“တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်း”

ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခု။ အလုပ်ကအပြန် ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ မိုးခိုရင်း “နွေ” တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့တယ်။ နွေဆိုတာ အချစ်ထက် အလုပ်ကို ပိုဦးစားပေးတဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကော်ဖီဆိုင်ထဲကို မိုးရေတွေရွှဲနစ်စွာနဲ့ ဝင်လာတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်… “ဇေယျာ”။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံသွားချိန်မှာ ဘာမဟုတ်တဲ့ ထီးတစ်ချောင်း၊ ကော်ဖီတစ်ခွက် အကြောင်းပြချက်နဲ့ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဇေယျာ့ရဲ့ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ အပြောအဆို၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုအမူတွေက နွေရဲ့ ရေခဲလိုအေးစက်နေတဲ့ နှလုံးသားကို စတင်အရည်ပျော်စေခဲ့တယ်။

ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုအပြီးမှာ ဇေယျာ့ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ မက်ဆေ့ချ်တွေ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဇေယျာဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘာကိုလိုချင်လဲ၊ ဘယ်လိုဂရုစိုက်ခံရတာကို သဘောကျလဲဆိုတာ အတိအကျသိနေတဲ့သူမျိုးပါ။ နွေ အလုပ်ပင်ပန်းနေချိန်မှာ အစားအသောက်လေးတွေ လာပို့ပေးတတ်သလို၊ ညဘက်တွေမှာလည်း နွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ စကားတွေပြောပေးတတ်တယ်။ နွေတစ်ယောက် ဇေယျာဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေကြားမှာ ရုန်းထွက်မရအောင် စတင်ငြိတွယ်လာခဲ့ပါပြီ။ သူငယ်ချင်းတွေက သတိပေးပေမယ့် အချစ်မှာ မျက်စိကန်းနေတဲ့ နွေကတော့ ဇေယျာ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မိနေခဲ့တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် တရားဝင် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဇေယျာဟာ နွေ့အတွက်တော့ အိပ်မက်ထဲက မင်းသားတစ်ပါးလိုပါပဲ။ ပိတ်ရက်တွေမှာ ခရီးတွေတူတူထွက်ကြ၊ အမှတ်တရတွေ ဖန်တီးကြနဲ့ နွေတစ်ယောက် အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ကာလတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတာတစ်ခုက ဇေယျာဟာ ည နာရီနောက်ပိုင်းဆိုရင် ဖုန်းခေါ်လို့မရတော့သလို၊ ပိတ်ရက်အချို့မှာ “မိသားစု အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့” ဆိုပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတတ်တာပါပဲ။ နွေကတော့ သူ့ကို နားလည်မှုအပြည့်ပေးပြီး မေးခွန်းတွေ သိပ်မထုတ်ခဲ့မိဘူး။

တစ်ရက်မှာ ဇေယျာနဲ့အတူ ကားစီးသွားရင်း ဇေယျာ့ဖုန်းဆီကို တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ဖုန်း ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားက “ကို… အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား။ သမီးလေး ဖျားနေလို့” ဆိုတဲ့ စာသားလေးပါ။ နွေ မြင်သွားမှန်းသိတော့ ဇေယျာက ချက်ချင်း ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး “အစ်မက သူ့ယောကျာ်းကို ပို့မယ့်ဟာ မှားပို့တာ” ဆိုပြီး အထိတ်တလန့် ဖြေရှင်းခဲ့တယ်။ နွေ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ သံသယမျိုးစေ့ စတင် ရှင်သန်လာခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ဇေယျာ့ရဲ့ အပြုအမူတိုင်းကို နွေ စတင် သတိထားမိလာတယ်။

သံသယတွေ ကြီးထွားလာတဲ့ နွေဟာ ဇေယျာ့ရဲ့ ကို သေချာစတင် လေ့လာပါတော့တယ်။ ဇေယျာက သူ့ မှာ ဘာပုံမှ သိပ်မတင်တတ်ပေမယ့်၊ တစ်ယောက်ရဲ့ မှာ တွဲခံထားရတဲ့ ပုံတစ်ပုံကို နွေ သွားတွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီပုံကို နှိပ်ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ကျင်းပခဲ့တဲ့ ဇေယျာနဲ့ “သီရိ” ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပုံတွေ။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက လွန်ခဲ့တဲ့ လကမှ တင်ထားတဲ့ သူတို့မိသားစု ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံတွေပါပဲ။ နွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်စစီ ပြိုကျသွားခဲ့ပါပြီ။

နွေ ဇေယျာ့ကို ချိန်းတွေ့ပြီး ဓာတ်ပုံတွေကို ပြကာ ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ဇေယျာက ငြင်းမရတဲ့အဆုံးမှာ နွေ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုပါတော့တယ်။ “ကိုယ် သူ့ကို မချစ်တော့ပါဘူး၊ ကလေးကြောင့်သာ တူတူနေနေရတာပါ။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာ နွေ့ကိုပါ။ မကြာခင် ကိုယ်တို့ ကွာရှင်းတော့မှာပါ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဇေယျာက နွေ့ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်။ အချစ်ကြီးလွန်းတဲ့ နွေဟာ ဒေါသထွက်ပေမယ့် ဇေယျာ့မျက်ရည်တွေရှေ့မှာ အရည်ပျော်ပြီး၊ မဖြစ်သင့်မှန်းသိရက်နဲ့ “တိတ်တိတ်ပုန်း” ဘဝကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတယ်။

