Ghost Story

*ကြွေးဟောင်းနွေးနွေးဆပ်ခဲ့ပြီ*(စ/ဆုံး) လမင်းက ဝင်းပစွာထိန်လင်းနေ၏။ လေနှင်ရာလွင့်နေသည့် တိမ်စိုင်တိမ်ခဲတို့သည်လည်း မခိုင့်တခိုင်ပြတင်းဝမြင်ကွင်းထဲ၌ တရွေ့ရွေ့။ ကောင်းကင်တစ်ခွင်ရှိ ကြယ်များကလည်း ဟိုတစ်စုသည်တစ်စု။ ညနေကပင် မိုးသည်းထန်စွာရွာထား၍ ယခုမူကား မိုးသားကင်းစင်သွားကာ ညင်ညင်သာသာတိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသည့် မုတ်သုံလေအကြွင်းအကျန်များက အေးစက်စက်နှင့်။ အိပ်မောကျနေသည့် အဖေနှင့်အမေမှာတော့ တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်။ လေအေးတစိမ့်စိမ့်နှင့် အိပ်ကောင်းနေကြလေခြင်း။ ဘယ်သူတွေဘယ်လိုပင် အိပ်ကောင်းစေဦးတော့ တစ်နေ့ဝမ်းစာတစ်နေ့ရှာနေရသူအဖို့တော့ ကောင်းစွာအိပ်၍မပျော်နိုင်။ အလုပ်မဖြစ် မကိုင်မဖြစ်သည့် မိုးရာသီကိုလည်းမုန်းလှပြီ။ ဝါဆိုဝါခေါင်ရေဖောင်ဖောင်ဆိုသည့်စကားကိုပင် …

*ကြွေးဟောင်းနွေးနွေးဆပ်ခဲ့ပြီ*(စ/ဆုံး) Read More

အိမ်အကူမထွေး(စ-ဆုံး) ကျွန်မအလုပ်သွားဖို့ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် မွှေးပျံ့လာသောပေါင်မုန့်နံ့သင်းသင်းကြောင့် ဆာလောင်နေမှုကိုသတိရလာတော့သည်။ အိမ်အောက်ထပ်မီးဖိုချောင်ဆီမှတက်လာသော အနံ့က ကော်ဖီပူပူလေးတစ် ခွက်ကိုပင်တောင့်တမိလာ၏။ လိုအပ်သည်များကိုယူပြီး မီးဖိုခန်းသို့အမြန်အရောက်လှမ်းလိုက်သည့်အခါ ကျွန်မသမီးနှစ်ယောက်ပင် ပေါင်မုန့်မီးကင်ယိုသုတ်နှင့်ကော်ဖီပူပူလေးကိုစားသောက်နှင့်နေချေပြီ။ စားပွဲတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်မရှေ့သို့ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခွက်အရင်လာချပေးသော အိမ်အကူမထွေးကိုသဘောကျစွာတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ https://tuckerclassesjackal.com/jhzugzkf?key=cd6690b717e62dde5db9c35d34345ebe မထွေးကို ကျွန်မ၏အိမ်သို့ခေါ်ထားသည်မှာ ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်ခန့်ပင်ရှိလာပြီ။ သမီးကြီးတစ်နှစ်အရွယ်က တည်းက ကျွန်မ၏အိမ်သို့မထွေးရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကသူမ၏အသက်မှာ၄၀ဝန်း ကျင်ခန့်သာရှိသေးသည်။ အသားမဖြူမညို၊ အရပ် မနိမ့်မမြင့်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့်မထွေးသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင်သွက်လက်ချက်ချာလွန်း၏။ကျွန်မတို့အိမ်သားများ၏အလိုက်ကိုသိတတ်လွန်းသူ၊ …

အိမ်အကူမထွေး(စ-ဆုံး) Read More

မိန်းမတွက်(စ/ဆုံး) အငြိမ်းစား ကျောင်းဆရာ ဦးမြသွင်သည် တစ်နေ့တွင် သူ့ဇနီးဖြစ်သူနှင့် တိုင်ပင်လေ၏။ “ခင်ခင်ရေ … ရွာက အမေ့ဆီကို ပြန်လည်ကြရအောင်ကွယ်။ သားနဲ့ သမီးလည်း အလုပ်ပိတ်ရက်လေးနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာပဲ။ ဟိုကို နှစ်ညအိပ် သုံးရက်ခရီးလောက်ပေါ့” “အို ကိုသွင်ရယ် … ဒီအချိန်မှာ ခရီးထွက်ရင် ကုန်ကျစရိတ်ကို ရှင်တွက်မိရဲ့လား။ ကျွန်မတို့ လေးယောက် သွားရမယ့် ကားခ၊ …

မိန်းမတွက်(စ/ဆုံး) Read More

လင်ပျောက်မ(စ/ဆုံး) ‎ ‎မိခင်က သားလေးလက်ကိုဆွဲလာပြီး ဈေးထဲကိုရောက်လာသည်။ ‎ ‎ဈေးထဲတွင် လူတွေစည်ကားနေချိန်ဖြစ်သည်။ သားငယ်က မိခင်လက်ကိုဆွဲလာရင်းက ‎ ‎“အမေ” ‎ ‎“ဘာလဲသား” ‎ ‎“သား … ဟို ကောက်ညှင်းပေါင်း စားချင်လို့” ‎ ‎“သားရယ် အမေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး။ မင်းအဖေက ဈေးထဲကိုလာခဲ့ ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာ။ မင်း အဖေကို …

