သူများမယားကိုပြစ်မှားမိတဲ့ကံ
ဦးမင်းခေါင်သည် အစိုးရဌာနတစ်ခု၏ သြဇာညောင်းသော အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် ပြည့်စုံသော စည်းစိမ်ရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရောင့်ရဲမှု မရှိပေ။ တစ်နေ့တွင် သူ၏ ဌာနသို့ မေနှင်းဆိုသည့် အမျိုးသမီးသစ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ မေနှင်းမှာ အိမ်ထောင်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် လှပမှုက ဦးမင်းခေါင်၏ အိပ်ပျော်နေသော ကာမစိတ်ရိုင်းများကို နှိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဦးမင်းခေါင်သည် အကြီးအကဲပီပီ မေနှင်းအပေါ် စေတနာရှိယောင် ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အလုပ်တာဝန်များကို ကူညီပေးခြင်း၊ ရာထူးတိုးရန် ဂတိပေးခြင်းနှင့် အခွင့်အရေးများ ပိုပေးခြင်းဖြင့် သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူခဲ့သည်။ “မောင်နှမလို သဘောထားတာပါ” ဟူသော စကားလုံးအနောက်တွင် ယုတ်ညံ့သော အကြံအစည်များကို ဝှက်ဖုံးကာ မေနှင်း၏ ဘဝထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။
မေနှင်း၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ နာတာရှည်ဖျားနာနေသူဖြစ်ပြီး ငွေကြေးအခက်အခဲ ရှိနေသည်ကို ဦးမင်းခေါင် သိသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အကွက်ကျကျ ကစားကွက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူသည် မေနှင်းအား ငွေကြေးအမြောက်အမြား ထောက်ပံ့ကာ “ဒါတွေက ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ လူသားချင်းစာနာမှုပါ” ဟု ပြောကာ သူမကို ကျေးဇူးကြွေးအောက်တွင် ပိတ်မိအောင် လုပ်ခဲ့သည်။
တစ်ညတွင် ရုံးလုပ်ငန်းကိစ္စ အကြောင်းပြကာ မေနှင်းကို အပြင်၌ ညစာစားရန် ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုညတွင် သူသည် မေနှင်းကို အရက်နာကျအောင် လုပ်ပြီးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ ကျေးဇူးကြွေးနှင့် အလုပ်အကိုင်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီးဖြစ်စေ သူမ၏ ဆန္ဒမပါဘဲ ကာမလိမ်လည်မှုကို စတင်ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ မေနှင်းမှာ သူမ၏ ဘဝနှင့် မိသားစု သိက္ခာအတွက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။
ဦးမင်းခေါင်သည် ထိုအမှားကိုပင် အခွင့်ကောင်းယူကာ မေနှင်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ “ငါ့စကားနားမထောင်ရင် မင်းခင်ပွန်း အကုန်သိသွားမယ်၊ မင်းအလုပ်ပြုတ်မယ်” ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြင့် သူမကို ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချခဲ့သည်။ သူသည် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ကြီးဝင်နေခဲ့သည်။
“ဖုံးလေပေါ်လေ” ဆိုသကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ရုံးအတွင်း၌ သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဦးမင်းခေါင်၏ ဇနီးသည်လည်း ရိပ်မိလာကာ အိမ်တွင်းရေး ပြဿနာများ စတင်လာသည်။ မေနှင်း၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း သံသယစိတ်ဖြင့် စိတ်ဒဏ်ရာရကာ ရောဂါဝေဒနာ ပိုမိုဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။ အကုသိုလ်၏ အရိပ်များက လူတိုင်းကို စတင်ခြောက်လှန့်လာသည်။
မေနှင်းမှာ စိတ်ဆင်းရဲမှု ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူမကိုယ်သူမ အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုသတင်းသည် တစ်မြို့လုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းခေါင်၏ ကာမလိမ်လည်မှုနှင့် အာဏာအလွဲသုံးစားမှုများကို မေနှင်း ချန်ထားခဲ့သော စာများမှတစ်ဆင့် လူအများ သိရှိသွားကြတော့သည်။
ဦးမင်းခေါင်သည် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရရုံသာမက တရားစွဲဆိုခြင်းကိုလည်း ခံရသည်။ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများက သူ့ကို ရွံရှာစွာဖြင့် စွန့်ခွာသွားကြသည်။ လမ်းသွားလျှင်ပင် လူအများ၏ တံတွေးခွက်တွင် ပက်လက်မျောရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
ထောင်ထဲတွင်ရှိနေစဉ် ဦးမင်းခေါင်သည် ဆိုးဝါးသော ရောဂါတစ်ခုကို ခံစားရသည်။ သူ ပြစ်မှားခဲ့သော မေနှင်း၏ ခင်ပွန်းမှာလည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော “လူသတ်သမား” တစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားနေရသည်။ ညတိုင်း သူကျူးလွန်ခဲ့သော မာယာများ၊ လိမ်လည်မှုများက သူ့ကို အိပ်မက်ဆိုးအဖြစ် ပြန်လည်ခြောက်လှန့်နေသည်။
ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဦးမင်းခေါင်သည် အထီးကျန်စွာဖြင့် ဆေးရုံကုတင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေရသည်။ သူသည် သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အာဏာနှင့် စည်းစိမ်များကို ပြန်မလိုချင်တော့ဘဲ၊ “ငါသာ အစက မောဟ မဖုံးခဲ့ရင်၊ သီလတရားကို စောင့်ထိန်းခဲ့ရင်…” ဟု အဖန်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းမှ စီးကျလာသော နောင်တမျက်ရည်များသည် အတိတ်က အမှားများကို ဆေးကြောရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော အကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးကို ခါးစည်းခံရင်း၊ လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့သံများကြားတွင် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူထုတ်လိုက်ရပါတော့သည်။
