မငြိမ်းချမ်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး

ည ၁၀ နာရီခွဲ… ထမင်းစားပွဲပေါ်က ဟင်းတွေက အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။ နွယ်နီ တစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချနေမိသည်။ သီဟ ပြန်အလာကို စောင့်နေတာ နာရီကျော်ခဲ့ပြီ။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရချိန်မှာ သီဟက အရက်နံ့သင်းသင်းနဲ့ ဝင်လာသည်။

“ရှင် အခုထိ ပြန်မလာသေးလို့ ဖုန်းဆက်တာ ဘာလို့ မကိုင်တာလဲ” လို့ နွယ်နီက မေးလိုက်တော့ သီဟက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လူကြီးတွေနဲ့ သောက်နေရတာလေ၊ ဖုန်းကိုင်လို့ ကောင်းမလား” ဟု ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ နားလည်မှုတွေ လွဲချော်နေတဲ့ ဒီအိမ်လေးမှာ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ စကားများသံက ညတိုင်းလိုလို ကြားနေရတဲ့ ဇာတ်ဝင်တေးတစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေပါပြီ။

မနက်လင်းတော့ သီဟက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို အလုပ်သွားဖို့ ပြင်နေသည်။ နွယ်နီကတော့ ညက မအိပ်ရသေးတဲ့ မျက်လုံးအစ်အစ်တွေနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ကလေးကျောင်းပို့၊ အိမ်အလုပ်လုပ်နဲ့ သူမရဲ့ တစ်နေ့တာက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လည်ပတ်နေသည်။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်က သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုပုံတွေကို ကြည့်ရင်း နွယ်နီ မျက်ရည်ကျမိသည်။ သူမ လိုချင်တာက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မဟုတ်ဘူး၊ ပင်ပန်းနေချိန်မှာ “မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား” ဆိုတဲ့ သီဟရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာတာက သီဟရဲ့ အမေ ဒေါ်တင်မေ အလည်လာတဲ့ အချိန်ကစသည်။ သားဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းတဲ့ ဒေါ်တင်မေက နွယ်နီ့ကို အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလို့ အမြဲမြင်သည်။ “ညည်းက ငါ့သား ရှာကျွေးတာ စားပြီး အိမ်မှာ အေးဆေးနေရတာကို ဘာတွေများ ညည်းတွားနေစရာ ရှိလို့လဲ” ဆိုတဲ့ စကားက နွယ်နီ့ ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေသည်။ သီဟကလည်း အမေ့ဘက်ကသာ အမြဲရပ်တည်ခဲ့သည်။

တစ်ည… သီဟ ရေချိုးနေချိန် ဖုန်းဆီက မက်ဆေ့ချ် ဝင်သံကြားလိုက်သည်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတာက “မနက်ဖြန် တွေ့မယ်နော် ကိုသီဟ” ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ နွယ်နီ့ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က ရင်ထဲမှာ ချက်ချင်း အမြစ်တွယ်သွားသည်။ သီဟကို မေးကြည့်တော့ “ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါကွာ၊ မင်းကလည်း အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာဖို့ပဲ တွေးနေတာလား” ဆိုပြီး ရန်ပြန်တွေ့သည်

အဲဒီနေ့ကစပြီး နှစ်ယောက်သား စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ တစ်အိမ်တည်း အတူနေပေမယ့် သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်နေကြသည်။ အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုမှာ အဆိုးဆုံးက စကားများရန်ဖြစ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဂရုမစိုက်တော့တဲ့ “အသံတိတ် စစ်ပွဲ” ကြီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ နွယ်နီ နားလည်လိုက်သည်။ ကလေးကလည်း မိဘနှစ်ပါးရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အခြေအနေကို သိနေသလို ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။

