အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်

မိုးတွေတဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခု။ အသက် နှစ်အရွယ် မေရီဟာ သူမအဖေရဲ့အိမ်လေးဆီကို အပြေးသွားနေတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ မေမေ့ရဲ့စိုးရိမ်တကြီးအသံက သူမကိုပိုပြီးလောစေတယ်။ “မေရီ…အဖေ နေမကောင်းလို့ မြန်မြန်လာခဲ့ပါ” တဲ့။ မေရီ့ရင်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အရာတစ်ခုခုဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးတွေဝင်နေတယ်။ ငယ်ငယ်တည်းက သူမကိုအမြဲကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့သူမရဲ့အားကိုးရာအဖေ။

အိမ်ရောက်တော့ အဖေက အိပ်ရာထဲမှာ။ မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့နေတာပဲ။ မေမေက မျက်ရည်တွေနဲ့ အဖေ့ဘေးမှာရှိနေတယ်။ “အဖေ…သမီးရောက်ပြီ” လို့ပြောတော့ အဖေက အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက မေရီ့ရင်ကို ဆို့နင့်သွားစေတယ်။ အဖေ့ကိုကြည့်ရတာ အရင်လို နဂိုအင်အားတွေမရှိတော့ဘူး။

ဆရာဝန်တွေက အဖေ့ကို စမ်းသပ်ပြီးနောက်မှာ ဆေးရုံတင်ဖို့ပြောတယ်။ အဖေ့မှာ အဆုတ်ရောဂါအခံရှိတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခုမှပိုဆိုးလာတာလို့ပြောတယ်။ ဆေးရုံကားပေါ်မှာ အဖေ့လက်ကိုကိုင်ထားရင်း မေရီ့မျက်ရည်တွေ တားမနိုင်ဆီးမရကျလာတယ်။ အဖေက သူမရဲ့လက်ကိုညှစ်ပြီး “မငိုနဲ့သမီး…အဖေနေကောင်းသွားမှာပါ” လို့ပြောတယ်။ အဲ့ဒီစကားက မေရီ့ကို ပိုပြီးဝမ်းနည်းစေတယ်။

ဆေးရုံရောက်တော့ အဖေ့ကို အောက်ဆီဂျင်ပေးထားတယ်။ မေရီနဲ့မေမေက အဖေ့ဘေးမှာ အလှည့်ကျစောင့်နေကြတယ်။ ညဘက်ကြီးမှာ မေရီ အဖေ့ကိုစောင့်ရင်း ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေနဲ့သူမရဲ့အမှတ်တရတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။

မေရီ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေက သူ့ကိုကျောပေါ်တင်ပြီး မြင်းစီးသလိုလုပ်ပေးခဲ့တာကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ ပြီးတော့ စာမေးပွဲနီးရင် အဖေက သူမကို စာသင်ပေးခဲ့တယ်။ သူမဝမ်းနည်းတဲ့အချိန်တိုင်း အဖေက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ အဖေက သူမရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။

အခုတော့ သူမရဲ့သူရဲကောင်းက အားနည်းနေပြီ။ မေရီ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးနေမိတယ်။ “အဖေ…သမီး အဖေ့ကိုအရမ်းချစ်တယ်။ အဖေနေကောင်းမှဖြစ်မယ်” လို့ တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေမိတယ်။

နောက်ရက်တွေမှာ အဖေက အနည်းငယ်သက်သာလာတယ်။ စကားလည်းနည်းနည်းပြောနိုင်လာတယ်။ မေရီနဲ့မေမေက အဖေ့အတွက် ဟင်းကောင်းတွေချက်ကျွေးတယ်။ အဖေက သူကြိုက်တဲ့ဟင်းတွေကို ပြုံးပြုံးလေးစားတယ်။

တစ်ရက်မှာ အဖေက မေရီ့ကို သူ့အနားခေါ်ပြီး “သမီး…အဖေ သမီးကိုပြောစရာရှိတယ်” လို့ပြောတယ်။ မေရီက အဖေ့ကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့နားထောင်နေတယ်။ အဖေက သူ့ရဲ့ဆန္ဒတွေကို ပြောပြတယ်။ ပြီးတော့ မေရီ့ကို အားကိုးကြောင်း၊ သူဂုဏ်ယူကြောင်း ပြောတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်ဆိုးလာတယ်။ ဆရာဝန်တွေကလည်း အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေပေမဲ့ ရောဂါက အရမ်းဆိုးနေပြီလို့ပြောတယ်။ မေရီနဲ့မေမေက အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကို အားပေးစကားတွေပဲပြောကြတယ်။