အမှန်တရားကို သိပြီးနောက်ပိုင်း နွေရဲ့ဘဝဟာ ငရဲကျသလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ၊ လူမြင်ကွင်းတွေကို တူတူသွားလို့မရတော့ဘူး။ ဇေယျာ့ကို လိုအပ်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ဇေယျာက သူ့မိသားစုနားမှာ။ သီတင်းကျွတ်၊ တန်ဆောင်တိုင်၊ နှစ်သစ်ကူးလို ပွဲတော်ရက်တွေမှာ နွေဟာ အထီးကျန်စွာနဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ အဖော်ပြုနေရတယ်။ ဇေယျာကတော့ ဖုန်းလေးဆက်ပြီး “ကိုယ် နွေ့ကို လွမ်းတယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် အရာရာကို လွယ်လွယ်ဖြေရှင်းသွားတတ်တယ်။ နွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမဲ့လာသလို ခံစားလာရတယ်။

တစ်နေ့မှာ နွေဟာ ဇေယျာ့ဇနီး “သီရိ” ရဲ့ ကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ သီရိတင်ထားတဲ့ တစ်ခု… “ကိုကို နဲ့ အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်။ ကိုကိုဟာ သမီးလေးနဲ့ မိန်းမအပေါ် အမြဲနားလည်မှုပေးတဲ့ အကောင်းဆုံး ခင်ပွန်းပါ” ဆိုတဲ့ စာသားလေးနဲ့အတူ ဇေယျာက သီရိကို နဖူးလေးနမ်းနေတဲ့ပုံ။ ဇေယျာ့ရဲ့ အပြုံးတွေက အတုအယောင်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နွေ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဇေယျာပြောခဲ့တဲ့ “အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေဘူး” ဆိုတာတွေဟာ နွေ့ကို ဆွဲထားချင်လို့ သက်သက် ပြောခဲ့တဲ့ အလိမ်အညာတွေဆိုတာ နွေ ရင်ကွဲနာကျစွာ လက်ခံလိုက်ရတယ်။

နွေ အပြင်းအထန် ဖျားတဲ့ ညတစ်ည။ ဇေယျာ့ကို ဖုန်းဆက်ပေမယ့် စက်ပိတ်ထားတယ်။ နွေ မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး ဆေးရုံကို တစ်ယောက်တည်း သွားရတယ်။ ဆေးရုံရဲ့ အရေးပေါ်ဌာနရှေ့မှာ ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး ပြာပြာသလဲ ရောက်လာတဲ့ မိသားစု ယောက်။ အဲဒါကတော့ ဇေယျာ၊ သီရိနဲ့ သူတို့ရဲ့ သမီးလေးပါပဲ။ နွေဟာ နံရံကွယ်ကနေ သူတို့ကို ရပ်ကြည့်နေမိတယ်။ ဇေယျာက သူ့သမီးလေးနဲ့ မိန်းမကို အစိုးရိမ်ကြီး စိုးရိမ်နေတာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ၊ နွေဟာ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ သူဟာ “အပိုလူ၊ ဖျက်ဆီးသူ” သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အခိုင်အမာ သိလိုက်ရတယ်။

ဆေးရုံက ပြန်ရောက်တဲ့ညမှာ နွေဟာ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ တစ်ချိန်က တက်ကြွပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ အခုတော့ သူများအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပိန်ချုံးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ “ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမဲ့တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရတာလဲ? ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ၊ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ် ရှိတယ်” လို့ နွေ သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်တယ်။ အချစ်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေတဲ့ ဘဝကနေ နွေ ရုန်းထွက်ဖို့ အပြီးတိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။

နွေ ဇေယျာ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခဲ့တယ်။ ဇေယျာပေးခဲ့သမျှ လက်ဆောင်တွေ အကုန်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးပြီး “ကျွန်မတို့ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။ ဇေယျာက ထုံးစံအတိုင်း ငိုယိုပြီး တောင်းပန်တယ်၊ ဆင်ခြေတွေပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နွေက ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်တဲ့အခါ ဇေယျာ့ရဲ့ အတ္တဆန်တဲ့ မျက်နှာစစ် အထင်းသား ပေါ်လာတယ်။ “မင်းလို မိန်းမက ငါမရှိရင် နေနိုင်မှာမို့လို့လား” လို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောထွက်လာတယ်။ နွေက ပြုံးလိုက်ပြီး “ရှင့်လို လူတစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်ရတာ ကျွန်မဘဝအတွက် အမြတ်ပါ” လို့ ပြန်ပြောကာ လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။

၆ လ ကြာပြီးနောက်… နွေဟာ အရင်ကထက် ပိုမိုလှပပြီး အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဇေယျာနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ပြီး သူမရဲ့ အလုပ်နဲ့ ဘဝကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ နွေဟာ သူမရဲ့ မှာ စာလေးတစ်ကြောင်း တင်လိုက်တယ်။

“မှားယွင်းတဲ့ အချစ်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာထက်၊ နာကျင်ရပေမယ့် လွှတ်ချလိုက်ခြင်းကသာ အစစ်မှန်ဆုံး လွတ်လပ်မှုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။”

နေရောင်ခြည်နုနုလေးအောက်မှာ ပြုံးနေတဲ့ နွေရဲ့ ပုံလေးဟာ သူမရဲ့ ဘဝသစ်ကို လှပစွာ ပုံဖော်နေပါတော့

တယ်။