**ရည်းစားဦး**

**ရည်းစားဦး**

ရည်းစားဦး… ဒီစကားလုံးလေး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် လူတိုင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုခုတော့ လှုပ်နှိုးခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီနာမည်ဟာ “ထက်မြတ်” ပါ။ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်၊ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သူနဲ့ ကျွန်မ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ ထီးမပါလို့ ကျောင်းဆောင်ရှေ့မှာ မိုးခိုနေတဲ့ ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ထီးအမည်းရောင် အဟောင်းလေး တစ်လက်နဲ့ လာမိုးပေးရင်း စတင်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အဖြူထည်သက်သက်လေးတွေပါ။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ခုန်ခဲ့ရသလို၊ သူကလည်း ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ သူ့ကမ္ဘာလေးကို တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းဆင်းရင် အတူတူပြန်၊ စာအုပ်တွေ အတူတူငှားဖတ်၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲက ခရေပင်အောက်မှာ ထိုင်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံး ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၂)** အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ ထက်မြတ်က ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုကနေ ပေါက်ဖွားလာသူမို့ သူ့မှာ ဆိုင်ကယ်အဟောင်းလေး တစ်စီးကလွဲပြီး ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ကယ်လေး နောက်ကလိုက်ရင်း လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးကို အတူတူစားရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ “အိန္ဒြာ… ကိုယ် အခု ချက်ချင်းတော့ မင်းကို တိုက်နဲ့ ကားနဲ့ မထားနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် ကြိုးစားမှာပါ။ တစ်နေ့ကျရင် အိန္ဒြာ့ လက်သူကြွယ်လေးမှာ ကိုယ်တိုင်ရှာထားတဲ့ ငွေနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ လက်စွပ်လေး စွပ်ပေးမယ်။ ကိုယ့်ကို စောင့်မယ်မလား” လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီစကားလေးကို ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ၊ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားစေခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ငွေကြေးထက် အများကြီး ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၃)** ကျောင်းပြီးသွားတဲ့အခါ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေက ကျွန်မတို့ကို စတင် ရိုက်ခတ်လာပါတော့တယ်။ ထက်မြတ်က နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရသွားခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းခွင် ဝင်စမှာ သူ အရမ်းကြိုးစားခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အိုဗာတိုင်ဆင်းတယ်၊ ရုံးက လူကြီးတွေရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ “အိန္ဒြာတို့ အနာဂတ်အတွက်ပါ” ဆိုတဲ့ စကားလေးနဲ့ ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက လျော့နည်းလာတယ်။ အရင်က နေ့တိုင်း ဆက်နေကျ ဖုန်းတွေက တစ်ပတ်နေမှ တစ်ခါ ဖြစ်လာတယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း “ကိုယ် အလုပ်တွေ များနေလို့၊ နောက်မှ ဆက်လိုက်မယ်” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကမန်းကတန်း ချသွားတတ်တယ်။ သူ့ဘေးမှာ ရုံးက အထက်လူကြီးရဲ့ သမီး ‘ဆုပြည့်’ ဆိုတဲ့ နာမည်က မကြာခဏ ပါလာတတ်တယ်။ “ဆုပြည့်က ကိုယ့်ကို အလုပ်လုပ်ပုံတွေ အများကြီး သင်ပေးတယ်။ သူက အသိုင်းအဝိုင်းလည်း ကောင်းတော့ ကိုယ့်အတွက် အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရတယ်” လို့ သူ ပြောလာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။

**အခန်း (၄)** သံသယဆိုတာ မျိုးစေ့ချလိုက်တာနဲ့ အမြစ်တွယ်ဖို့ အရမ်းလွယ်ကူပါတယ်။ တစ်နေ့… ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ ထက်မြတ်ကို တက်ဂ် (Tag) တွဲထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆုပြည့်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ ထက်မြတ်က ဆုပြည့်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ပြီး ရယ်မောနေတဲ့ ပုံပါ။ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေက ရိုးရိုးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေထက် အများကြီး ပိုနေတယ် ဆိုတာကို မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ်နဲ့ ကျွန်မ ခံစားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုကာ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရလိုက်တာက ချော့မော့မှုတွေ မဟုတ်ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတွေပါ။ “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ အိန္ဒြာ။ ငါ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းနေရတဲ့ကြားထဲ မင်းကပါ ပြဿနာ လာရှာနေတာလား။ ဆုပြည့်က ငါ့အထက်လူကြီးရဲ့ သမီး၊ သူ့ကို ငါက အလိုလိုက်ရမှာပဲလေ။ မင်းရဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ၊ သံသယတွေကို ရပ်လိုက်တော့” သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။ အရင်က ညင်သာလွန်းတဲ့ ထက်မြတ် ဟုတ်ပါလေစလို့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပြန်မေးရင်း တစ်ညလုံး မျက်ရည်တွေနဲ့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရတယ်။

