နောက်ဆုံးထွက်သက်
ရိုးရှင်းသော အစပြုခြင်း ကျွန်တော့်ဘဝက သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား လှပမနေခဲ့ပါဘူး။ မနက်လင်းရင် အလုပ်သွား၊ ညမိုးချုပ်ရင် အိမ်ပြန်နဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လည်ပတ်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ “နွယ်” ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အခန်းလေးထဲကို နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည် ယူဆောင်လာပေးသူပေါ့။ “ကိုကို… ထမင်းဘူး မေ့သွားပြန်ပြီ” သူမရဲ့ အသံလေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ဂီတသံစဉ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်က ငွေကြေးတွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေအပေါ်မှာ အခြေမခံခဲ့ဘူး။ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်ပေးနိုင်မှုတွေအပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ သူမ ပြုံးလိုက်ရင် ပါးချိုင့်လေးတွေ ပေါ်လာတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရာသက်ပန် ဒီအပြုံးတွေကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိတယ်။
ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ အရိပ်များ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလို သာယာနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ တိုက်တာတွေ မရှိပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိခဲ့တယ်။ ညနေဘက်ဆိုရင် နွယ်က ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းလေးတွေ ချက်ထားတတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း တိုင်ပင်ဖြစ်ကြတယ်။ “ကိုကို… နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့မှာ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိလာရင်လေ၊ ကိုကိုနဲ့ တူမလား၊ ကျွန်မနဲ့ တူမလား” သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ခေါင်းမှီရင်း မေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ သူမရဲ့ အားကိုးတကြီး ကြည့်တတ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခွန်အားတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကံကြမ္မာရဲ့ မုန်တိုင်း အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်အများကြီး မလိုခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး နွယ် ခဏခဏ မောလာတတ်တယ်။ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဆေးရုံခေါ်သွားတဲ့အခါ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ “လူနာမှာ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေပါပြီ။ ခွဲစိတ်ဖို့ကလည်း ရာခိုင်နှုန်း အရမ်းနည်းတယ်” ဆရာဝန်ရဲ့ စကားသံတွေက နားထဲမှာ အက်ကွဲသံတွေလို ဆူညံသွားတယ်။ နွယ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးနောက်ကွယ်မှာ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့အိမ်လေးမှာ ရယ်မောသံတွေထက် ဆေးနံ့တွေက ပိုပြီး လွှမ်းမိုးလာခဲ့တယ်။
နာကျင်ခြင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းမှု နွယ့်ရဲ့ အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ သူမရဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေ ချောင်ကျသွားပြီး မျက်ဝန်းတွေကလည်း အရောင်မှိန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း သူမ ကုတင်ပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေတာကို မြင်ရတာ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပါပဲ။ “ကိုကို… ကျွန်မကြောင့် ကိုကို ပင်ပန်းနေပြီ။ ကျွန်မကို လက်လွှတ်လိုက်ပါလား” သူမက တိုးညှင်းတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်တော် ဘုရားသခင်ထံမှာ နေ့တိုင်း ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ သူမအစား ကျွန်တော့်ကိုသာ ခေါ်သွားပါလို့။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ကျွန်တော့်ဆုတောင်းတွေကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံး အလှည့်အပြောင်း ဆေးရုံမှာ တက်နေရင်း တစ်ညမှာတော့ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို သူမအနားကို ခေါ်တယ်။ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ပါးကို လာပွတ်တယ်။ “ကိုကို… ကျွန်မ မရှိတော့ရင် ကိုကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်တယ်” အဲ့ဒီစကားက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီညက သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားခဲ့တယ်။ စက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ “တီး…” ဆိုတဲ့ အသံရှည်ကြီးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အားလုံးကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ငိုငို သူမ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။
ခြောက်ကပ်နေသော အိမ်အပြန် သူမ မရှိတော့တဲ့ အိမ်ကလေးက အရမ်းကို အေးစက်နေတယ်။ သူမ သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ၊ သူမ ဝတ်ခဲ့တဲ့ အင်္ကျီလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ ကျွန်တော် ဘာမှ လုပ်မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေတယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရတာထက် အဲ့ဒီလူကို လက်လွှတ်ရတာက ပိုပြီး ခက်ခဲတယ်ဆိုတာပါပဲ။ နွယ်က ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို နေရောင်ခြည်လို ဝင်လာခဲ့ပေမဲ့ ထွက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ထာဝရ အမှောင်ထုကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အခုထိ သူမရဲ့ အသံလေးကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ “ကိုကို…” ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတုန်းပဲ။
ဘဝသင်ခန်းစာ ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေဟာ အနားမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ တန်ဖိုးထားဖို့ ခဏခဏ မေ့လျော့တတ်ကြတယ်။ အချိန်ဆိုတာက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်တော် နွယ်နဲ့ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်လေးတွေကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားခဲ့သင့်တယ်။ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့သင့်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ခဲ့တာက အမှတ်တရတွေနဲ့ နောင်တတွေပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ အတူရှိနေတဲ့ ခဏတာလေးမှာ အကောင်းဆုံး ချစ်ပေးနိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ — **ဘဝသင်ခန်းစာ** *လူတစ်ယောက်ကို သင်ချစ်နေတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလူ အနားမှာရှိနေတဲ့ အချိန်တိုင်းကို တန်ဖိုးထားပါ။ အချိန်ဆိုတာ ရက်စက်တတ်ပြီး နောင်တဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှ ကုစားလို့မရတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါပဲ။*
