အပယ်ခံရတဲ့မိဘ

အခန်း (၁)

ကျွန်မ နိုးလာတော့ အပြင်မှာ နှင်းစကလေးတွေ ဝေနေတုန်း။ အသက် ၆၀ ကျော်လာတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက အေးရင် နာတတ်တာမို့ အိပ်ရာက ထရတာ အတော်လေး ခက်ခဲလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ ဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး ‘ဟိန်းထက်’ ရဲ့ မွေးနေ့လေ။

“သားကြီး… ထတော့လေ၊ အမေ သားကြိုက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ချက်ထားတယ်”

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအိုးကို မွှေရင်း ကျွန်မ အတွေးထဲမှာ ပျော်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က သားလေး ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် ဒီလိုမွေးနေ့မျိုးမှာ အမေ့ကို ဖက်ပြီး “သားကြီးလာရင် အမေ့ကို နန်းတော်ကြီးထဲမှာ ထားမှာ” လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာ။ အခု သားက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့မိန်းမ နန်းနဲ့ အိမ်ခွဲနေပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အမေ့ဆီ လာမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဖုန်းသံက ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့တယ်။

“အမေ… ကျွန်တော် ဒီနေ့ မလာနိုင်တော့ဘူး။ နန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ ပါတီလုပ်ဖို့ ချိန်းထားလို့။ အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလိုက်မယ်နော်”

ဖုန်းချသွားတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အေးစက်သွားစေတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲက အငွေ့တွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၂)

သားဖြစ်သူက အိမ်ကို ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့ ချွေးမဖြစ်သူ နန်းကတော့ ကျွန်မကို အတူနေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ လိုလားပုံမရခဲ့ဘူး။ တစ်လမှာ တစ်ခါလောက် သူတို့အိမ်ကို ခဏသွားလည်ရင်တောင် နန်းရဲ့ မျက်စောင်းနဲ့ လေသံက ကျွန်မကို ဆူးလို ထိုးပါတယ်။

“အမေရယ်… ဒီအင်္ကျီအဟောင်းကြီးတွေ ဝတ်မလာပါနဲ့ဆို၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ မြင်ရင် ရှက်စရာကြီး”

နန်းက ကျွန်မကို ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာတောင် ပေးမထိုင်ပါဘူး။ “အမေ… အမေက ကွမ်းစားတတ်တယ်မလား၊ ဆိုဖာတွေ ပေကုန်လိမ့်မယ်၊ ဟိုဘက်က ကုလားထိုင်မှာပဲ ထိုင်နော်” တဲ့။ သားကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်နေပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘူး။ ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာထက် သားက သူ့မိန်းမကို ကြောက်နေတာကို မြင်ရတာ ပိုနာကျင်ရပါတယ်။

သားအတွက်ဆို ကျွန်မရဲ့ လယ်လေးတစ်ကွက်ကိုတောင် ရောင်းပြီး ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အခု သားက လူဂုဏ်ထံ တသိုက်မှာ နေရာရနေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ သူတို့အတွက် ရှက်စရာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအဟောင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၃)

တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ သားဆီ အကြောင်းမကြားဘဲ သူတို့အိမ်ကို သွားခဲ့မိတယ်။ တံခါးက ဟနေတာမို့ ကျွန်မ အသာလေး ဝင်သွားချိန်မှာ အထဲက စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“ဟိန်း… ရှင် အမေ့ကို ပြောပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံခြား ပြောင်းတော့မယ်လေ။ အမေ့ကို ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်။ ဟိုမှာ ကျွန်မတို့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေမှာ၊ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုဖို့ အချိန်မရှိဘူး”

နန်းရဲ့ အသံက ပြတ်သားလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ သား ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်နေမိတယ်။

“ငါ သိပါတယ် နန်းရယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ… သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို”

“ဘာခက်တာမှတ်လို့လဲ၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာ တစ်ခုခုမှာ ပို့ထားလိုက်ပေါ့။ ပိုက်ဆံပေးထားရင် သူတို့ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်မှာပဲကို။ ရှင့်ကို ကျွန်မ အမြဲပြောတယ်လေ… အမေက ကျွန်မတို့ ဘဝတိုးတက်မှုအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီလို့”

သားက ခဏ ငြိမ်နေပြီးမှ “အင်းပါ… ငါ အခွင့်အရေးရရင် ပြောလိုက်ပါ့မယ်” တဲ့။

ကျွန်မ လက်ထဲက ကိုင်လာတဲ့ သားအတွက် ဆေးထုတ်ကလေး လွတ်ကျသွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ပြုစုဖို့ အချိန်မရှိဘူးတဲ့လား… သား ငယ်ငယ်က နေမကောင်းဖြစ်လို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပိုက်ထွေးခဲ့တဲ့ အမေ့လက်တွေကို သား မေ့သွားပြီလား။

အခန်း (၄)

နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ သားက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်မျိုး မရှိဘဲ ပုံမှန်လိုပါပဲ။

