လွမ်းတယ်မေမေ

မိုးလင်းလုဆဲဆဲအချိန်။ နေရောင်နုနုက ပြတင်းပေါက်ကနေ အိပ်ခန်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ သုတရဲ့မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လာပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲက အမေရုပ်ရည်က ပြန်မြင်ယောင်နေတယ်။ အမေက အရင်လို ပြုံးရွှင်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သူ့ကိုလက်ပြနှုတ်ဆက်နေတယ်။

သုတဟာ အမေဆုံးသွားတာ နှစ်ရှိပြီ။ အမေမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း သူ့ဘဝက တော်တော်လေးပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်က အမေက အရာရာကို ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ မနက်စာပြင်ပေး၊ ကျောင်းသွားဖို့ပြင်ဆင်ပေး၊ ညဘက်ဆိုလည်း စာသင်ပေးတယ်။ အခုတော့ အရာရာကို သူကိုယ်တိုင်လုပ်ရတယ်။ အဖေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးတွေထွက်နေရတော့ အိမ်မှာ သုတတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်။

“မေမေ…” သုတ ညင်သာစွာခေါ်လိုက်တယ်။ အမေ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ အမေနဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို ပြန်တမ်းတမိတယ်။ အမေရှိတုန်းက သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူသားတစ်ယောက်ပဲ။

သုတ ဗီရိုကိုဖွင့်ပြီး အမေ့အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ကြည့်တယ်။ အမေ့ရဲ့ရနံ့တွေက အဝတ်အစားတွေထဲမှာ စွဲကျန်နေသေးတယ်။ အမေဝတ်နေကျ ထဘီလေးကိုယူပြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ ဖိကပ်ထားလိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေ သူ့ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။

ဗီရိုရဲ့အောက်ဆုံးအံဆွဲထဲမှာ အမေသိမ်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝပုံတွေကိုတွေ့တယ်။ ပုံတွေထဲမှာ အမေက သူ့ကိုချီပြီး ပြုံးနေတယ်။ တစ်ပုံမှာဆို အမေက သူ့ကိုရေကူးကန်ထဲမှာ ရေကူးသင်ပေးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက နှစ်သားအရွယ်လေးပဲရှိသေးတယ်။

သုတ ပုံတွေကိုကြည့်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားသလိုခံစားရတယ်။ အမေနဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ အမေဟာ သူ့အတွက် အရာရာပဲ။

မနက်စာစားပြီးတော့ သုတ အိမ်ရှေ့ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်နီးချင်းအဒေါ် ဒေါ်ခင်မြက သူ့ကိုလှမ်းခေါ်တယ်။ ဒေါ်ခင်မြဟာ အမေနဲ့အရမ်းခင်တဲ့သူငယ်ချင်း။ အမေဆုံးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဒေါ်ခင်မြက သူ့ကို အမြဲဂရုစိုက်တယ်။

“သုတရေ… မနက်စာစားပြီးပြီလား” ဒေါ်ခင်မြက မေးတယ်။

“စားပြီးပါပြီ အဒေါ်” သုတ ပြန်ဖြေတယ်။

“ဒီနေ့ ကျောင်းပိတ်တယ်ဆိုတော့ အဒေါ်တို့အိမ်မှာ လာလည်ပါလား။ အဒေါ် မုန့်တွေလုပ်ထားတယ်”

သုတ ဒေါ်ခင်မြကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒေါ်ခင်မြက သူ့ကို အမေနဲ့ရွယ်တူမို့ အမေ့လိုပဲ သံယောဇဉ်ရှိတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်။ ခဏနေမှ လာခဲ့ပါ့မယ်”

သုတ ဒေါ်ခင်မြတို့အိမ်ကိုသွားလည်တယ်။ ဒေါ်ခင်မြက သူ့ကို ဧည့်ခန်းမှာထိုင်ခိုင်းပြီး မုန့်တွေထုတ်ပေးတယ်။ မုန့်တွေက အမေလုပ်ပေးနေကျ မုန့်တွေနဲ့ တူတယ်။

“ဒီမုန့်တွေက အဒေါ့်ရဲ့အမေ လက်ထက်ကတည်းက လုပ်လာခဲ့တာ။ မင်းအမေက ဒီမုန့်တွေကို အရမ်းကြိုက်တာ” ဒေါ်ခင်မြက ပြောတယ်။

သုတ မုန့်ကိုစားကြည့်လိုက်တယ်။ အမေလုပ်ပေးတဲ့အရသာနဲ့ တစ်ထေရာတည်းပဲ။ မျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။

“အဒေါ်… ဒီမုန့်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်။ အမေ့ကို သတိရလိုက်တာ”

ဒေါ်ခင်မြ သုတကိုကြည့်ပြီး သနားသွားတယ်။ “မင်းအမေက တကယ်ကောင်းတဲ့မိန်းမပါ။ မင်းကိုလည်း အရမ်းချစ်တာ”

ညနေစောင်းတော့ အဖေ ခရီးကပြန်ရောက်လာတယ်။ သုတ အဖေ့ကို လှမ်းကြိုတယ်။ အဖေ့မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။

“အဖေ… ခရီးပန်းလာပြီလား” သုတက မေးတယ်။

“ပင်ပန်းတာထက် စိတ်မကောင်းတာက ပိုဖြစ်နေတယ်။ အဖေတို့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေနည်းသွားလို့ ဝန်ထမ်းတွေကို လျှော့ရတော့မယ်တဲ့” အဖေက ညည်းညူတယ်။

