မိထွေး စာရေးသူ-ကိုလူအေး ကျွန်တော့်နာမည် “သူရ” ပါ။ ကျွန်တော် (၁၂) နှစ်သားအရွယ်မှာ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ အမေဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ အမေ့ကို ဘယ်သူနဲ့မှ အစားမထိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေခေါ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးနာမည်က “မေနှင်း” တဲ့။ သူက မျက်နှာအေးအေးနဲ့ စကားပြောရင် သိပ်ချိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူဟာ အဖေ့အချစ်တွေကို လုယူမယ့်သူ၊ ကျွန်တော့်အိမ်ကို …
မိထွေး Read More
ညည့်ငှက်များရဲ့ နောင်တ အခန်း (၁) အလင်းရောင်နဲ့ အစပြုခြင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစပိုင်းက သိပ်ကို ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ သီရိ နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြသူတွေပါ။ သူမက သိပ်လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် သူမရဲ့ အပြုံးတွေအောက်မှာ နွေးထွေးမှုတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ ဘဝကို ကြိုးစားရုန်းကန်ချင်စိတ် ရှိအောင် သီရိက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။ …
ညည့်ငှက်များရဲ့ နောင်တ Read More
အကြီးဆုံးသမီးရဲ့ အဆုံးသတ် “အကြီးဆုံးသမီး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ တချို့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ မွေးရာပါ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မနာမည် သန္တာ။ မောင်နှမ လေးယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံးပေါ့။ အဖေ ဆုံးသွားတည်းက အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ် ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို မိသားစု စားဝတ်နေရေးဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးက အလိုလို ကျလာခဲ့တယ်။ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတယ်။ အိပ်မက်တွေကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ရတယ်။ …
အကြီးဆုံးသမီးရဲ့ အဆုံးသတ် Read More
မိန်းမယုတ်နောင်တရချိန် အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းက အတော်လေးအေးစက်တယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးက တုန်ခါနေပေမဲ့ ဖြေဖို့ ခွန်အားမရှိဘူး။ မြင်ရတဲ့ နံပါတ်က ကျွန်မရဲ့ ယောင်္က္ကား ကိုသန့်ဆီက။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကိုင်ရဲဘူး။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေက ကျွန်မ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွတ်ထားသလို အသက်ရှူရ …
မိန်းမယုတ်နောင်တရချိန် Read More
အမေ့အိမ်ကလေး ကျွန်မ မှတ်မိပါသေးတယ်။ မိုးရာသီရဲ့ ညနေခင်းတွေဆို အမေ့အိမ်ကလေးရဲ့ သွပ်မိုးပေါ်ကျတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေက သီချင်းတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ အိမ်ကလေးက သစ်သားအိမ်အိုလေး ဖြစ်ပေမဲ့ အမေ လူးထားတဲ့ သနပ်ခါးနံ့သင်းသင်းလေးရယ်၊ မီးဖိုချောင်က ထွက်လာတဲ့ ထမင်းရည်ပူနံ့လေးရယ်နဲ့ အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေခဲ့တာပါ။ “သမီးလေး… ထမင်းစားရအောင်” ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ ခေါ်သံဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလုံခြုံဆုံး ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဖေမရှိတော့ကတည်းက …
အမေ့အိမ်ကလေး Read More
**တရားမဝင်မယား၏ နောင်တ** **အခန်း (၁) – ရွေးချယ်ခဲ့မိတဲ့ လမ်းမှား** ကျွန်မ နာမည်က သန္တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မဟာ ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းထက်နဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကိုမင်းထက်က ကျွန်မထက် အသက် ၁၀ နှစ်လောက်ကြီးပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ …
**တရားမဝင်မယား၏ နောင်တ** Read More
အောင်မြတ်သာနှင့်မြေကြီးထဲကငိုကြွေးသံ(စ-ဆုံး)ဇေယန(ရာမည)“ ယောင်္ကျားရင့်မာကြီးနှစ်ယောက်က သရဲခြောက်ခံ ထိပြီးမေ့လဲရတယ်တဲ့… လူကြားလို့တောင်မကောင်းဘူးကွာ”ငဆန်းရဲ့ မထိတထိစကားကြောင့် ဖိုးကတုံးက အရက်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်ပြန်ချလိုက်ပြီး“ ယောင်္ကျားလေးက သရဲမကြောက်ရဘူးလို့ မင်းတို့ကိုဘယ်သူပြောလဲ… မင်းတို့က မကြုံဖူးလို့ ဒီစကားပြောတာကိုးကွ”“ ဟားဟား ဖိုးကတုံးရယ်.. ငါတို့က သရဲမကိုတွေ့ရင် အနားကပ်ပြီး ရည်းစားစကားပြောပစ်လိုက်မယ်.. ဒါနဲ့ သရဲမလေးက ဆယ်ကျော်သက်လေးလား ဟဲဟဲ”ငဆန်းစကားကို ဖိုးကတုံးနဲ့ ကြွက်နီတို့ အဖက်မလုပ်တော့ပဲ ပုလင်းထဲက လက်ကျန်အရက်ကိုသာ …
