ဖောက်ပြန်တဲ့ မိထွေး

လေဆိပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာတဲ့ ကားပေါ်မှာ ဇေယျာ့စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်နေတာ ၅ နှစ်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အခုမှ မြန်မာပြည်ကို အပြီးပြန်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ မရှိတဲ့ ၅ နှစ်အတွင်းမှာ အိမ်ကြီးရဲ့ အခြေအနေတွေက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိခင်ကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးနိုင်က နောက်အိမ်ထောင် ပြုလိုက်ခြင်းပါပဲ။ ဖခင်ရဲ့ ဒုတိယဇနီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ဇေယျာ့ရဲ့ မိထွေးနာမည်က သန္တာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ခြံဝင်းကြီးထဲ ကားဝင်သွားတာနဲ့ ငယ်ဘဝအမှတ်တရတွေ ရှိခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးကို ဇေယျာ လွမ်းဆွတ်စွာ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့ဆင်ဝင်အောက်မှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေက အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်သန္တာ… အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ နီးပါးလောက်သာ ရှိသေးတဲ့ သူမဟာ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးနိုင်ထက် အသက် ၂၀ ကျော်လောက် ငယ်ရွယ်နေပါတယ်။ ခေတ်ဆန်ဆန် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲတောက်တောက် ဆိုးထားတဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက ဇေယျာ့အတွက်တော့ အတုအယောင်တွေလို့ပဲ ခံစားရတယ်။ ညစာစားပွဲမှာတော့ လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာနေခဲ့တယ်။ စားပွဲထိပ်မှာ ဦးနိုင်ထိုင်ပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ဇေယျာနဲ့ ဒေါ်သန္တာတို့ ထိုင်ကြတယ်။ ဒေါ်သန္တာက ဇေယျာ့ကို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်း ဂရုစိုက်ပြနေပေမယ့် ဇေယျာကတော့ အေးတိအေးစက်သာ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာတော့ ဇေယျာ့ကို မလိုလားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ဇေယျာ သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ဇေယျာ ပြန်ရောက်ပြီး တစ်ပတ်ခန့်အကြာမှာ ဦးနိုင်က စင်ကာပူကို အရေးပေါ် စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားခဲ့ရတယ်။ ဖေဖေ မရှိတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ ဇေယျာနဲ့ ဒေါ်သန္တာ၊ ပြီးတော့ အိမ်အကူတွေလောက်သာ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ဦးနိုင် ခြံဝင်းထဲက ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒေါ်သန္တာရဲ့ အပြုအမူတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာကို ဇေယျာ သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့ညက မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ ည ၁၂ နာရီလောက်မှာ ဇေယျာ တစ်ယောက် ရေဆာတာနဲ့ အောက်ထပ်က မီးဖိုချောင်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးတစ်လုံးလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မီးတွေ အကုန်မှောင်နေတယ်။ လှေကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း ဧည့်ခန်းဘက်ဆီကနေ ခပ်တိုးတိုး စကားပြောသံတစ်ခုကို ဇေယျာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အသံက ဒေါ်သန္တာရဲ့ အသံ။

ဇေယျာ ခြေသံမကြားအောင် တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး နံရံကွယ်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဒေါ်သန္တာဟာ မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ဖုန်းပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ “အင်းပါ… ကို ရယ်။ သန္တာလည်း လွမ်းနေတာပေါ့။ အဘိုးကြီးက အခုမှ ခရီးထွက်သွားတာလေ… မနက်ဖြန် နေ့လယ် ၁ နာရီ ရွှေတိဂုံဘုရားနားက ဆိုင်မှာပဲ ဆုံမယ်လေ” ဆိုတဲ့ စကားသံတွေကြောင့် ဇေယျာ့ ရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီမိန်းမဟာ ဖေဖေ့ကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး ဖောက်ပြန်နေတာ သေချာသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သက်သေမရှိဘဲ ဖေဖေ့ကို သွားပြောရင် ဖေဖေက ယုံမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း ဇေယျာ သိနေတဲ့အတွက် ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