သုတ အဖေ့ကို ဘာပြောရမှန်းမသိ။ အဖေက အလုပ်ကို အရမ်းကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေတွေဖြစ်လာတော့ သူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။

“အဖေ… စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပါ” သုတက အဖေ့ကို အားပေးစကားပြောတယ်။

ညစာစားပြီးတော့ သုတ အဖေ့ကို စကားပြောတယ်။

“အဖေ… အမေ့ကို သတိရလား” သုတက မေးတယ်။

အဖေ ခဏလောက်ငြိမ်သွားတယ်။ ပြီးမှ “သတိရတာပေါ့ သုတ။ အမေက အဖေ့ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရဘူး” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

သုတ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အဖေက အမေဆုံးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ အရင်ကလို ရယ်ရယ်မောမော မရှိတော့ဘူး။

“အဖေ… အမေသာရှိရင် ကောင်းမှာပဲနော်”

“အေး… အမေရှိရင် အခုလို အခက်အခဲတွေကို အတူတူရင်ဆိုင်နိုင်မှာပေါ့” အဖေက သက်ပြင်း

ချပြီး ပြောတယ်။

သုတ အမေ့ရဲ့စာအုပ်တွေကို လှန်လှောကြည့်တယ်။ အမေက စာဖတ်ဝါသနာပါတဲ့သူတစ်ယောက်။ စာအုပ်တွေထဲမှာ အမေရေးထားတဲ့ မှတ်စုတွေကို တွေ့တယ်။

“ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေကြုံလာရင် စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ပါ။ အရာရာဟာ ပြောင်းလဲနိုင်တယ်”

သုတ အမေ့ရဲ့စာတွေကိုဖတ်ပြီး အားရှိသွားတယ်။ အမေက သူ့ကို အမြဲတမ်း အားပေးနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အမေသာရှိရင် သူဘယ်တော့မှ အားငယ်မှာမဟုတ်ဘူး။

အဖေ အလုပ်ပြုတ်သွားတော့ သုတ စိတ်ပူလာတယ်။ သူလည်း အဖေ့ကို ကူညီချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျောင်းသားအရွယ်ပဲရှိသေးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။

တစ်နေ့မှာ သုတ သတင်းစာထဲမှာ အလုပ်ခေါ်စာတစ်ခုကိုတွေ့တယ်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝန်ထမ်းခေါ်နေတာ။ သုတ အဲဒီအလုပ်ကို လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူငယ်ချင်းတွေကိုပြောတော့ သူတို့က ကန့်ကွက်ကြတယ်။ “မင်းက ကျောင်းသားပဲရှိသေးတာ။ အလုပ်လုပ်ဖို့ မလိုသေးဘူး” လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သုတက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။

သုတ စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်ရသွားတယ်။ ပထမရက်မှာတော့ အလုပ်က တော်တော်လေးပင်ပန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူစိတ်မလျှော့ဘူး။ သူတတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားတယ်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို ကြိုးစားတဲ့လူငယ်လေးတစ်ယောက်လို့ မြင်တယ်။ သူ့ကို အားပေးစကားတွေပြောတယ်။ “မင်းလို ကြိုးစားတဲ့လူငယ်တွေရှိနေလို့ ငါတို့နိုင်ငံ တိုးတက်မှာ”

သုတ အလုပ်ကနေရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို စုပြီး အဖေ့ကိုပေးတယ်။ အဖေက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ဝမ်းသာသွားတယ်။

တစ်နေ့မှာ အဖေ သူ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခုပြောတယ်။ အဖေ့ကို အရင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က သူ့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လာလုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။

“သုတ… အဖေ အလုပ်သစ်ရပြီ။ မင်းကြောင့် အဖေ အားတွေပြန်ပြည့်လာတာ” အဖေက ပြောတယ်။

သုတ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူတို့မိသားစု ဘဝက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်ကောင်းလာပြီ။ အမေသာရှိရင် သူတို့ပျော်ရွှင်နေကြမှာပဲ။

ဒီနေ့ဟာ အမေ့ရဲ့မွေးနေ့။ သုတနဲ့အဖေ အမေ့ရဲ့ဂူကိုသွားပြီး ကန်တော့ကြတယ်။ ဂူပေါ်မှာ ပန်းတွေတင်ပြီး အမေ့ကို ဆုတောင်းပေးတယ်။

“မေမေ… သားတို့ မေမေ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ မေမေသာရှိရင် သားတို့ဘဝက ပိုပြီးပျော်ရွှင်မှာပဲ” သုတက ပြောတယ်။

အဖေကလည်း “မင်းအမေက ငါတို့ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ။ ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရဘူး” လို့ ပြောတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် အမေ့ရဲ့ဂူကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေကျကြတယ်။

နေရောင်ခြည်က ဂူပေါ်ကို ထိုးကျနေတယ်။ သုတနဲ့အဖေ အမေ့ရဲ့ဂူကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းမှာ သုတ အမေ့ရဲ့အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးနေတယ်။

အမေဟာ သူ့ကိုချစ်တယ်။ သူ့ကိုဂရုစိုက်တယ်။ သူ့အတွက် အရာရာကို ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ အမေမရှိတော့ပေမယ့် အမေ့ရဲ့အဆုံးအမတွေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိနေတယ်။

“လွမ်းတယ်မေမေ…” သုတ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

အမေဟာ သူ့ဘဝရဲ့ ထာဝရအလင်းရောင်ပဲ။ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှင်သန်နေမယ်။ ပြီးတော့ သူ အမေ့ကို ထာဝရ လွမ်းနေမယ်။