နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်း

မိုးတွေက တဖြောက်ဖြောက်ကျနေတယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ညဟာ စိုစွတ်လွန်းတယ်။ ကိုထွန်းဟာ ဆိုင်ကယ်နောက်မီးတစ်လုံးပျက်နေတဲ့ ဆိုင်ကယ်အိုလေးကို အားယူမောင်းနေရတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထင်းသားပေါ်နေတယ်။ ဒီနေ့လည်း ကုန်တင်ကားပေါ်က ဆန်အိတ်တွေချရတဲ့အလုပ်က မနားတမ်းပင်ပန်းခဲ့တာပဲ။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ရင် သူ့ကိုစောင့်နေမယ့် ဇနီးသည် မေရီနဲ့ သမီးလေး ခင်လေးကို မြင်ယောင်ရင်း အားတင်းထားရတယ်။ မေရီက ဆီးချိုရောဂါကြောင့် အမြဲလိုလို နေမကောင်းဖြစ်နေတတ်တယ်။ ခင်လေးကတော့ သူ့ရဲ့အသက်ပါ။ ခင်လေးရဲ့ စာသင်စရိတ်အတွက် သူ မနားမနေ ကြိုးစားနေရတာ။ ဆိုင်ကယ်နောက်မီးက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ လမ်းကိုအလင်းရောင်ပေးနေပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မရေရာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

မနက်မိုးလင်းတော့ မေရီက မျက်နှာမကောင်းဘူး။ ကိုထွန်း စိတ်ပူသွားတယ်။ ဆေးခန်းခေါ်သွားဖို့ ပိုက်ဆံကလည်း မရှိ။ မေရီက သူ့ကိုအားမငယ်ဖို့ပြောတယ်။ ခင်လေးကတော့ ဖေဖေ့ကို အားပေးစကားဆိုတယ်။ ကိုထွန်း ခွန်အားတွေပြန်ရသလိုခံစားရတယ်။ ဒီနေ့အလုပ်ကို ပိုကြိုးစားဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ညနေအလုပ်ကပြန်တော့ ဆိုင်ကယ်နောက်မီးက လုံးဝပျက်သွားပြီ။ မှောင်မည်းနေတဲ့လမ်းမှာ သူ ဆိုင်ကယ်ကိုတွန်းလာရတယ်။ ရုတ်တရက် အနောက်က ကားတစ်စီးက သူ့ကိုကျော်တက်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်ကိုတိုက်သွားတယ်။ ကိုထွန်း လမ်းဘေးကို လဲကျသွားတယ်။

ကိုထွန်း ဆေးရုံမှာ နိုးလာတော့ သူ့ခြေထောက်က ဒဏ်ရာအတော်ပြင်းထန်တယ်။ ဆရာဝန်က ခဏလောက် အလုပ်နားရမယ်လို့ပြောတယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ မေရီနဲ့ ခင်လေးရဲ့ မျက်နှာတွေ ပေါ်လာတယ်။ သူတို့ဘယ်လိုရပ်တည်ကြမလဲ။ သူ့မှာ တခြားဝင်ငွေမရှိဘူး။ သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လက်လျှော့လို့မဖြစ်ဘူး။ သူတို့အတွက် သူ အားတင်းထားရမယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း သူ နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေတယ်။

ဆေးရုံကဆင်းလာတော့ ကိုထွန်းတစ်ယောက် အိမ်ကိုခြေဆောင့်ပြီးပြန်လာခဲ့တယ်။ မေရီက သူ့ကိုမြင်တော့ ငိုရှိုက်တယ်။ ခင်လေးကတော့ ဖေဖေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားတယ်။ အိမ်မှာ စားစရာလည်းမရှိတော့ဘူး။ သူတို့သုံးယောက် ဘာမှမစားရသေးဘူး။ ကိုထွန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ သူတို့အတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်မိတယ်။ ညတွေဟာ ပိုပြီးအထီးကျန်လာတယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ကိုထွန်း တုတ်ကောက်နဲ့ ဈေးကိုသွားတယ်။ သူလုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်တစ်ခုခုကို ရှာဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ဈေးထဲမှာ အကူအညီလိုနေတဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်ကို သူတွေ့တယ်။ အဒေါ်က သူ့ကို ဈေးထမ်းခိုင်းတယ်။ ကိုထွန်း ဝမ်းသာသွားတယ်။ သူ အလုပ်ရပြီ။ ခြေထောက်က မကောင်းပေမဲ့ သူကြိုးစားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ညနေအိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့လက်ထဲမှာ စားစရာတွေအပြည့်။ မေရီနဲ့ ခင်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုထွန်းရဲ့အလုပ်က အဆင်ပြေလာတယ်။ ဈေးထဲမှာ လူတွေက သူ့ကိုခင်လာကြတယ်။ သူကလည်း လူတွေကို ကူညီတတ်တော့ လူတွေက သူ့ကိုပိုချစ်ကြတယ်။ မေရီရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း တဖြည်းဖြည်းကောင်းလာတယ်။ ခင်လေးကလည်း စာကိုပိုကြိုးစားတယ်။ သူတို့မိသားစုရဲ့ဘဝဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတယ်။ ကိုထွန်း ပျော်ရွှင်နေတယ်။