“အမေ… ဒီအိမ်က ဟောင်းနေပြီလေ။ ပြီးတော့ အမေ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ကျွန်တော် စိတ်မချဘူး။ အမေ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကောင်း၊ အဖော်တွေအများကြီးရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ကျွန်တော် ရှာထားတယ်”

သားက ‘ဘိုးဘွားရိပ်သာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးဖို့ ဝန်လေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်တယ်။ နာကျင်လွန်းလို့ ထွက်လာတဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။

“သားပြောတာ… ဘိုးဘွားရိပ်သာလား”

သား မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ “အဲဒါက အမေထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီမှာ ဆရာဝန်တွေလည်း ရှိတယ်၊ အမေ့အရွယ်တွေလည်း အများကြီးပဲ…”

“ရပါတယ် သားရယ်… သားတို့ နိုင်ငံခြားသွားမှာမလား။ အမေ သိပါတယ်။ အမေက သားတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေရင် အမေ သွားပါ့မယ်”

ကျွန်မ စကားကြောင့် သား အံ့ဩသွားတယ်။ သူက ကျွန်မ သိနေတာကို မသိခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် အမေ” လို့တောင် မပြောခဲ့ပါဘူး။ သူ ပြောခဲ့တာက “အမေ နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” တဲ့။

အခန်း (၅)

ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းထုတ်လေး နှစ်ထုတ်ကို သားက ကားနောက်ဖုံးထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်မိတယ်။ ဒီအိမ်မှာ သားရဲ့ ပထမဆုံး လမ်းလျှောက်သံတွေ ရှိခဲ့တယ်၊ သားရဲ့ ရယ်သံတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ အားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။

ဘိုးဘွားရိပ်သာကို ရောက်တော့ သားက ပိုက်ဆံအချို့ကို တာဝန်ခံဆီ ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး “အမေ… ကျွန်တော် အချိန်ရရင် ဖုန်းဆက်မယ်နော်။ ဂရုစိုက်ပါ” လို့ ပြောပြီး ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားတယ်။

ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ သားရဲ့ ကားလေး မောင်းထွက်သွားတာကို ကြည့်နေမိတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ သား… သားကို အမေ မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရင်ထဲမှာ အရမ်းနာတယ်သားရယ်။ သား နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့ပေမဲ့ သားရဲ့ ကားမီးလုံးလေးတွေက အမှောင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အခန်း (၆)

ရိပ်သာမှာ နေတာ ၃ နှစ် ရှိသွားပြီ။ သားဆီက ဖုန်းလာတာကတော့ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါတောင် မပြည့်ချင်ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း “အမေ နေကောင်းလား၊ ပိုက်ဆံလိုရင် ပြောနော်” ဆိုတဲ့ စကားလောက်ပါပဲ။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ပိုက်ဆံမှ မဟုတ်တာ။

ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတက်ရချိန်မှာ ရိပ်သာက သားဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ သားဆီက ပြန်လာတဲ့ အဖြေက… “ကျွန်တော် အခု အရေးကြီးတဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခု လုပ်နေလို့ပါ။ အမေ့ကို အကောင်းဆုံး ဆေးကုပေးထားလိုက်ပါ၊ ကုန်သမျှ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်” တဲ့။

အဲဒီနေ့က ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ သားရှိပေမဲ့ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဆိုတာ။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဖော်ဆိုလို့ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေရယ်၊ ဆေးရုံက စက်သံတွေရယ်ပဲ ရှိတယ်။

အခန်း (၇)

ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီး တိုတောင်းလာတယ်။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တိုင်း သားလေးရဲ့ ငယ်ငယ်က ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်နေမိတယ်။ “အမေ… သားကြီးလာရင် အမေ့ကို လုပ်ကျွေးမှာ” ဆိုတဲ့ အသံလေးက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။

ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာက သား ငယ်ငယ်က ပထမဆုံး ဆွဲပေးခဲ့တဲ့ အမေ့ပုံကလေး။ အခုတော့ အဲဒီစာရွက်ကလေးက ဟောင်းနွမ်း ဆွေးမြည့်နေပြီ။

ကျွန်မ သေသွားရင် သား လာမှာလား။ သား ငိုမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် သားအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု လျော့သွားပြီဆိုပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားမှာလား။

ကျွန်မ မျက်လုံးကို အသာလေး မှိတ်လိုက်တယ်။ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်တော့ အမေဟာ သားအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မယ့် မိခင်မျိုး မဖြစ်ပါရစေနဲ့တော့လို့ပဲ ဆုတောင်းမိပါတယ်။

နှလုံးခုန်စက်ရဲ့ အသံက တရှည်ကြီး မြည်သွားပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။

💡 ဘဝသင်ခန်းစာ (Life Lesson)

မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေအတွက် လှေကားထစ်တွေလိုပါပဲ။ သားသမီးတွေ အမြင့်ရောက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလှေကားထစ်တွေကို ခြေစုံကန်ပစ်ဖို့ မေ့မသွားကြပါနဲ့။ မိဘတွေ လိုချင်တာက သင်တို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေထဲက ဝေစုမဟုတ်ဘူး၊ သင်တို့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကလေး တစ်စွန်းတစ်စသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့မှာ သင်တို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို သတိရပါ။