**အခန်း (၅)** အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ ထက်မြတ်ရဲ့ မွေးနေ့မှာ သူ့ကို အံ့သြသွားအောင် (Surprise) လုပ်မယ်ဆိုပြီး ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားတဲ့ ဟင်းချိုင့်လေးဆွဲကာ သူ့ရုံးအောက်ကို သွားခဲ့တယ်။ ရုံးရှေ့မှာ ရပ်နေတုန်း… ထက်မြတ်နဲ့ ဆုပြည့်တို့ နှစ်ယောက် ကားပေါ်ကနေ အတူတူ ဆင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဆုပြည့်က ထက်မြတ်ရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားပြီး နှစ်ယောက်သား ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြတယ်။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ထက်မြတ် ကျွန်မကို မြင်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုနဲ့အတူ ရှက်ရွံ့မှု၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူ ဆုပြည့်ကို တစ်ခုခုပြောပြီး ကျွန်မဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ “အိန္ဒြာ… ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ” “ကိုယ့်မွေးနေ့လေ… အိန္ဒြာ ထမင်းလာပို့တာ” လို့ ကျွန်မ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလေးနက်နက် ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို လူရှင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မေ့လို့မရနိုင်တော့မယ့် စကားကို ပြောချလိုက်ပါတယ်။ “အိန္ဒြာ… ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ကိုယ်တို့က ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလေး တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်လို့ မရဘူး။ ဆုပြည့်က ကိုယ့်ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် အများကြီး ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ… ကိုယ့်ဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက် ကိုယ် ရွေးချယ်ရတော့မယ်။” အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး လေဟာနယ်တစ်ခုထဲကို ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မကို ကတိတွေ အလီလီပေးခဲ့တဲ့ ရည်းစားဦးလေးဟာ ငွေကြေးနဲ့ ရာထူးနေရာတွေရှေ့မှာ ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် စတေးပစ်ခဲ့ပြီဆိုတာ နားလည်လိုက်ပါတယ်။ မျက်ရည်တစ်စက်မှတောင် မကျနိုင်လောက်အောင် ကျွန်မ အသည်းနှလုံးတွေ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ရပြီ။

**အခန်း (၆)** အချိန်တွေက မြှားတစ်စင်းလို မြန်ဆန်လွန်းပါတယ်။ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်မှာ ကျွန်မဟာ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုနဲ့ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ တစ်နေ့… ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေတုန်း လူတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ အရောင်အဝါတွေ ကင်းမဲ့နေပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ထက်မြတ်ပါ။ သူ ဆုပြည့်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်း ဆုပြည့်ရဲ့ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျမှုတွေအောက်မှာ ယောက္ခမအိမ်ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်လို အသက်ရှူကြပ်စွာ နေထိုင်နေရတယ် ဆိုတာ ကျွန်မ ကြားသိထားပါတယ်။ သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ အနားကို လျှောက်လာတယ်။ “အိန္ဒြာ… မင်း ပိုပြီး လှလာတယ်နော်။ ကိုယ်… ကိုယ် နောင်တရနေပါပြီ။ မင်းရဲ့ အချစ်စစ်ကို မသိဘဲ တန်ဖိုးမထားခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်အမှားတွေအတွက် ကိုယ် နေ့တိုင်း နာကျင်နေရပါတယ်” လို့ တုန်ရီတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

အရင်ကဆို ဒီမျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားတိုင်း ကျွန်မ ရင်တွေ နာခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်းပါပဲ။ “ကိုထက်မြတ်… အချိန်တွေက နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး။ ရှင် လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရှင် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ အဲဒီလမ်းကို အဆုံးထိ လျှောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားဦးလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ” ကျွန်မ ကော်ဖီဖိုး ရှင်းပြီး ဆိုင်ထဲကနေ ခေါင်းမော့ကာ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက နောင်တတွေကို ကျွန်မ နောက်လှည့် မကြည့်တော့ပါဘူး။ **ဘဝသင်ခန်းစာ** ရည်းစားဦးဆိုတာ ဘဝမှာ အဖြူစင်ဆုံးနဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရမ္မက်နဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ အချိန်မှာ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပေမဲ့၊ အဲဒီနာကျင်မှုကပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုချစ်တတ်လာအောင်နဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် သင်ပေးတဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ သူတစ်ပါးရဲ့ ပစ်ပယ်ခြင်းမှာ မရှိဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက် ပြန်လည် မြှင့်တင်နိုင်သလဲ ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။