အမေအိုအလွမ်း မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထင်းမီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ တံမြက်စည်းလှည်းသံဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝမနက်ခင်းတိုင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့တဲ့ အသံတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ဆင်းရဲလွန်းပါတယ်။ အဖေက ကျွန်တော် မျက်စိမဖွင့်ခင်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာမို့ အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အဖေရော အမေပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ကြမ်းတမ်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို လာပွတ်သပ်တိုင်း အဲ့ဒီလက်တွေလောက် နွေးထွေးလုံခြုံတဲ့အရာ လောကမှာ …
အမေအိုအလွမ်း Read More
အပယ်ခံရတဲ့မိဘ အခန်း (၁) ကျွန်မ နိုးလာတော့ အပြင်မှာ နှင်းစကလေးတွေ ဝေနေတုန်း။ အသက် ၆၀ ကျော်လာတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက အေးရင် နာတတ်တာမို့ အိပ်ရာက ထရတာ အတော်လေး ခက်ခဲလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ ဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး ‘ဟိန်းထက်’ ရဲ့ မွေးနေ့လေ။ “သားကြီး… ထတော့လေ၊ အမေ သားကြိုက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ချက်ထားတယ်”
အပယ်ခံရတဲ့မိဘ Read More
ကျွန်မသည်သာ တရားခံ စာရေးသူ-ကိုလူအေး “မိုးနွေး… ရှင်က ကျွန်မအတွက် အရာရာပဲ” လို့ သူပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာခဲ့မိတာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုဖြစ်လာမယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က မိုးနွေး။ အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နုပျိုမှုနဲ့ လှပမှုတွေကို ကိုကို့ဆီမှာ ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ ကိုကိုဆိုတာက …
ကျွန်မသည်သာ တရားခံ Read More
ဦးရဲ့ ကမ္ဘာငယ် ထိုနေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်း အလုပ်ပြန်ချိန်မို့ ကားတွေကလည်း ပိတ်၊ လမ်းဘေးက မှတ်တိုင်မှာလည်း လူတွေက ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မကတော့ ထီးမပါလာသဖြင့် စာအုပ်အိတ်လေးကို ခေါင်းပေါ်မိုးရင်း ချမ်းတုန်နေခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ် အနက်ရောင် SUV ကားလေးတစ်စီး ကျွန်မရှေ့မှာ အသာအယာ ရပ်တန့်သွားသည်။ မှန်တံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် မြင်လိုက်ရသည်က …
ဦးရဲ့ ကမ္ဘာငယ် Read More
အဖေပေးတဲ့ လက်ဆောင် အခန်း (၁) – ကျဉ်းမြောင်းသော လောက ကျွန်တော့်နာမည် “အောင်သူ” ပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အဖေက မြို့စွန်က ရပ်ကွက်လေးထဲမှာ ဖိနပ်ချုပ်သမားတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ကျောင်းသွားရင် အဖေ့လက်မှာ ဖိနပ်ကော်နံ့တွေ၊ ဖုန်မှုတ်တွေနဲ့ အမြဲပေပွနေတတ်တယ်။ “အောင်သူ… အဖေ ရှာထားတဲ့ …
အဖေပေးတဲ့ လက်ဆောင် Read More
သူများမယားကိုပြစ်မှားမိတဲ့ကံ ဦးမင်းခေါင်သည် အစိုးရဌာနတစ်ခု၏ သြဇာညောင်းသော အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် ပြည့်စုံသော စည်းစိမ်ရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရောင့်ရဲမှု မရှိပေ။ တစ်နေ့တွင် သူ၏ ဌာနသို့ မေနှင်းဆိုသည့် အမျိုးသမီးသစ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ မေနှင်းမှာ အိမ်ထောင်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် လှပမှုက ဦးမင်းခေါင်၏ အိပ်ပျော်နေသော ကာမစိတ်ရိုင်းများကို နှိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် …
သူများမယားကိုပြစ်မှားမိတဲ့ကံ Read More
နောက်ဆုံးထွက်သက် ရိုးရှင်းသော အစပြုခြင်း ကျွန်တော့်ဘဝက သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား လှပမနေခဲ့ပါဘူး။ မနက်လင်းရင် အလုပ်သွား၊ ညမိုးချုပ်ရင် အိမ်ပြန်နဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လည်ပတ်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ “နွယ်” ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အခန်းလေးထဲကို နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည် ယူဆောင်လာပေးသူပေါ့။ “ကိုကို… ထမင်းဘူး မေ့သွားပြန်ပြီ” …
နောက်ဆုံးထွက်သက် Read More
အိမ်ထောင်ရေး အစပြုခြင်းရဲ့ အရောင် ကျွန်မ နာမည်က သာယာ။ လူတွေကတော့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အေးအေးချမ်းချမ်း နေတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က ကျွန်မ “ကိုမင်းခန့်” နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့နေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဖြူရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းက ဒီလက်တွေကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ချမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိတာ။ “သာယာ… …
အိမ်ထောင်ရေး Read More
လူမနေရဲတဲ့လက်သည်အိမ်(စ/ဆုံး) တစ္ဆေသရဲဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့မြင်ဖူးတွေ့ဖူးကြလား။ ဒီမေးခွန်းကို လူတော်တော်များများလည်းမေးဖူးကြလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။ တော် တော်များကတွေ့ဖူးတယ်လို့ဖြေကြသလို တချို့ကလည်းမတွေ့ဖူး ကြဘူးဖြေမှာပဲ။ အယုံအကြည်မရှိတဲ့သူတွေလည်းဒုနဲ့ဒေးပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း အယုံအကြည်မရှိတဲ့သူအမျိုးအစားထဲပါတယ်ဗျ။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးကျွန်တော့သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ စကားစပ်မိတိုင်းငြင်းကြခုန်ကြတာခဏခဏပေါ့။ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ဘုန်းမြတ်ကတစ်ဖွဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေက ရှိတယ်၊ ယုံတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါတွေကို အရင်ကတည်းကငြင်းနေကြ။ ဒါပေမယ့် တစ္ဆေသရဲ တကယ်ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာဘယ်သူမှသက်သေမ ပြနိုင်ခဲ့ကြဘူးဗျ။ ဒီလိုနဲ့ သက်သေပြနိုင်တဲ့တစ်နေ့ကိုရောက်လာခဲ့တယ်။အယုံအကြည်လုံးဝမရှိခဲ့တဲ့ …
လူမနေရဲတဲ့လက်သည်အိမ်(စ/ဆုံး) Read More
**ရည်းစားဦး** ရည်းစားဦး… ဒီစကားလုံးလေး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် လူတိုင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုခုတော့ လှုပ်နှိုးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီနာမည်ဟာ “ထက်မြတ်” ပါ။ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်၊ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သူနဲ့ ကျွန်မ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ ထီးမပါလို့ ကျောင်းဆောင်ရှေ့မှာ မိုးခိုနေတဲ့ ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ထီးအမည်းရောင် အဟောင်းလေး တစ်လက်နဲ့ …
**ရည်းစားဦး** Read More