အိမ်အကူရဲ့ကိုယ်ဝန်

မိုးတွေက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အသက် အရွယ် မေရီတစ်ယောက် လွယ်အိတ်လေးကို ပိုက်ပြီး ဘူတာရုံမှာ ရပ်နေတယ်။ ရွာကနေ မြို့ကို အိမ်အကူအလုပ်လာလုပ်ဖို့ အမေက တိုက်တွန်းလွန်းလို့ မလာချင်ဘဲ လာခဲ့ရတာ။ ရွာမှာနေရင်း လယ်ထဲဆင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ပျိုးပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုစားဝတ်နေရေးက မပြေလည်တော့ အမေက အိမ်အကူအလုပ်ကို မဖြစ်မနေလုပ်ခိုင်းတာ။

“မေရီ…စိတ်မညစ်နဲ့နော်။ မြို့မှာ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်။ ပိုက်ဆံတွေစုပြီး ရွာကိုပြန်လာခဲ့။”

အမေရဲ့စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့အတူ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ မေရီ မြို့ကိုရောက်တော့ ဒေါ်ခင်ကြည်ဆိုတဲ့ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်က လာကြိုတယ်။ ဒေါ်ခင်ကြည်က မေရီကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်သွားပြီး အိမ်အလုပ်တွေ သင်ပေးတယ်။ ဒေါ်ခင်ကြည်တို့မိသားစုက သဘောကောင်းပုံရပေမဲ့ မေရီ့စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးခံစားနေရတယ်။ ရွာကိုလွမ်းတယ်။ မိသားစုကို လွမ်းတယ်။

ဒေါ်ခင်ကြည်တို့အိမ်မှာ မေရီဟာ အိမ်အလုပ်တွေကို ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ကိုင်ရတယ်။ မနက်စောစောထပြီး ထမင်းဟင်းချက်၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ အဝတ်လျှော်၊ ကလေးထိန်း စတဲ့အလုပ်တွေက မေရီအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဒေါ်ခင်ကြည်မှာ သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သားဖြစ်သူ ကိုအောင်ဆန်းက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး လူငယ်သဘာဝ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရှိတယ်။ သမီးဖြစ်သူ မသီတာကတော့ အတ္တကြီးပြီး မေရီ့ကို အမြဲအနိုင်ကျင့်တယ်။

မသီတာက မေရီ့ကို ခိုင်းစရာရှိရင် ခိုင်းတယ်။ မကျေနပ်တာရှိရင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတယ်။ မေရီကတော့ သည်းခံပြီး အလုပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်တယ်။ တစ်နေ့မှာ မသီတာက မေရီ့ကို “နင်က ရွာကလာတော့ ဘာမှနားမလည်ဘူး။ ငါ့အဝတ်အစားတွေကို သေချာလျှော်။ အညစ်အကြေးတွေ မကျန်စေနဲ့” ဆိုပြီး ဆူပူတယ်။ မေရီက စိတ်မကောင်းဖြစ်ပေမဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ခံနေလိုက်တယ်။

ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့ကို သနားတယ်။ မသီတာ မေရီ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတာကို တွေ့ရင် ကိုအောင်ဆန်းက ဝင်ပြီးတားတယ်။ တစ်ခါတလေ မေရီ အလုပ်တွေများနေရင် ကိုအောင်ဆန်းက ကူညီပေးတတ်တယ်။ မေရီက ကိုအောင်ဆန်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ ကိုအောင်ဆန်းရဲ့ ကြင်နာမှုတွေကြောင့် မေရီ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတယ်။

တစ်နေ့မှာ မေရီ ဟင်းချက်နေတုန်း ဓားနဲ့ လက်ကိုရှသွားတယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် မေရီ မျက်ရည်ဝဲလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုအောင်ဆန်း ရောက်လာပြီး မေရီ့လက်ကို ဆေးထည့်ပေးတယ်။ “မေရီ…ဂရုစိုက်နော်။ နောက်ဆို သတိထားပြီးလုပ်။” ကိုအောင်ဆန်းရဲ့ စကားတွေက မေရီ့ရဲ့ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေတယ်။ မေရီဟာ ကိုအောင်ဆန်းကို သံယောဇဉ်တွယ်လာမိတယ်။

