ဦးရဲ့ ကမ္ဘာငယ်

ဦးရဲ့ ကမ္ဘာငယ်

ထိုနေ့က မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်း အလုပ်ပြန်ချိန်မို့ ကားတွေကလည်း ပိတ်၊ လမ်းဘေးက မှတ်တိုင်မှာလည်း လူတွေက ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မကတော့ ထီးမပါလာသဖြင့် စာအုပ်အိတ်လေးကို ခေါင်းပေါ်မိုးရင်း ချမ်းတုန်နေခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ် အနက်ရောင် SUV ကားလေးတစ်စီး ကျွန်မရှေ့မှာ အသာအယာ ရပ်တန့်သွားသည်။ မှန်တံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် မြင်လိုက်ရသည်က အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်၊ အလွန်တင့်တယ်ပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး။ “ကလေး… မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတာ။ ဒီအတိုင်းဆို ဖျားတော့မယ်၊ ဦး လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။ လာ… တက်” သူ့ရဲ့ အသံက သံလိုက်ဓာတ်ပါသလိုမျိုး ကျွန်မကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်စိတ်ထက် ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ထိုမျက်ဝန်းများကြောင့် ကျွန်မ ကားပေါ်သို့ တက်မိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က စတင်ခဲ့သော ထိုခရီးစဉ်သည် ကျွန်မဘဝ၏ အရှည်လျားဆုံးနှင့် အလှပဆုံး ခရီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ဦးက ကျွန်မထက် ၁၂ နှစ်တိတိ ကြီးသည်။ သူက ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန်အလုပ်ကြိုးစားသူလည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့ ဆုံဖြစ်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဦးက ကျွန်မကို တကယ့်ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ထိန်းကျောင်းသည်။ “ကလေး… ဒီနေ့ စာမေးပွဲ ဖြေနိုင်ရဲ့လား? ဦး မင်းအတွက် အားရှိအောင် စွပ်ပြုတ်ဝယ်လာတယ်” သူက ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ဂုဏ်ပြုပေးသူဖြစ်သလို၊ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်ကျသည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံဖြင့် ကျွန်မကို ဆွဲထူပေးခဲ့သည်။ ဦးရဲ့ အချစ်က ဆူညံမနေဘူး၊ ငြိမ်သက်သော်လည်း နက်ရှိုင်းသည်။ ကျွန်မက စိတ်ကောက်တတ်ပြီး ကလေးဆန်သလောက် ဦးကတော့ သမုဒ္ဒရာကြီးလို ခွင့်လွှတ်သည်းခံမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တစ်ညနေခင်းတွင် ကျွန်မတို့ မြစ်ကမ်းနားက ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေကြသည်။ နေဝင်ချိန်အလှကို ကြည့်ရင်း ဦးက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကလေး… ဦး တစ်ခုခု ပြောချင်တယ်” ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်လာသည်။ ဦးက ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း… “ဦး ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ မင်းမရှိရင် အဲ့ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ဦးရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝလက်ကျန် အချိန်တွေကို မင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးချင်တယ်။ ဦးကို မင်းရဲ့ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ်ရော၊ ဘဝလက်တွဲဖော်အဖြစ်ရော ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား?” ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဦးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လိုက်မိသည်။ ဦးရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို ကြားနေရတဲ့ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေး ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက အမြဲတမ်းတော့ ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ စကားအချို့က ကျွန်မကို နာကျင်စေခဲ့သည်။ “သူက ချမ်းသာလို့ တွဲတာလား” ၊ “အသက်က အဖေနဲ့ သမီးလိုပဲ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးက ကျွန်မလက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ “ကလေး… ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော ဦးတို့နှစ်ယောက် သိရင် ရပြီလေ။ ဦးအတွက်တော့ မင်းက ဦးရဲ့ ကမ္ဘာပဲ။ ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး” ဦးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကြောင့် ကျွန်မလည်း ဘာကိုမှ မကြောက်တော့ဘဲ ရှေ့ဆက်ဖို့ သတ္တိတွေ ရလာခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေးက သိပ်ကို ခမ်းနားပြီး ကြည်နူးစရာကောင်းခဲ့ပါတယ်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ဦးက မျက်ရည်ဝဲနေခဲ့တယ်။ “ဒီနေ့ကစပြီး ကလေးက ဦးရဲ့ ဇနီးဖြစ်ပြီ။ မင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်မယ်၊ ဒီထက်ပိုပြီး ချစ်ပေးမယ်” မင်္ဂလာဦးညမှာ ဦးက ကျွန်မအတွက် ကိုယ်တိုင်ရေးထားတဲ့ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ် ဖတ်ပြတယ်။ ဦးက ပြောတယ်… “အချစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ဖို့ထက်၊ တစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ယောက်က ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ” တဲ့။

လက်ထပ်ပြီး ၅ နှစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ သားသားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မီးမီးလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဦးက အဖေကောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သလို၊ အလိုလိုက်လွန်းတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ညဘက်တွေမှာ ကလေးတွေကို သိပ်ပြီးရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း ကြယ်တွေ ကြည့်တတ်ကြတယ်။ “ဦး… ကျွန်မကို အခုထိ ချစ်တုန်းပဲလား?” လို့ ကျွန်မက ကလေးလို မေးမိရင်… ဦးက ပြုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်တယ်။ “ကလေးက ဦးရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံး အချစ်ပဲလေ။ သေတ္တာထဲက ရတနာလေးလို ထာဝရ သိမ်းထားမှာ”

ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်းတော့ မသာယာနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နားလည်ပေးမယ့်သူ၊ ယုံကြည်ပေးမယ့်သူက ဘေးနားမှာ ရှိနေရင် ဘယ်လို အခက်အခဲမျိုးကိုမဆို ရယ်ရယ်မောမော ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါတယ်။ ဦးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းက နာကျင်စရာတွေနဲ့ မစတင်ခဲ့သလို၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေနဲ့လည်း မကုန်ဆုံးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က အေးချမ်းတဲ့ မြစ်တစ်စင်းလိုပဲ ထာဝရ စီးဆင်းနေမှာပါ။ သင်ခန်းစာ။ ။ စစ်မှန်သော အချစ်သည် အသက်အရွယ်ပေါ်မှာ မမူတည်ပါဘူး။ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသည့် ရိုးသားမှု၊ လေးစားမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ကသာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ထာဝရ တည်မြဲစေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ –

— ပြီးပါပြီ —