လင်ပျောက်မ(စ/ဆုံး) Read More

ဝရံတာကမိန်းမ (စ/ဆုံး) အိပ်ရာပေါ်လှဲကာ ဖုန်းကို ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ကိုင်၍ ရုပ်ရှင် ကြည့်နေရင်းက ကျွန်မ ညောင်းညာလာသည် ။ ညာဘက်နှင့် ပြောင်းကိုင်ပြီး ခဏအကြာမှာ ဖုန်းကို လက်နှင့်မကိုင်ရဘဲ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်မိသည် ။ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုင်ပေးရင်ကောင်းမယ် ဟု ကျွန်မ ထပ်တွေးလိုက်မိသည် ။ ပထမဆုံး သတိရမိတာက သူ … …

ဝရံတာကမိန်းမ (စ/ဆုံး) Read More

‎ဖြူစင်သောမေတ္တာ(စ/ဆုံး) ‎ကျွန်တော်နှင့်ကိုထွန်း ၁၀ တန်းကို တစ်နှစ်တည်း အတူအောင်သည် ကိုထွန်းက သချၤာဂုဏ်ထူး တစ်ဘာသာ ပါသည်။ သူက သချၤာအလွန်တော်သည်။ ကျွန်တော်က သချၤာအလွန်ညံ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း တွဲဖြစ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုထွန်းက သချၤာကို ကျွန်တော့်အားရှင်းပြပေးသည်။ ကျွန်တော်က စိတ်မဝင်စား။ ကျောင်းက သင်္ချာ အိမ်စာပေးလိုက်လျှင် သူ့အိမ်ကိုဝင်ပြီး သချၤာတွေကူးချခဲ့တာကို မှတ်မိသည်။ ‎ ‎“ကိုထွန်း …

ဖြူစင်သောမေတ္တာ(စ/ဆုံး) Read More

အချစ်ကျိန်စာ(စ/ဆုံး) ကျောင်းကို ဆရာလေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးခင်ရွှေဝမ်းသာသည်။ သို့သော် ရောက်လာသည့် ကျောင်းဆရာလေးက ငယ်ငယ် ချောချော။ ရုပ်ချောချောကျောင်းဆရာလေးတွေ ရွာကိုရောက်လာလျှင် ပြဿနာတစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုပေါ်တတ် သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး ဦးခင်ရွှေက သူ့လက်ထောက်ဆရာလေး ကံမြင့်မောင်ကို ဆုံးမနေရသည်။ “မင်းကိုမှာချင်တာကတော့ကွယ် … ရွာသူတွေကိုရှောင် … ကြားလား” ဆရာကြီး ဦးခင်ရွှေ၏ နောက်ဆုံးအမှာစကားဖြစ်သည်။ …

အချစ်ကျိန်စာ(စ/ဆုံး) Read More

ရွေးချယ်မှု(စ/ဆုံး) ကျွန်မခင်ပွန်းဟာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကော်ဖီခွက်ကို ဘယ်လောက်တောင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသလဲဆိုရင် သူ့လက်ဆစ်ဖြူဖြူတွေတောင် ပေါ်နေပြီ။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်မနေဘူး။ သူ့အကြည့်တွေက ကျွန်မကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်၊ ကျွန်မဆိုတာ အဲဒီနေရာမှာ မရှိတော့သလိုမျိုးပေါ့။ “ဆာရာ၊ နားထောင်စမ်း” လို့ သူက အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ “ငါ့ရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးကို ငါ ဂရုစိုက်ရမယ်။ …

ရွေးချယ်မှု(စ/ဆုံး) Read More

မေတ္တာအိမ်(စ/ဆုံး) “အိုးခွဲချက်မယ် ဟုတ်လား… အေးလေ သမီးတို့သဘောပါပဲ။အမေတို့က ရပါတယ်။သမီးတို့အဆင်ပြေတဲ့နေ့ ခွဲပေါ့” အမေ့စကားဆုံးတာနဲ့ မမအေးတို့လင်မယား အိမ်‌ပေါ်တက်သွားတယ်။ဧည့်ခန်းထဲမှာ အမေရယ်၊ကျမရယ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျမ အမေ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ အမေက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ကျမလက်ကိုဖွဖွလေး ပြန်ကိုင်တယ်။ “အေးလေ.. ငါ့သမီးလေး ပင်ပန်းသက်သာတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အေးအေးတို့ရုံးအမှီ ချက်ပြုတ်နေရတော့ ငါ့သမီးလေး မနက်အစောကြီးထနေရတာ။ညနေဆိုလည်း ပန်းခူးလိုက်ရတာတစ်မျိုး မီးဖိုချောင်ဝင်ရတာကတစ်မျိုးနဲ့ နားချိန်တောင်မရှိဘူး။တို့သားအမိဆို ထမင်းမနက်ကတည်းကချက်ထားလိုက်ရင် …

မေတ္တာအိမ်(စ/ဆုံး) Read More

နှစ်ယောက်မရှိ “ဒေါ်ကျော့မေဆုံးပြီ” ကျွန်တော် ညစာစားရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တပည့်မောင်ဝင်းကျော်က လာပြောခြင်းဖြစ်သည်။ “ဆရာ ဦးနိုးတူးအိမ်ကို သွားမှာလား” “သွားရမှာပေါ့ကွ” “ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်ဆရာ” “အေး … လိုက်ခဲ့လေ … ဘာလဲကွ မင်းက မသာအိမ်ကိုလိုက်ပြီး ဖဲရိုက်မလို့လား” “ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို သိချင်လို့ဆရာနဲ့လိုက်မှာ” “ဘာသိချင်တာလဲ” “ဖဲရိုက်လို့ရ … မရကိုပေါ့ဆရာ” “မင်းတို့ရွာဓလေ့ မသာအိမ်ရှိရင် ဖဲက …

နှစ်ယောက်မရှိ Read More