မေရီက အဖေ့ကို “အဖေ…စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့နော်။ သမီးတို့ အဖေ့ကို အမြဲချစ်နေမှာ” လို့ပြောတယ်။ အဖေက သူမကို ပြုံးပြီးကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ “အဖေလည်း သမီးတို့ကိုအရမ်းချစ်တယ်” လို့ပြောတယ်။

နောက်ဆုံးရက်တွေမှာ အဖေက စကားသိပ်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ အမြဲတမ်းလိုလို အိပ်နေတယ်။ မေရီနဲ့မေမေက အဖေ့ဘေးမှာ အလှည့်ကျစောင့်နေတယ်။ အဖေ့ကို သူတို့ရဲ့မေတ္တာတွေ အပြည့်အဝပေးနေတယ်။

မေရီက အဖေ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ငိုနေတယ်။ သူမရဲ့နှလုံးသားက ကွဲကြေလုမတတ် ခံစားနေရတယ်။ သူမ အဖေ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်ဆိုတဲ့အသိက သူမကို အရမ်းနာကျင်စေတယ်။

တစ်ညမှာ အဖေက ရုတ်တရက်နိုးလာတယ်။ သူက မေရီ့ကို သူ့အနားခေါ်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အားနည်းနေတဲ့လက်နဲ့ မေရီ့ရဲ့မျက်နှာကိုကိုင်တယ်။ “သမီး…အဖေ သမီးကို အရမ်းချစ်တယ်။ သမီးက အဖေ့ရဲ့အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်ပဲ” လို့တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

မေရီ့မျက်ရည်တွေက အဆက်မပြတ်ကျနေတယ်။ သူမက “အဖေ…သမီးလည်း အဖေ့ကိုအရမ်းချစ်တယ်။ အဖေက သမီးရဲ့သူရဲကောင်းပဲ” လို့ပြောတယ်။

အဲ့ဒီညရဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အဖေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။ မေရီနဲ့မေမေက အဖ

ေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဆေးရုံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မေရီ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူမရဲ့အဖေ…သူမရဲ့သူရဲကောင်းက ထာဝရထွက်ခွာသွားပြီ။

အဖေ့ရဲ့ဈာပနကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့လုပ်တယ်။ မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေက အဖေ့ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ဖို့ လာကြတယ်။ မေရီက အဖေ့ရဲ့ပုံကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေကျနေတယ်။

သူမရဲ့ရင်ထဲမှာ အဖေ့အပေါ်ထားတဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အဖေက သူမကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဖေက သူမကို ထားသွားခဲ့ပြီ။

ရက်တွေလတွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေရီတို့မိသားစုက အဖေမရှိတော့တဲ့ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်းအသားကျအောင် ကြိုးစားနေကြတယ်။ အဖေ့ရဲ့အမှတ်တရတွေက သူတို့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိနေတယ်။

မေရီက အဖေဆုံးမခဲ့တဲ့အတိုင်း လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားတယ်။ သူမက အဖေ့ရဲ့အမွေအနှစ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

မေရီက အဖေ့ရဲ့ဓာတ်ပုံကိုကြည့်ပြီး “အဖေ…သမီး အဖေ့ကို ကတိပေးတယ်။ သမီး အဖေဂုဏ်ယူနိုင်တဲ့သမီးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသွားမယ်” လို့ပြောတယ်။

သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်တွေ ပြန်လည်တောက်ပလာတယ်။ သူမက အဖေ့ရဲ့မေတ္တာနဲ့ အားပေးမှုတွေနဲ့အတူ ဘဝကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားမယ်။

မိုးတွေရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ မေရီက အဖေ့ရဲ့သင်္ချိုင်းကိုသွားပြီး ပန်းတွေနဲ့ ကန်တော့တယ်။ သူမက အဖေ့ကို သူမရဲ့အကြောင်းတွေပြောပြတယ်။ သူမရဲ့အောင်မြင်မှုတွေ၊ သူမရဲ့ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဝေမျှတယ်။

နေရောင်ခြည်က တိမ်တွေကိုဖောက်ထွက်ပြီး သင်္ချိုင်းပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။ မေရီက အဲ့ဒီအလင်းရောင်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမသိတယ်…အဖေက သူမကို အမြဲစောင့်ရှောက်နေမယ်ဆိုတာ။ အဖေ့ရဲ့မေတ္တာက သူမရဲ့ဘဝအတွက် ထာဝရအလင်းရောင်ပဲ။