အောင်မြတ်သာနှင့်မြေကြီးထဲကငိုကြွေးသံ(စ-ဆုံး) Read More
မြွေမင်းသမီး နွယ်နီ(စ-ဆုံး) လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့်ကဖြစ်ပါသည်။ညောင်ဦးမြို့နယ်အတွင်းတွင် သံတွင်းရွာ ဟုအမည်ရသည့် ရွာတစ်ရွာရှိသည်။ ထိုရွာသည်လူနေအိမ်ခြေသိပ်မများသော ရွာငယ်ကလေးတစ်ရွာသာဖြစ်သည်။ ရွာအနီးတွင် ထန်းပင်တောကြီးရှိပြီး ထိုရွာမှရွာသားအများစုမှာ ထန်းနှင့်ပက်သက်သည့် ထန်းရည်လုပ်ငန်း၊ ထန်းလျက်ချက်သည့်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ကြသလို အချို့ကလဲ ဆီးပင်များစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် မန်ကျည်းနှင့်ပက်သက်သည့် လုပ်ငန်းများကိုလုပ်ကိုင် အသက် မွေးနေထိုင်ကြသည်။ ထိုဒေသသည် မိုးခေါင်ရေရှားဒေသဖြစ်သဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများမှာ မိုးတွင်းနှင့် ဆောင်းဦးလောက်တွင်သာလုပ်ကိုင်ကြပြီး နွေအခါတွင်တော့ အလုပ်အကိုင်သိပ်မရှိကြပေ။ ထိုအခါ ညောင်ဦးမြို့အတွင်းသွားရောက်ကာ …
မြွေမင်းသမီး နွယ်နီ(စ-ဆုံး) Read More
အမေအိုအလွမ်း မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထင်းမီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ တံမြက်စည်းလှည်းသံဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝမနက်ခင်းတိုင်းကို နှိုးဆော်ခဲ့တဲ့ အသံတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ဆင်းရဲလွန်းပါတယ်။ အဖေက ကျွန်တော် မျက်စိမဖွင့်ခင်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာမို့ အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အဖေရော အမေပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ကြမ်းတမ်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို လာပွတ်သပ်တိုင်း အဲ့ဒီလက်တွေလောက် နွေးထွေးလုံခြုံတဲ့အရာ လောကမှာ …
အမေအိုအလွမ်း Read More
အပယ်ခံရတဲ့မိဘ အခန်း (၁) ကျွန်မ နိုးလာတော့ အပြင်မှာ နှင်းစကလေးတွေ ဝေနေတုန်း။ အသက် ၆၀ ကျော်လာတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက အေးရင် နာတတ်တာမို့ အိပ်ရာက ထရတာ အတော်လေး ခက်ခဲလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ ဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး ‘ဟိန်းထက်’ ရဲ့ မွေးနေ့လေ။ “သားကြီး… ထတော့လေ၊ အမေ သားကြိုက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ချက်ထားတယ်” မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအိုးကို မွှေရင်း ကျွန်မ အတွေးထဲမှာ ပျော်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က သားလေး ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် ဒီလိုမွေးနေ့မျိုးမှာ အမေ့ကို ဖက်ပြီး “သားကြီးလာရင် အမေ့ကို နန်းတော်ကြီးထဲမှာ ထားမှာ” လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာ။ အခု သားက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့မိန်းမ နန်းနဲ့ အိမ်ခွဲနေပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အမေ့ဆီ လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းသံက ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့တယ်။ “အမေ… ကျွန်တော် ဒီနေ့ မလာနိုင်တော့ဘူး။ နန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ ပါတီလုပ်ဖို့ ချိန်းထားလို့။ အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလိုက်မယ်နော်” ဖုန်းချသွားတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အေးစက်သွားစေတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲက အငွေ့တွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အခန်း (၂) သားဖြစ်သူက အိမ်ကို ခေါ်သွားချင်ပေမဲ့ ချွေးမဖြစ်သူ နန်းကတော့ ကျွန်မကို အတူနေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ လိုလားပုံမရခဲ့ဘူး။ တစ်လမှာ တစ်ခါလောက် သူတို့အိမ်ကို ခဏသွားလည်ရင်တောင် နန်းရဲ့ မျက်စောင်းနဲ့ လေသံက ကျွန်မကို ဆူးလို ထိုးပါတယ်။ “အမေရယ်… ဒီအင်္ကျီအဟောင်းကြီးတွေ ဝတ်မလာပါနဲ့ဆို၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ မြင်ရင် ရှက်စရာကြီး” နန်းက ကျွန်မကို ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာတောင် ပေးမထိုင်ပါဘူး။ “အမေ… အမေက ကွမ်းစားတတ်တယ်မလား၊ ဆိုဖာတွေ ပေကုန်လိမ့်မယ်၊ ဟိုဘက်က ကုလားထိုင်မှာပဲ ထိုင်နော်” တဲ့။ သားကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်နေပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘူး။ ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာထက် သားက သူ့မိန်းမကို ကြောက်နေတာကို မြင်ရတာ ပိုနာကျင်ရပါတယ်။ သားအတွက်ဆို ကျွန်မရဲ့ လယ်လေးတစ်ကွက်ကိုတောင် ရောင်းပြီး ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အခု သားက လူဂုဏ်ထံ တသိုက်မှာ နေရာရနေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ သူတို့အတွက် ရှက်စရာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအဟောင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အခန်း (၃) တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ သားဆီ အကြောင်းမကြားဘဲ သူတို့အိမ်ကို သွားခဲ့မိတယ်။ တံခါးက ဟနေတာမို့ ကျွန်မ အသာလေး ဝင်သွားချိန်မှာ အထဲက စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ “ဟိန်း… ရှင် အမေ့ကို ပြောပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့ နိုင်ငံခြား ပြောင်းတော့မယ်လေ။ အမေ့ကို ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်။ ဟိုမှာ ကျွန်မတို့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေမှာ၊ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုဖို့ အချိန်မရှိဘူး” နန်းရဲ့ အသံက ပြတ်သားလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ သား ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်နေမိတယ်။ “ငါ သိပါတယ် နန်းရယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ… သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို” “ဘာခက်တာမှတ်လို့လဲ၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာ တစ်ခုခုမှာ ပို့ထားလိုက်ပေါ့။ ပိုက်ဆံပေးထားရင် သူတို့ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်မှာပဲကို။ ရှင့်ကို ကျွန်မ အမြဲပြောတယ်လေ… အမေက ကျွန်မတို့ ဘဝတိုးတက်မှုအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီလို့” သားက ခဏ ငြိမ်နေပြီးမှ “အင်းပါ… ငါ အခွင့်အရေးရရင် ပြောလိုက်ပါ့မယ်” တဲ့။ ကျွန်မ လက်ထဲက ကိုင်လာတဲ့ သားအတွက် ဆေးထုတ်ကလေး လွတ်ကျသွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ပြုစုဖို့ အချိန်မရှိဘူးတဲ့လား… သား ငယ်ငယ်က နေမကောင်းဖြစ်လို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပိုက်ထွေးခဲ့တဲ့ အမေ့လက်တွေကို သား မေ့သွားပြီလား။ အခန်း (၄) နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ သားက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်မျိုး မရှိဘဲ ပုံမှန်လိုပါပဲ။ “အမေ… ဒီအိမ်က ဟောင်းနေပြီလေ။ ပြီးတော့ အမေ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ကျွန်တော် စိတ်မချဘူး။ အမေ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကောင်း၊ အဖော်တွေအများကြီးရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ကျွန်တော် ရှာထားတယ်” သားက ‘ဘိုးဘွားရိပ်သာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးဖို့ ဝန်လေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်တယ်။ နာကျင်လွန်းလို့ ထွက်လာတဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။ “သားပြောတာ… ဘိုးဘွားရိပ်သာလား” သား မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ “အဲဒါက အမေထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီမှာ ဆရာဝန်တွေလည်း ရှိတယ်၊ အမေ့အရွယ်တွေလည်း အများကြီးပဲ…” “ရပါတယ် သားရယ်… သားတို့ နိုင်ငံခြားသွားမှာမလား။ အမေ သိပါတယ်။ အမေက သားတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေရင် အမေ သွားပါ့မယ်” ကျွန်မ စကားကြောင့် သား အံ့ဩသွားတယ်။ သူက ကျွန်မ သိနေတာကို မသိခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် အမေ” လို့တောင် မပြောခဲ့ပါဘူး။ သူ ပြောခဲ့တာက “အမေ နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” တဲ့။ အခန်း (၅) …
အပယ်ခံရတဲ့မိဘ Read More