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အိမ်ဟောင်းကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ကြည့်ရှုမိသည်။ အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် အေးချမ်းမှုတစ်မျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မကောင်းမှုဟူသမျှသည် ဆိတ်ကွယ်ရာမရှိဘဲ အချိန်တန်လျှင် ပျက်စီးရမြဲဖြစ်ကြောင်းကို ဒေါ်စိန်ရင် တစ်ယောက်သာမက ကျော်ထက်ပါ သင်ခန်းစာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် အိမ်ကြီး၏ အမိုးပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး အမှောင်ထုများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားကာ အိမ်တွင်း၌ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ပြန်လည် စိုးမိုးလာခဲ့တော့သည်။