လကုန်ရက်မှာ သီဟက အိမ်စရိတ် ပုံမှန်ထက် လျှော့ပေးသည်။ နွယ်နီက အကြောင်းရင်းကို မေးတဲ့အခါ သီဟက ဒေါသတကြီးနဲ့ “ငါ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံ အကုန်ပေးနေရတာတောင် မလောက်ဘူးလား၊ နင် ဘာတွေ သုံးနေလို့လဲ” လို့ အော်ငေါက်လိုက်သည်။ မျိုသိပ်ထားသမျှ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အားလုံး နွယ်နီ့ဆီကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ပြောဆိုကြရင်း စကားတွေ လွန်ကုန်ကြသည်။

“ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရင်လည်း ကွာရှင်းကြတာပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားက သီဟရဲ့ နှုတ်ကနေ ထွက်ကျလာသည်။ နွယ်နီ ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း၊ သူမရဲ့ မာနနဲ့ နာကျင်မှုတွေက “ကောင်းပြီလေ” လို့ တုံ့ပြန်ဖို့ ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုညက နွယ်နီ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကလေးကိုခေါ်ကာ မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်

နွယ်နီ မရှိတော့တဲ့ အိမ်ကြီးမှာ သီဟ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ မနက်ပိုင်း ကော်ဖီဖျော်ပေးမယ့်သူ မရှိ၊ အဝတ်အစား ပြင်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့မှ နွယ်နီ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ စတင် သတိထားမိလာသည်။ တကယ်တော့ သူ အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေတာ မိသားစုအတွက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ မိသားစုကို အချိန်ပေးဖို့ မေ့နေခဲ့တာကို သူ နားလည်လာသည်။

မိဘအိမ်မှာ နေရပေမယ့် နွယ်နီ စိတ်မချမ်းသာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမေးအမြန်းတွေ၊ သမီးလေးက ဖေဖေ့ကို တတဲ့ အသံတွေကြားမှာ သူမ ရင်ကွဲရသည်။ သီဟကို မုန်းချင်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သံယောဇဉ်က ဖြတ်မရသေးဘူးဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင် သိနေသည်။ သို့သော်လည်း အရင်လို ခံစားချက်မဲ့နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကိုတော့ ပြန်မသွားချင်တော့ပါ။

တစ်နေ့မှာ သီဟရဲ့ ရုံးက သူငယ်ချင်း ကိုအောင်ရောက်လာပြီး နွယ်နီ့ကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သီဟက ရုံးက ငွေကြေးပြဿနာ တစ်ခုမှာ အာမခံပေးမိပြီး အကြွေးဆပ်နေရကြောင်း၊ ထိုအကြွေးကြောင့် ဖိအားများပြီး အိမ်မှာ စိတ်တိုနေခဲ့ကြောင်း၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့တဲ့ မိန်းကလေးကလည်း အကြွေးကိစ္စ ဖြေရှင်းပေးနေတဲ့ ရှေ့နေမလေး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နွယ်နီ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သီဟ နွယ်နီ့ဆီ ရောက်လာသည်။ အမြဲတမ်း မာနကြီးတတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က နွယ်နီ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်သည်။ “ကိုယ် အရာအားလုံးကို ဖွင့်မပြောပြခဲ့မိတာ ကိုယ့်အမှားပါ။ မင်းကိုလည်း လျစ်လျူရှုမိသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုယ့်ကို တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” လို့ ပြောရင်း ငိုနေတဲ့ သီဟကို ကြည့်ပြီး နွယ်နီလည်း မျက်ရည်မဆည်နိုင်တော့ပါ။ယောက် ပြန်လည် ပေါင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါမှာတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ပါ။ သီဟက အလုပ်ချိန်နဲ့ မိသားစုအချိန်ကို သေချာခွဲဝေတတ်လာသည်။

နွယ်နီကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပိုပြီး နားလည်ပေးလာသည်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ “နားလည်မှု၊ ပွင့်လင်းစွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုနဲ့ အပြန်အလှန် လေးစားမှု” တို့ လိုအပ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သင်ခန်းစာ ရခဲ့ကြပါပြီ။