နောက်နေ့ နေ့လယ်ရောက်တော့ ဇေယျာ တစ်ယောက် ဒေါ်သန္တာရဲ့ ကားနောက်ကို တက္ကစီတစ်စီးငှားပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်သန္တာက ရွှေတိဂုံဘုရားအနီးက တိတ်ဆိတ်ပြီး ဈေးကြီးတဲ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ဇေယျာလည်း မျက်မှန်အမည်းရောင် တပ်ပြီး ဆိုင်ထဲကို ခပ်ခွာခွာကနေ လိုက်ဝင်သွားတယ်။ ဒေါ်သန္တာက ဆိုင်ရဲ့ ထောင့်ကျကျ သီးသန့်ခန်းလေး တစ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားတာ တွေ့ရတယ်။

ဇေယျာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက စားပွဲတစ်ခုမှာ နေရာယူပြီး ဟန်မပျက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် အဲဒီ သီးသန့်ခန်းထဲကို ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံက ဇေယျာ့အတွက် အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်သူမှန်း သေချာမမြင်ရသေးပေမယ့် ဇေယျာ့ ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်ရိပ်မိနေသလို ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အထဲမှာ ဘာတွေပြောနေမလဲ ဆိုတာကို သိချင်စိတ်က ငယ်ထိပ်အထိ ရောက်နေပေမယ့် ဇေယျာ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

အချိန်တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အထိ သူတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲက ထွက်မလာကြဘူး။ ဇေယျာလည်း စိတ်မရှည်တော့တာနဲ့ သူတို့အခန်းဘက်ကို ဟန်မပျက် လျှောက်သွားပြီး အခန်းတံခါးဝက မှန်ချပ်အလွတ်လေးကနေ အထဲကို ခိုးကြည့်လိုက်တယ်။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ဇေယျာ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အေးခဲသွားခဲ့တယ်။

ဒေါ်သန္တာနဲ့ ရယ်မောပြောဆိုနေတဲ့ အမျိုးသားက တခြားသူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးနိုင်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ထောက်မန်နေဂျာ ကိုမင်းခန့် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ဖေဖေက ကိုမင်းခန့်ကို သားတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး လုပ်ငန်းကိစ္စ အဝဝကို လွှဲအပ်ထားတာပါ။ အခုတော့ ဖေဖေ့ရဲ့ ညာလက်ရုံးနဲ့ ဖေဖေ့ရဲ့ ဇနီးသည်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ဖေဖေ့ကို သစ္စာဖောက်နေကြတာပဲ။ ဇေယျာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာပေမယ့် ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ အခုချိန်မှာ ပြဿနာရှာရင် သူတို့ ငြင်းမှာပဲ။ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေ အထောက်အထား လိုတယ်ဆိုတာ ဇေယျာ ကောင်းကောင်း သိနေတယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဇေယျာ အစီအစဉ် တစ်ခု စဆွဲတော့တယ်။ အိမ်မှာ ဒေါ်သန္တာနဲ့ ကိုမင်းခန့်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ဆုံနိုင်မယ့် နေရာတွေကို သူ စဉ်းစားတယ်။ ဧည့်ခန်းနဲ့ ဒေါ်သန္တာရဲ့ အိပ်ခန်းရှေ့က စင်္ကြံလမ်းတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဇေယျာ အွန်လိုင်းကနေ အရည်အသွေးမြင့် လျှို့ဝှက်ကင်မရာ အသေးစားလေးတွေ အမြန်မှာယူလိုက်တယ်။

