အိမ်ထောင်ရေး
အစပြုခြင်းရဲ့ အရောင် ကျွန်မ နာမည်က သာယာ။ လူတွေကတော့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အေးအေးချမ်းချမ်း နေတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က ကျွန်မ “ကိုမင်းခန့်” နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့နေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဖြူရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းက ဒီလက်တွေကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ချမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိတာ။ “သာယာ… ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်” သူ့ရဲ့ ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အစပိုင်းမှာ သိပ်ကို ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ မနက်ခင်းတိုင်း သူဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့လေး၊ အလုပ်သွားခါနီး နဖူးကို နမ်းတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်လေးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ သေးငယ်ပေမယ့် နက်ရှိုင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေပေါ့။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်းမဟုတ်မှန်း သိပေမယ့် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ဆိုရင် ဆူးခင်းလမ်းတောင် လျှောက်ရဲတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ —
အက်ကြောင်း အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ “အကျွမ်းတဝင်ရှိမှု” ဆိုတဲ့အရာက “ဂရုမစိုက်မှု” အဖြစ် ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းခန့် အလုပ်တွေ ပိုများလာတယ်။ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး နေရာယူလာခဲ့တယ်။ “ကို… ဒီနေ့ ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားတယ်၊ အတူတူစားရအောင်လေ” ကျွန်မရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို သူက ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း “ကို အပြင်မှာ စားလာပြီ သာယာ… ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ရိုက်ချပစ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေ အေးစက်သွားသလိုပဲ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပီသစွာနဲ့ အားလုံးကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကြောင့် စိတ်ဖိစီးနေတာနေမှာပါ… သူ ကျွန်မကို ချစ်နေတုန်းပါ… ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ပေါ့။
သံသယရဲ့ အရိပ် တစ်ညမှာတော့ ကိုမင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ မကြည့်ချင်ပေမယ့် စူးစမ်းစိတ်က တွန်းပို့နေတာမို့ လှမ်းကြည့်မိလိုက်တဲ့အခါ… “အိပ်ပြီလား… လွမ်းတယ်” ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ ပို့ထားတဲ့သူက “စု” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးခနဲ နာသွားတယ်။ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာသလိုပဲ။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး… သူငယ်ချင်းဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေတုန်း သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ “ကို… ဒါ ဘယ်သူလဲ?” ကျွန်မ မေးခွန်းကို သူက ဒေါသနဲ့ တုံ့ပြန်တယ်။ “မင်း ငါ့ဖုန်းကို ဘာလို့ ကိုင်တာလဲ? ဒါကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးမှာ ယုံကြည်မှု မရှိတာ။ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပါကွာ… မင်း စိတ်ကူးမယဉ်စမ်းနဲ့” အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့တယ်။ သူက အပြစ်မရှိသလို နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိနေတယ်… တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ။
ကွဲအက်သွားတဲ့ မှန်တစ်ချပ် အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့အရာမျိုးပါ။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကဖေးတစ်ခုမှာ ရယ်မောပြီး လက်ချင်းတွဲထားတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ခြေထောက်တွေက မြေကြီးနဲ့ မကပ်တော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ ကျွန်မ အားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ မငြင်းတော့ဘူး။ “ဟုတ်တယ်… ငါ သူ့ကို ချစ်မိသွားပြီ။ မင်းနဲ့က အဆင်မပြေတော့ဘူး သာယာ။ မင်းက အရမ်းရိုးအီလွန်းတယ်။ ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု မပေးနိုင်တော့ဘူး” သူ့စကားတွေက ဓားသွားတွေထက် ပိုထက်တယ်။ ကျွန်မက သူ့အတွက် တစ်သက်လုံး အဖော်မွန် ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ… သူ အလုပ်က ပြန်လာရင် အနားယူဖို့ အိမ်ဂေဟာလေးဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာ… ဒါတွေက သူ့အတွက်တော့ “ရိုးအီစရာ” ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ အချစ်တွေက သူ့အတွက်တော့ အမှိုက်သရိုက်တွေလိုပဲလား။
ဆုံးဖြတ်ချက် ကျွန်မ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပါသေးတယ်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို မပြိုကွဲစေချင်တဲ့ စိတ်၊ သံယောဇဉ် အကြွင်းအကျန်တွေကြောင့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့လူဟာ ဖောက်ပြန်ဖို့ လမ်းစကို အမြဲရှာနေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူ ပြောင်းလဲမလာခဲ့ဘူး။ ပိုတောင် ဆိုးလာသေးတယ်။ ကျွန်မကို လူပိုတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလာတယ်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ဟိုဘက်က မိန်းကလေးနဲ့ ဖုန်းပြောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ တစ်စစီ ကြွေလွင့်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းရအောင် ကိုမင်းခန့်” သူ အံ့သြသွားတယ်။ ကျွန်မက ဘယ်တော့မှ သူ့ကို စွန့်ခွာရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဆိုတာ အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။
နှုတ်ဆက်ခြင်း ကွာရှင်းစာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ အခုတော့ အဲဒီအသံတွေက ခြောက်လှန့်နေတဲ့ ပဲ့တင်သံတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ သူကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင်လေး မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက နောက်ကျသွားပါပြီ။ ပန်းအိုးတစ်လုံး ကွဲသွားရင် ပြန်စပ်လို့ရပေမယ့် အက်ကြောင်းကတော့ ကျန်နေခဲ့မှာပဲ။ အချစ်ဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပါပဲ… တစ်ခါ ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်တော့မှ နဂိုအတိုင်း ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကားပေါ်တက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ ရင်ဘတ်ထဲကတော့ အဆမတန် နာကျင်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီနာကျင်မှုက သူ့ကို ဆက်ချစ်နေရတဲ့ နာကျင်မှုထက်တော့ ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပါတယ်။
သင်ခန်းစာ အခုဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်လာတာ နှစ်အတော်ကြာပါပြီ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ တည်ဆောက်မှုဖြစ်သလို၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုနဲ့တင် ပြိုလဲသွားနိုင်တဲ့ အရာဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ရင်းပြီး ပေးဆပ်နေရပြီဆိုရင် အဲဒါ အချစ်မဟုတ်တော့ဘဲ နှောင်ကြိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ အရေးကြီးဆုံးက အချစ်တင်မဟုတ်ဘူး၊ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ သစ္စာရှိမှုပဲ။ ကျွန်မ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နောင်တ မရတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ချစ်ခဲ့ဖူးလို့ပါပဲ။
ဆုံးရှုံးသွားတာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်မလို အစစ်အမှန် ချစ်တဲ့သူကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ သူသာလျှင် ဆုံးရှုံးသူပါ။ **ဘဝသင်ခန်းစာ -** အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အတူတူ လျှောက်ရမယ့် ခရီးတစ်ခုပါ။ တစ်ယောက်က လမ်းခွဲကို ရွေးလိုက်ပြီဆိုရင် ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ အားမွေးရပါမယ်။ တန်ဖိုးမထားတဲ့ နေရာမှာ အတင်းအကျပ် တွယ်ကပ်နေခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
