သားဆိုး သမီးမိုက်

မိုးတွေက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ လယ်ကွင်းပြင်တွေက ရွှံ့ဗွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အိမ်ပြန်လမ်းက ခါတိုင်းထက်ပိုပြီး ဝေးနေသလို ခံစားရတယ်။ မောင်နဲ့မယ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ မောင်က အသက် ဝန်းကျင်၊ ခပ်ထွားထွားနဲ့ မျက်နှာထားမာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ မယ်ကတော့ နှစ်ပြည့်ခါစ အရွယ်၊ မျက်ဝန်းညိုညိုလေးတွေနဲ့ နွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးက သူမရဲ့ စိတ်မောနေမှုကို ဖော်ပြနေတယ်။

“အမေတို့ ဘယ်လိုနေမလဲ မောင်” မယ်က တိုးတိုးလေးမေးလိုက်တယ်။

မောင်က ပြန်မဖြေ။ သူ့စိတ်ထဲမှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ရွာမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ရွာကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာ။ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သွားပြီလို့ ကြားလို့ အိမ်ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ။

“ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး မယ်ရယ်။ ငါတို့ အမှားကို ဝန်ချတောင်းပန်ရင် အမေတို့ ခွင့်လွှတ်မှာပါ” မောင်က မပီမသပြောရင်း မယ့်ကို အားပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံထဲမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်မရှိဘူးဆိုတာ မယ်သိတယ်။

အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ခွေးလေး ဘုတ်ဘုတ်က အူယားဖားယားနဲ့ ကြိုတယ်။ အိမ်ပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ထမင်းဟင်းနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲ စွဲထင်သွားတယ်။ အမေက မီးဖိုချောင်မှာ ထမင်းဟင်းချက်နေတာ တွေ့တော့ မောင်နဲ့မယ် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။

“အမေ…” မယ်က တိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်တယ်။

အမေက လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့တော့ လက်ထဲက ဇွန်းတောင် ပြုတ်ကျသွားတယ်။ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေပြီး ဘာစကားမှ မပြောနိုင်။ ပြီးမှ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး “ငါ့သား… ငါ့သမီး” လို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း သူတို့ကို ပြေးဖက်တယ်။

မောင်နဲ့မယ်လည်း အမေ့ကို ပြန်ဖက်ထားပြီး ငိုကြတယ်။ အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အမှားတွေ၊ နောင်တတွေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရတယ်။

ညစာစားပွဲမှာ အဖေက မျက်နှာတည်နဲ့ ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ မောင်နဲ့မယ်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထမင်းကိုသာ ငုံ့စားနေကြတယ်။ အမေကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။

“မင်းတို့ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား” အဖေက ခပ်မာမာပဲ မေးလိုက်တယ်။

မောင်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ပြီး “သိပါတယ် အဖေ” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

“သိရင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ရွာသူရွာသားတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရမလဲ မင်းတို့ စဉ်းစားမိရဲ့လား” အဖေ့အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတယ်။

မယ်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ “သမီးတို့ မှားသွားပါတယ် အဖေ။ နောက်ကို ဒီလိုမလုပ်တော့ပါဘူး” လို့ တောင်းပန်တယ်။

အဖေက ဒေါသတကြီးနဲ့ စားပွဲကို လက်နဲ့ ဆောင့်ထုလိုက်တယ်။ “မင်းတို့လို သားဆိုး သမီးမိုက်တွေ ငါ့မှာ ရှိနေတာ ငါ့ကံပဲ”

မောင်နဲ့မယ်တို့ အိပ်မရဘဲ အခန်းထဲမှာ လူးလှိမ့်နေကြတယ်။ အဖေ့ရဲ့ စကားတွေက သူတို့ရဲ့ နားထဲမှာ အဆက်မပြတ် ကြားယောင်နေတယ်။ သူတို့ကြောင့် မိဘတွေ ဘယ်လောက် စိတ်ဆင်းရဲနေမလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ပိုပြီး ခံစားရတယ်။

“ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မောင်” မယ်က မေးတယ်။

မောင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “ငါတို့ အဖေ့ကို တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာ ပြရမယ်။ ရွာအတွက် အကျိုးရှိတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ပြီး အဖေ့ကို ဂုဏ်ယူစေရမယ်” လို့ ပြောတယ်။

မယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ မောင်။ ငါတို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လင်းလာတယ်။

မနက်အစောကြီး မောင်နဲ့မယ်တို့ ထပြီး လယ်ကွင်းထဲ ဆင်းကြတယ်။ သူတို့ဟာ တခြားရွာသားတွေနဲ့အတူ ပေါင်းပေါင်းသင်၊ ရေသွင်း၊ မြေဩဇာကျွေးတဲ့ အလုပ်တွေကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ အရင်က ဒီလိုအလုပ်တွေကို ရှောင်ဖယ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ကိုင်နေကြတယ်။

ရွာသားတွေကတော့ သူတို့ကို အထူးအဆန်းလို ကြည့်နေကြတယ်။ အရင်က ဆိုးသွမ်းခဲ့တဲ့ မောင်နဲ့မယ်က ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားကြဘူး။

အဖေကလည်း သူတို့အလုပ်လုပ်နေတာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပေမယ့် မျက်နှာမှာတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့ရတ

ယ်။

လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့အပြင် မောင်နဲ့မယ်တို့က ရွာမှာရှိတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာလည်း စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ပေးကြတယ်။ ကျောင်းတိုက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ရေကူသယ်၊ သစ်ပင်တွေ စိုက်ပျိုးတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်ကြတယ်။