နောက်နေ့ မနက် ဒေါ်သန္တာ ဈေးဝယ်ထွက်သွားတဲ့ အချိန်ကို အမိအရယူပြီး ဇေယျာ ကင်မရာတွေကို စတင် တပ်ဆင်ပါတော့တယ်။ ဧည့်ခန်းက ပန်းအိုးကြားထဲမှာ တစ်လုံး၊ နံရံကပ် နာရီအောက်က အလှဆင် ပစ္စည်းထဲမှာ တစ်လုံး သေချာ ဝှက်ပြီး တပ်ဆင်လိုက်တယ်။ ဖုန်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး မြင်ကွင်း ရှင်းမရှင်း သေချာ စမ်းသပ်ရတယ်။ အိမ်အကူတွေ မြင်သွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်ရသေးတဲ့အတွက် ဇေယျာ့ နဖူးမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေ ကျလာတယ်။ အချိန်ကလည်း သိပ်မရတော့ဘူး။ ဒေါ်သန္တာ ဘယ်အချိန် ပြန်ရောက်လာမလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်တဲ့အတွက် အရာရာကို အမြန်ဆုံးနဲ့ အသေချာဆုံး ဖြစ်အောင် ဇေယျာ လုပ်ဆောင်နေရတယ်။

ကင်မရာ တပ်ဆင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့ကနေ ကားဟွန်းတီးသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒေါ်သန္တာ ပြန်ရောက်လာတာပါ။ ဇေယျာ ပြာယာခတ်သွားပြီး လက်ထဲက ကိရိယာတွေကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ ဒေါ်သန္တာက အိမ်ထဲကို ဝင်လာရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ဇေယျာ့ကို မြင်သွားတယ်။ “သား ဇေယျာ… ဘာလုပ်နေတာလဲ အဲဒီနားမှာ” လို့ သံသယ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

ဇေယျာ ချက်ချင်း ဉာဏ်ဆင်လိုက်ပြီး “သြော်… အန်တီသန္တာ။ ဒီနံရံကပ် နာရီက ရပ်နေလို့ ဓာတ်ခဲ လဲပေးမလို့ လုပ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ခဲအသစ် မရှိတော့လို့” လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဒေါ်သန္တာက နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “အေး ဟုတ်သားပဲ… အကူကောင်မလေးကို ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ” လို့ ပြောရင်း အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်။ ဇေယျာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်သန္တာရဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့အပေါ် ပိုပြီး သတိထားနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

နောက်နေ့မှာ ဇေယျာ ဖခင်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရောက်သွားတယ်။ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်သွားတော့ ကိုမင်းခန့်က အံ့သြသွားပုံရတယ်။ “ဟယ်… ကိုဇေယျာ။ ဘယ်လိုလေတိုက်လို့ ရုံးဘက် ရောက်လာတာလဲ” လို့ ဟန်လုပ်ပြီး ပြုံးပြတယ်။

ဇေယျာက ဆိုဖာပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်လိုက်ရင်း “ဒီလိုပါပဲ ကိုမင်းခန့်ရယ်။ ဖေဖေ မရှိတုန်း ရုံးအခြေအနေလေး လာကြည့်တာပါ။ ဒါနဲ့ ကိုမင်းခန့်… မနေ့က ရွှေတိဂုံဘုရားနားက ဆိုင်မှာ တွေ့လိုက်သလိုပဲ။ လူမှားတာလား မသိဘူး” လို့ ဇေယျာက စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားပြီး စကားတွေ ထစ်အ သွားတယ်။ “ဟို… မ… မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မနေ့က ရုံးမှာပဲ တစ်နေကုန် ရှိနေတာပါ” လို့ မလုံမလဲ ငြင်းတယ်။ ဇေယျာ ကျေနပ်သွားတယ်။ ဒီလောက်ဆိုရင် မင်းခန့် စိတ်ထဲမှာ ပြာယာခတ်သွားလောက်ပြီ ဆိုတာ ဇေယျာ သိလိုက်တယ်။ “သြော်… ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် လူမှားတာ နေမှာပါ” လို့ ပြုံးပြပြီး ဇေယျာ ရုံးခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ရောက်တော့ ဇေယျာ အကွက်တစ်ခု ထပ်ရွှေ့လိုက်တယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ ဒေါ်သန္တာနဲ့ အတူရှိနေတုန်း ဇေယျာက ဖုန်းပြောဟန်ဆောင်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ… ရပါတယ်။ ဖေဖေ့ အလုပ်ကိစ္စ မပြီးသေးရင် နောက်တစ်ရက်မှ ပြန်လာလေ။ အိမ်ကိစ္စတွေ စိတ်မပူနဲ့ ကျွန်တော် ရှိတယ်” လို့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ ဦးနိုင်က မနက်ဖြန် ညနေ ပြန်ရောက်မှာပါ။ ဒါကို ဇေယျာက တမင် နောက်တစ်ရက်မှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ သတင်းမှား လွှင့်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒေါ်သန္တာရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ဇေယျာ ဖမ်းမိလိုက်တယ်။ ဖေဖေ ပြန်လာဖို့ နောက်ကျမယ် ဆိုတဲ့ သတင်းက ဒေါ်သန္တာနဲ့ မင်းခန့်အတွက်တော့ အပိုင် အခွင့်အရေး တစ်ခုပါပဲ။ ဇေယျာ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ အဲဒီညနေမှာ ဒေါ်သန္တာ ဖုန်းတောက်လျှောက် ပြောနေပြီး တစ်ခုခုကို စီစဉ်နေပုံရတယ်။ ငါးစာတော့ ဟပ်ပြီ။ အခုချိန်ကစပြီး ပိုက်ကွန်ကို သေချာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။