မေရီဟာ ကိုအောင်ဆန်းကို သံယောဇဉ်တွယ်လာလေလေ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ များလာလေလေ ဖြစ်လာတယ်။ သူဟာ အိမ်အကူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုအောင်ဆန်းက သူဌေးသားဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မေရီ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုအောင်ဆန်းရဲ့ အပြုအမူတွေက မေရီ့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးနေသလိုပဲ။

မကြာသေးခင်က မေရီ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ မနက်တိုင်း ပျို့အန်ချင်သလိုဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီးပင်ပန်းလာတယ်။ ရာသီလည်း မှန်မှန်မလာတော့ဘူး။ မေရီ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ “ငါ…ငါ ကိုယ်ဝန်များရှိနေမလား”။ အဲဒီအတွေးကြောင့် မေရီ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတယ်။

မေရီ ဆေးခန်းသွားပြီး ဆေးစစ်လိုက်တော့ ဆရာဝန်က “ဝမ်းသာပါတယ် မေရီ။ မေရီ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါပြီ” လို့ ပြောတယ်။ မေရီ့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း အားနာတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းကိုလည်း ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူး။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေရီ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေမိတယ်။ “ငါ့ဘဝက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရမလဲ။” မေရီ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဝေဒနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်ခင်ကြည် ရောက်လာပြီး “မေရီ…ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ” လို့ မေးတယ်။ မေရီ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဒေါ်ခင်ကြည်ကို ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။

ဒေါ်ခင်ကြည်က မေရီ့ကို ငိုလို့ဝအောင် ငိုခိုင်းပြီးမှ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးတယ်။ မေရီက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့အကြောင်း အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။ ဒေါ်ခင်ကြည်က မေရီ့ကို စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် သနားသွားတယ်။ “မေရီ…စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ နင့်ကို ကူညီပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို အောင်ဆန်းကိုတော့ ပြောပြရမယ်” လို့ ဒေါ်ခင်ကြည်က ပြောတယ်။

မေရီက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ “မပြောပါနဲ့ ဒေါ်ဒေါ်။ ကိုအောင်ဆန်းကို မပြောပြပါနဲ့။ သူ စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကို အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်ခင်ကြည်က “မဖြစ်ဘူး မေရီ။ ဒါက အောင်ဆန်းနဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်။ သူ သိသင့်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ အောင်ဆန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ့မယ်” လို့ ပြောပြီး မေရီ့ကို နှစ်သိမ့်တယ်။

ဒေါ်ခင်ကြည်က ကိုအောင်ဆန်းကို မေရီ့အကြောင်း ပြောပြတော့ ကိုအောင်ဆန်းက အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဒေါသလည်းထွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေရီ့ကို သနားသွားတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့ကို ခေါ်တွေ့ပြီး “မေရီ…ဒါတွေ အကုန်အမှန်ပဲလား” လို့ မေးတယ်။ မေရီက ခေါင်းငုံ့ပြီး “ဟုတ်ပါတယ် ကိုအောင်ဆန်း” လို့ ဖြေတယ်။

ကိုအောင်ဆန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “မေရီ…စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ နင့်ကို တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ငါတို့ လက်ထပ်ကြမယ်” လို့ ပြောတယ်။ မေရီက မယုံနိုင်ဘူး။ “ကိုအောင်ဆန်း…ဒါတွေ အမှန်ပဲလား။ ကျွန်မက အိမ်အကူတစ်ယောက်ပါ။ ကိုအောင်ဆန်းက သူဌေးသားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ကို လူတွေ ဘယ်လိုပြောကြမလဲ” လို့ မေရီက ပြောတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက “လူတွေ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကလေးကိုလည်း ချစ်တယ်။ ဒါပဲ အရေးကြီးတယ်” လို့ ပြောတယ်။

ကိုအောင်ဆန်းနဲ့ မေရီတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ လူတွေက အမျိုးမျိုးပြောကြတယ်။ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့ကို အမြဲကာကွယ်ပေးတယ်။ မေရီကလည်း ကိုအောင်ဆန်းကို အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်က ပိုပြီးခိုင်မာလာတယ်။