ဘုန်းဘုန်းက သူတို့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိပြီး ဆုံးမစကားတွေ ပြောပေးတယ်။ “ဒကာတို့ ဒကာမတို့၊ လူဆိုတာ မှားတတ်ကြတယ်။ အရေးကြီးတာက ကိုယ့်အမှားကို သိပြီး ပြင်ဖို့ပဲ။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ များများလုပ်ပြီး နောင်ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ကြပါ”

မောင်နဲ့မယ်တို့က ဘုန်းဘုန်းရဲ့ ဆုံးမစကားတွေကို နာယူပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။

ရွာမှာ သူတို့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သဘောကျတဲ့သူတွေရှိသလို မကျေနပ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ရွာလူမိုက်တစ်စုက မောင်နဲ့မယ့်ကို အခွင့်အရေးရရင် ပြန်ပြီး ဒုက္ခပေးဖို့ စောင့်နေကြတယ်။

တစ်ညမှာ မောင်နဲ့မယ်တို့ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ လူမိုက်တွေက လမ်းပိတ်ပြီး ရန်စကြတယ်။ “ဟေ့ကောင်တွေ၊ အရင်ကလို မိုက်လို့မရတော့ဘူးထင်နေလား။ မင်းတို့ရဲ့ အတိတ်က မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

မောင်က ဒေါသထွက်ပေမယ့် စိတ်ကို ထိန်းပြီး “ကျုပ်တို့ကို ဘာလိုချင်လဲ” လို့ မေးတယ်။

လူမိုက်တွေက “ဘာမှမလိုချင်ဘူး။ မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာပေးချင်တာ” လို့ပြောပြီး ဝိုင်းရိုက်ကြတယ်။

မောင်နဲ့မယ်တို့ အတော်လေး နာသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေက တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာတယ်။ “ဟေ့ကောင်တွေ၊ ငါ့သားတွေကို ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” လို့ အော်ဟစ်ပြီး လူမိုက်တွေကို တုတ်နဲ့ ရိုက်တယ်။

လူမိုက်တွေက အဖေ့ကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ အဖေက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ မောင်နဲ့မယ့်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ “မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခံနေရတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပါတော့”

မောင်က “အဖေတို့အတွက်ပါ အဖေ။ ကျုပ်တို့ အဖေ့ကို ဂုဏ်ယူစေချင်လို့ပါ” လို့ ပြောတယ်။

အဖေ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ သူဟာ မောင်နဲ့မယ့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားလိုက်တယ်။

နောက်ရက်တွေမှာ ရွာသားတွေက မောင်နဲ့မယ့်ကို ပိုပြီး နားလည်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မြင်ပြီး အရင်က အမုန်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။

ရွာဦးကျောင်းမှာ ရွာသူရွာသားတွေ စုဝေးပြီး မောင်နဲ့မယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း တရားဝင် ကြေညာတယ်။ “မောင်နဲ့မယ်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အမှားကို သိပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ ရွာသူရွာသားတွေအားလုံးက သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်”

မောင်နဲ့မယ်တို့ ဝမ်းသာအားရ မျက်ရည်တွေ ကျကြတယ်။ သူတို့ဟာ ရွာရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိသွားပြီ။

မောင်နဲ့မယ်တို့ဟာ ရွာအတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ကိုင်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာတွေကို လေ့လာပြီး ရွာသားတွေကို ပြန်လည် မျှဝေပေးတယ်။ ရွာရဲ့ စီးပွားရေးကို တိုးတက်အောင် သူတို့တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီကြတယ်။

မောင်က ရွာမှာ စာသင်ကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းကို တည်ထောင်ဖို့ စီစဉ်တယ်။ မယ်ကတော့ ကျောင်းမှာ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရွာက ကလေးတွေကို ပညာတတ်တွေဖြစ်လာစေချင်တယ်။

မောင်နဲ့မယ်တို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် မိသားစုဟာ ပိုပြီး စည်းလုံးလာကြတယ်။ အဖေက သူတို့ကို ယုံကြည်အားကိုးပြီး သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို အားပေးကူညီတယ်။ အမေကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်နေတယ်။

တစ်ညမှာ မိသားစုလေး ထမင်းအတူစားနေတုန်း အဖေက “ငါ့မှာ မင်းတို့လို သားကောင်း သမီးမြတ်တွေ ရှိနေတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ” လို့ ပြောတယ်။

မောင်နဲ့မယ်တို့ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အရာထင်သွားပြီ။

နှစ်တွေ အတော်ကြာသွားပြီ။ မောင်နဲ့မယ်တို့ဟာ ရွာမှာ လေးစားခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ သူတို့တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ စာသင်ကျောင်းလေးကလည်း အောင်မြင်တဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြစ်လာတယ်။ ရွာက ကလေးတွေ ပညာတတ်တွေ ဖြစ်လာကြပြီး ရွာရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း လင်းလက်တောက်ပလာတယ်။

တစ်နေ့မှာ မောင်နဲ့မယ်တို့ အဖေနဲ့အမေကို ခေါ်ပြီး လယ်ကွင်းထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြတယ်။ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးက သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ထိတွေ့နေတယ်။

“အဖေတို့ ကျေနပ်ရဲ့လား” မယ်က မေးတယ်။

အဖေက ပြုံးပြီး “ကျေနပ်တာထက် ပိုပါတယ် သမီးရယ်။ မင်းတို့ဟာ ငါ့ဘဝအတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲ” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

မောင်နဲ့မယ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ သားဆိုး သမီးမိုက်ဘဝဟာ အဆုံးသတ်သွားပြီ။ အခုတော့ သူတို့ဟာ မိဘကို ဂုဏ်ဆောင်နိုင်တဲ့ သားကောင်း သမီးမြတ်တွေ ဖြစ်လာကြပြီ။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ကြပါပြီ။