နောက်နေ့ညနေရောက်တော့ ဇေယျာ ကားကို အိမ်ကနေ မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ အပြင်သွားမယ်လို့ ဒေါ်သန္တာကို အသိပေးထားတယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဇေယျာ လေဆိပ်ကို သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးနိုင်ကို သွားကြိုတာပါ။ လေဆိပ်က အပြန် ကားပေါ်မှာ ဇေယျာက ဖခင်ကို အိမ်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုရှိနေကြောင်း၊ အိမ်ထဲကို ဝင်ရင် အသံမမြည်အောင် ဝင်ဖို့နဲ့ ဘာပဲမြင်မြင် ဒေါသမထွက်ဘဲ စိတ်ကို ထိန်းထားဖို့ ကြိုတင် သတိပေးခဲ့တယ်။

ဦးနိုင်က သားဖြစ်သူရဲ့ အပြုအမူကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပေမယ့် သားစကားကို နားထောင်ခဲ့တယ်။ ည ၁၁ နာရီလောက်မှာ သူတို့ သားအဖ အိမ်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ကြီးက မီးတွေ ပိတ်ထားပြီး မှောင်မိုက်နေတယ်။ ဇေယျာက ဖခင်ကို ဧည့်ခန်းရဲ့ အမှောင်ကျနေတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ခေါ်သွားပြီး အတူတူ ပုန်းနေလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ခြံတံခါး ဖွင့်သံ ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်ယောက် အိမ်ထဲကို ခိုးဝင်လာတယ်။ လရောင်အောက်မှာ မြင်နေရတဲ့ အရိပ်က ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အရိပ်ဆိုတာ ဇေယျာ သေချာ သိလိုက်တယ်။ ဦးနိုင်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးကလည်း ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာတာကို ဇေယျာ ခံစားသိရှိနေရတယ်။

