အဖေပေးတဲ့ လက်ဆောင်

အခန်း (၁) – ကျဉ်းမြောင်းသော လောက

ကျွန်တော့်နာမည် “အောင်သူ” ပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အဖေက မြို့စွန်က ရပ်ကွက်လေးထဲမှာ ဖိနပ်ချုပ်သမားတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ကျောင်းသွားရင် အဖေ့လက်မှာ ဖိနပ်ကော်နံ့တွေ၊ ဖုန်မှုတ်တွေနဲ့ အမြဲပေပွနေတတ်တယ်။

“အောင်သူ… အဖေ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ မင်း ကြိုက်တဲ့ မုန့်ဝယ်စားနော်”

အဖေက ကမ်းပေးတဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ တစ်ထောင်တန်လေးကို ကျွန်တော် စက်ဆုပ်စွာ ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေက ကားကောင်းကောင်းနဲ့ ကျောင်းလာကြချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ စက်ဘီးအစုတ်ကြီးနောက်မှာ လိုက်ခဲ့ရတာကို ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာကို အမြဲအောက်ငုံ့ထားခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၂) – အတောင်ပံဖြန့်ခြင်း

ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီး မြို့ပေါ်က ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော် အိမ်ကို သိပ်မပြန်တော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်ချုပ်တဲ့အလုပ်နဲ့ ပေပေတေတေ ဘဝကြီးကို ကျွန်တော့်ဘဝထဲက ဖျက်ထုတ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ။

မြို့ပေါ်မှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ “နှင်း” နဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ နှင်းရဲ့ မိဘတွေက ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားတွေပါ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အိမ်ထောင်ပြုမယ့်အကြောင်း ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်ပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကိုတော့ မလာဖို့ တားမြစ်ခဲ့တယ်။

“အဖေ… အဖေလာရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပျက်လိမ့်မယ်။ အဖေ့ကို ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နှင်းရဲ့ မိဘတွေကို မိတ်မဆက်ပေးချင်ဘူး။ နားလည်ပေးပါ”

ဖုန်းထဲကနေ အဖေ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက အဲဒီသက်ပြင်းသံထက် ပိုပြီး ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၃) – အောင်မြင်မှု၏ အရိပ်မည်း

ကျွန်တော် နှင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီး စည်းစိမ်တွေကြားမှာ ပျော်နေခဲ့တယ်။ အဖေ့ကိုတော့ တစ်လတစ်ခါ ပိုက်ဆံအနည်းအကျဉ်း ပို့ပေးရုံကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ အဖေကလည်း ဖုန်းမဆက်သလို ကျွန်တော့်ဘဝထဲကိုလည်း ဝင်မလာခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ မမြဲပါဘူး။ ကျွန်တော် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းမှာ အလွဲအချော်တွေဖြစ်ပြီး အကြွေးတွေ တင်လာခဲ့တယ်။ နှင်းရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို အားပေးမယ့်အစား “မင်းက လူညံ့ပဲ” ဆိုပြီး အထင်သေးစွာ ဆက်ဆံလာကြတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်တဲ့ နှင်းကတောင် ကျွန်တော့်ကို စိတ်ကုန်လာသလို ခံစားရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အောင်မြင်နေတုန်းက ဝိုင်းအုံနေတဲ့သူတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းကုန်ကြပြီ။

အခန်း (၄) – မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ သတင်း

တစ်နေ့ ညနေမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ရပ်ကွက်ထဲက ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။

“အောင်သူ… မင်းအဖေ ဆုံးပြီ။ သူ ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေတာ အတော်ကြာပြီ”

ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့၊ ရှက်ခဲ့တဲ့ အဖေဟာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်မနေတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

ကျွန်တော် ရွာကို ချက်ချင်း ပြန်ခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ငိုနေမိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ လက်တွေက အရင်လိုပဲ ကြမ်းတမ်းနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလက်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ… အဲဒီလက်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကို ထမင်းကျွေးခဲ့တာ…။

အခန်း (၅) – အဖေချန်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်

အဖေ့ရဲ့ အသုဘပြီးတဲ့နောက်မှာ အဖေ အမြဲထိုင်တတ်တဲ့ ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ ခုံလေးဘေးက သေတ္တာအိုလေးကို ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်နဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံ ရှိနေတယ်။

စာအုပ်ထဲမှာ အဖေက ကျွန်တော့်အတွက် စာတိုလေးတစ်စောင် ရေးထားခဲ့တယ်။

“သား… မင်း မြို့ပေါ်မှာ ဂုဏ်ရှိရှိ နေနိုင်အောင် အဖေ တတ်နိုင်သလောက် ဖုံးကွယ်ပေးထားပါတယ်။ မင်း အခက်အခဲရှိရင် သုံးဖို့ အဖေ တစ်သက်လုံး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို မင်းနာမည်နဲ့ ဘဏ်မှာ အပ်ထားပေးတယ်။ အဖေ့ကို ရှက်လို့ အဖေ မလာခဲ့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ အဖေ သားကို အမြဲ ချစ်နေပါတယ်”

ကျွန်တော် ဘဏ်စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ ဖိနပ်ချုပ်ရင်း တစ်ပြားချင်း စုခဲ့တဲ့ သိန်းရာချီတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေဟာ သူ့ကိုယ်သူ မစားမသောက်ဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် အမြဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာပါ။

အခန်း (၆) – နောက်ကျမှ ရသော နောင်တ

ကျွန်တော် အဖေ့အတွက် ချုပ်ပေးထားတဲ့ ဖိနပ်အသစ်စက်စက်လေးကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ဒီဖိနပ်လေးကို အဖေ မစီးသွားရဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို မင်္ဂလာဆောင်တောင် မဖိတ်ခဲ့တဲ့အပြင် အဖေ ဖျားနေတာတောင် မသိခဲ့ဘူး။

ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေ၊ လောဘတွေဟာ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာရှေ့မှာ ဘာမှမတန်ပါလား။ ကျွန်တော် ရရှိထားတဲ့ စည်းစိမ်တွေဟာ အဖေ့ရဲ့ ခြေဖျားတောင် မမီပါဘူး။

အခန်း (၇) – ဇာတ်သိမ်း

အခုတော့ ကျွန်တော် မြို့ပေါ်က စည်းစိမ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ ရပ်ကွက်လေးထဲမှာပဲ အခြေချနေပါတယ်။ အဖေ စုထားပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ပညာသင်ဆုအဖြစ် လှူဒါန်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ရိုးသားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုနဲ့ ရှင်သန်နေပါတယ်။

မိုးရွာတဲ့ ညတွေမှာ အဖေ ထိုင်ခဲ့တဲ့ ခုံလေးမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။

“အဖေ… အခု ကျွန်တော် စီးထားတဲ့ ဖိနပ်မှာ ကော်နံ့တွေ စွဲနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအနံ့က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမွှေးဆုံး ရေမွှေးနံ့ပဲ အဖေ…”

ကျွန်တော့်ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် မျက်နှာကို အောက်မငုံ့တော့ပါဘူး။ အဖေ့သား ဖြစ်ရတာကို ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူတတ်သွားပါပြီ။