မသီတာကတော့ မေရီ့ကို မုန်းတုန်းပဲ။ မေရီ့ကို အခွင့်အခါရတိုင်း အနိုင်ကျင့်တယ်။ စကားနဲ့လည်း ထိုးနှက်တယ်။ မေရီကတော့ သည်းခံပြီး ခွင့်လွှတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ကလေးလေးကိုပဲ မျှော်တွေးပြီး အရာရာကို ကျိတ်မှိတ်ခံနိုင်တယ်။ မေရီ့ရဲ့ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်တယ်။ မေရီက ကိုအောင်ဆန်းကို အရမ်းချစ်တယ်။

မေရီ မီးဖွားတော့မယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက အရမ်းစိတ်ပူနေတယ်။ မေရီက ဆေးရုံမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားပေးတယ်။ “မေရီ…ခဏလေးပဲ သည်းခံနော်။ ငါ နင့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမယ်” လို့ ပြောတယ်။

နာရီပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် မေရီဟာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက သမီးလေးကို ပွေ့ချီပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ မေရီက အားနည်းပေမဲ့ ပြုံးနေတယ်။ သူတို့ မိသားစု သုံးယောက်ဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မသီတာကတော့ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မနာလိုဖြစ်နေတယ်။

သမီးလေး မွေးပြီးနောက် မေရီနဲ့ ကိုအောင်ဆန်းတို့ရဲ့ အချစ်က ပိုပြီးခိုင်မာလာတယ်။ သူတို့ဟာ သမီးလေးကို အတူတူ ပြုစုပျိုးထောင်တယ်။ မေရီက အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တယ်။ ကိုအောင်ဆန်းကလည်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး မိသားစုကို ရှာဖွေကျွေးမွေးတယ်။

မသီတာကတော့ မေရီ့ကို မုန်းတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေရီက မသီတာ့ကို အမြဲကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မသီတာလည်း နားလည်သွားတယ်။ မေရီ့ရဲ့ စိတ်ထားကောင်းမွန်မှုကို သိသွားပြီး မေရီ့ကို တောင်းပန်တယ်။ မေရီက မသီတာ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ မိသားစုဟာ ပြန်လည်ရင်ကြားစေ့သွားကြတယ်။

မေရီနဲ့ ကိုအောင်ဆန်းတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အတိတ်က အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ ဆင်းရဲချမ်းသာ မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်းကို တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံသင့်တယ်ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို ရရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ သမီးလေးကိုလည်း လူတိုင်းကို ကူညီဖေးမတတ်တဲ့ စိတ်ထားမျိုးနဲ့ ကြီးပြင်းလာအောင် သင်ကြားပေးတယ်။

မေရီက သူ့ရဲ့ ရွာကို ပြန်သွားပြီး မိသားစုကို ပြန်တွေ့တယ်။ အမေက မေရီ့ကို ဂုဏ်ယူတယ်။ မေရီ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက ရွာသူရွာသားတွေအတွက်လည်း မျှော်လင့်ချက်တွေ ဖြစ်စေတယ်။ မေရီနဲ့ ကိုအောင်ဆန်းတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြတယ်။

နှစ်တွေ အများကြီးကုန်လွန်သွားတယ်။ မေရီတို့ရဲ့ သမီးလေးကလည်း ကြီးပြင်းလာပြီး မိဘတွေကို ပြန်လည်ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ မေရီနဲ့ ကိုအောင်ဆန်းတို့ရဲ့ ဆံပင်တွေလည်း ဖြူကုန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ခိုင်မြဲနေဆဲပဲ။

တစ်နေ့မှာ မေရီနဲ့ ကိုအောင်ဆန်းတို့ဟာ ခြံထဲမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ မေရီက ကိုအောင်ဆန်းကို ကြည့်ပြီး “ကိုအောင်ဆန်း…ကျွန်မကို ဒီလောက်ထိ ချစ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မဘဝမှာ ကိုအောင်ဆန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တာဟာ အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုပါပဲ” လို့ ပြောတယ်။ ကိုအောင်ဆန်းက မေရီ့ကို ပြုံးပြီး “မေရီ…ငါ့ဘဝမှာ နင်ရှိနေလို့လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင်ဟာ ငါ့ရဲ့ ထာဝရ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါ” လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထာဝရတည်မြဲစေခဲ့ပါတယ်။ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ကို ဖြာကျနေတယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခုပေါ့။