မင်းခန့် အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ အပေါ်ထပ်ကနေ ဒေါ်သန္တာ ဆင်းလာတယ်။ သူမက ညအိပ်ဝတ်စုံ အပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မင်းခန့်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုလိုက်တယ်။ “ကို… ရောက်လာပြီလား။ သန္တာ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ” ဆိုပြီး မင်းခန့်ကို ဖက်နမ်းလိုက်တယ်။ မင်းခန့်ကလည်း “ကိုဇေယျာ မရှိဘူး မလား” လို့ မေးရင်း ဒေါ်သန္တာကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ အချစ်ပွဲကြမ်းဖို့ ပြင်နေတဲ့ အချိန်… ရုတ်တရက် အိမ်ကြီးရဲ့ မီးတွေ အားလုံး လင်းထိန်သွားပါတော့တယ်။ “ဟေ့ကောင် မင်းခန့်… မင်း ငါ့ကျေးဇူးကို ဒီလို ဆပ်တာလား” ဆိုတဲ့ ဦးနိုင်ရဲ့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ဟိန်းထွက်လာတဲ့ အသံကြီးကြောင့် မင်းခန့်နဲ့ ဒေါ်သန္တာတို့ လန့်ဖြတ်ပြီး တွန်းဖယ်လိုက်ကြတယ်။ မြေလျှိုးမတတ် ရှက်ရွံ့ ကြောက်လန့်သွားတဲ့ မင်းခန့်ဟာ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ ဒေါ်သန္တာကတော့ “ကို… ကိုနိုင်။ သန္တာ ရှင်းပြပါရစေ။ ဒါ အထင်လွဲတာပါ” ဆိုပြီး ငိုယို တောင်းပန်ပါတော့တယ်။ ဇေယျာကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်

အခြေအနေက ဘယ်လိုမှ ငြင်းလို့ မရတော့တဲ့ အဆုံးမှာ ဒေါ်သန္တာရဲ့ မျက်ရည်တွေ ချက်ချင်း ခမ်းခြောက်သွားပြီး သူမရဲ့ မူလ မျက်နှာဖုံး အစစ်အမှန်ကို ချွတ်ချလိုက်ပါတော့တယ်။ “ဟုတ်တယ်။ ရှင် အမြဲတမ်း အလုပ်ပဲ လုပ်နေတာလေ။ ကျွန်မကို ဂရုမှ မစိုက်တာ။ ကွာရှင်းမယ် ဆိုရင်လည်း ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ကို ကျွန်မ ရပိုင်ခွင့်ရှိတယ်” လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် တောင်းဆိုလာတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဇေယျာ ရှေ့ထွက်လာပြီး “ခင်ဗျားက တပြားမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်သန္တာ။ ခင်ဗျား ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဗီဒီယို ဖိုင်တွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကိုမင်းခန့်… ခင်ဗျား ကုမ္ပဏီငွေတွေကို လိမ်လည် အလွဲသုံးစား လုပ်ထားတဲ့ စာရင်းတွေကိုလည်း ကျွန်တော် စုံစမ်းထားပြီးပြီ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆွံ့အ သွားကြပါတော့တယ်။ ဇေယျာ့ရဲ့ သေချာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှေ့မှာ သူတို့ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။

ထိုညမှာပဲ မင်းခန့်နဲ့ ဒေါ်သန္တာတို့ နှစ်ယောက် အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ အိမ်ပေါ်ကနေ အရှက်တကွဲ ဆင်းသွားခဲ့ရပါတယ်။ ဦးနိုင်က မင်းခန့်ကို ရဲမတိုင်ဘဲ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဒေါ်သန္တာကိုလည်း ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မပေးဘဲ ကွာရှင်းလိုက်ပါတယ်။ ကိုယ် အယုံကြည်ရဆုံး လူနှစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံလိုက်ရတဲ့ ဦးနိုင်အတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အပြီးမှာတော့ သားဖြစ်သူ ဇေယျာရဲ့ နားလည် ဖေးမမှု၊ အချိန်ပေး ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုတွေကြောင့် ဦးနိုင် တစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း စိတ်သက်သာရာ ရလာခဲ့ပါတယ်။ ဇေယျာလည်း ဖခင်ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေကို ဦးစီး လုပ်ကိုင်ရင်း သားအဖ နှစ်ယောက် အရင်ကထက် ပိုပြီး သံယောဇဉ် တိုးလာခဲ့ကြပါတယ်။ အရိပ်အယောင် မကင်းခဲ့တဲ့ အိမ်တော်ကြီးဟာလည်း ယခုအခါမှာတော့ သားအဖ နှစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့အတူ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝသစ် တစ်ခုကို ပြန်လည် စတင်နိုင်ခဲ့ပါတော့တယ်။