တစ်နေ့မှာ ဈေးထဲမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ သူတွေ့တယ်။ အဲ့ဒီလူက သူ့ကိုတိုက်သွားတဲ့ကားရဲ့ပိုင်ရှင်ပဲ။ ကားပိုင်ရှင်က သူ့ကိုတောင်းပန်တယ်။ နစ်နာကြေးလည်းပေးချင်တယ်လို့ပြောတယ်။ ကိုထွန်းက ငြင်းလိုက်တယ်။ သူက ကားပိုင်ရှင်ကို အပြစ်မတင်ဘူး။ လူဆိုတာ မှားတတ်တယ်လို့ သူပြောတယ်။ ကားပိုင်ရှင်က ကိုထွန်းရဲ့ စိတ်ထားကောင်းမွန်မှုကို သဘောကျသွားတယ်။

ကားပိုင်ရှင်က ကိုထွန်းကို သူ့ရဲ့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ခန့်လိုက်တယ်။ ကိုထွန်း ဝမ်းသာမဆုံးဖြစ်သွားတယ်။ သူ ဒီအခွင့်အရေးကို အကောင်းဆုံးအသုံးချမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ပိုကြိုးစားတယ်။ ပိုလေ့လာတယ်။ သူ့ရဲ့ကြိုးစားမှုကြောင့် သူဌေးက သူ့ကိုပိုယုံကြည်လာတယ်။ သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးလိုက်တယ်။

ကိုထွန်းရဲ့ဘဝက တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အတိတ်ရဲ့အရိပ်တွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ ဆိုင်ကယ်နောက်မီးပျက်နေလို့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်ကို သူ မမေ့နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်တယ်။

ကိုထွန်းက သူ့ရဲ့ဝင်ငွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စုပြီး ရပ်ကွက်ထဲက ဆိုင်ကယ်တွေရဲ့ နောက်မီးတွေကို အခမဲ့ ပြင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ သူ့လိုမျိုး ဘယ်သူ့ကိုမှ မခံစားစေချင်ဘူး။ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်ကြောင့် ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူတွေက သူ့ကိုပိုချစ်လာကြတယ်။

ကိုထွန်းဟာ အရင်ကထက်ပိုပြီးပျော်ရွှင်လာတယ်။ သူ ပိုက်ဆံတွေအများကြီးမရှိပေမဲ့ သူတန်ဖိုးထားရမယ့်အရာတွေကို သူသိသွားပြီ။ မိသားစုရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ သူတစ်ပါးကိုကူညီခြင်းရဲ့ ပီတိတွေက သူ့ဘဝကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစေတယ်။ သူဟာ နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။

နှစ်တွေအများကြီးကြာသွားပေမဲ့ ကိုထွန်းရဲ့ နောက်မီးအလင်းရောင်ကတော့ ထာဝရထွန်းလင်းနေဆဲပါ။ သူဟာ လူတွေရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အလင်းရောင်ပေးနေတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သွားပါပြီ။ တစ်နေ့မှာ ခင်လေးက သူ့အဖေကိုမေးတယ်။ “ဖေဖေ ဘာလို့အဲ့လောက်ကောင်းတာလဲ”။ ကိုထွန်းက ပြုံးပြီးပြန်ဖြေတယ်။ “သမီးလေးရေ လူဆိုတာ ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ သူများတွေကို ကူညီရတာပဲ။ အဲ့ဒါမှ ဘဝက ပိုပြီးအဓိပ္ပါယ်ရှိတာပေါ့”။ ညဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပေမဲ့ ကိုထွန်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ နွေးထွေးတဲ့အလင်းရောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ပြီး။