အပြာရောင်မှိုင်းညို့နေတဲ့ ညနေခင်းတွေဆိုရင် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခုလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရမြဲပါ။ အိမ်ကြီးရဲ့ အမှောင်ထောင့်မှာ ထိုင်နေရင်း နာရီသံ တချက်ချက်ကို နားထောင်နေမိတယ်။ အဲဒီနာရီသံတွေက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေသလိုပဲ။

ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သူက ဦးကိုကို ပါ။ သူက ကျွန်မအဖေရဲ့ ညီအရင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးအရင်းပေါ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ‘ဂရုစိုက်မှု’ တွေက ဘယ်အချိန်မှာ ‘ချုပ်ကိုင်မှု’ တွေ ဖြစ်သွားမှန်း ကျွန်မ မသိလိုက်ဘူး။

ဦးကိုကိုက စကားကို လေသံအေးအေးနဲ့ပဲ ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအေးစက်စက် လေသံတွေနောက်မှာ ငြင်းဆန်လို့မရတဲ့ အမိန့်တွေ ပါနေတာကို ကျွန်မ နောက်မှ သတိထားမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရမယ်၊ ဘယ်အချိန် အိမ်ပြန်လာရမယ်၊ ဘယ်လို အဝတ်အစား ဝတ်ရမယ်ဆိုတာကအစ သူပဲ ဆုံးဖြတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ညစ်လို့ ဖုန်းဆက်ရင် သူ ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကိုတော့ သူ အမြဲ ‘Seen’ လုပ်ထားတတ်တယ်။ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းနဲ့ ကျွန်မကို နှိပ်စက်တာပေါ့။

ထူးခြားတဲ့ ညတစ်ညမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ည။ ကျွန်မ ဖျားနေလို့ အခန်းထဲမှာ လဲနေတုန်း သူဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မ နဖူးကို စမ်းတဲ့ လက်တွေက ပူလောင်နေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလက်တွေက တဖြည်းဖြည်း တခြားနေရာတွေကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လို့ တွန်းဖယ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ခပ်တိုးတိုးပဲ ပြောခဲ့တယ်… “နှင်းလေးမှာ ဦးကလွဲရင် ဘယ်သူရှိလို့လဲ… ဦးကို မချစ်ဘူးလား” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်တာပဲ။ ချစ်ခြင်းတရားကို လက်နက်တစ်ခုလို သုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူ ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မဟာ အသက်မရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မဆီ လာတတ်တယ်။ ပြီးရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ ပြန်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ ရေခဲတမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရတယ်။

တစ်လ၊ နှစ်လ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးနေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပျို့အန်တာတွေ၊ မူးဝေတာတွေကြောင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ သူ့သွေးသား၊ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးအရင်းရဲ့ သွေးသားက အမြစ်တွယ်နေပြီ။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီး သူ့ဆီ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ မကိုင်ခဲ့ဘူး။

ညဖက် သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အစစ်ဆေးခံ ကိရိယာလေးကို သူ့ကို ပြလိုက်တယ်။ သူက ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလိုက်တယ်။ “ဒါ ငါ့ကလေး ဖြစ်ရမယ်လို့ ဘာအထောက်အထား ရှိလို့လဲ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ သူက ဆက်ပြောတယ်… “နင်က မိဘမဲ့ဆိုတော့ လူတွေက နင့်ကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးကြမှာ။ ဒီတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ။ ငါ စီစဉ်တဲ့အတိုင်း လုပ်” တဲ့။

သူက ကျွန်မကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းကို သိမ်းထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မဟာ အကျဉ်းသား တစ်ယောက်လိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပြနေပေမဲ့ အဲဒါက ချစ်လို့မဟုတ်ဘဲ ကိစ္စချောမွေ့သွားဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငိုခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ဗိုက်ကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ဒီကလေးကို မုန်းရမလား၊ သနားရမလား မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ဘူး။

အလှည့်အပြောင်းကတော့ တစ်ရက်မှာ သူ မရှိတုန်း သူ့စာကြည့်တိုက်ထဲကို ကျွန်မ ခိုးဝင်မိရာက စခဲ့တာပါ။ အဲဒီမှာ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် မှတ်တမ်းဟောင်းတွေကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်တဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးအရင်း မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မ အဖေရဲ့ စီးပွားဖက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မအဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိုချင်လို့ ကျွန်မအဖေကို လုပ်ကြံခဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်မအမေကိုလည်း သူပဲ ခြိမ်းခြောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အမေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရတာ။ သူက ကျွန်မကို ‘ဦးလေး’ ဆိုတဲ့ နာမည်ခံပြီး ကျွန်မ အသက် () နှစ်ပြည့်ရင် ရမယ့် အမွေတွေကို ရယူဖို့အတွက် ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာပါ။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ကြောက်စိတ်တွေ ပျောက်သွားပြီး အမုန်းတရားတွေပဲ နေရာယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ပြီး လက်စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ဆေးရုံ ခေါ်သွားမယ့်နေ့မှာပဲ ကျွန်မ သူ မသိအောင် စီစဉ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖျက်ချဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒီကလေးနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ဖွင့်ချဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံး အခန်းမှာတော့… ကျွန်မ ရဲစခန်းကို ရောက်နေခဲ့တယ်။ သူကတော့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်း ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေဖြတ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်… “ဦးကိုကို… ရှင် ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ သွေးသားကတော့ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ ရှင်ရှင်လင်းလင်း ရှိနေသေးတယ်။ ရှင် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး နောင်တရနေစေရမယ်” လို့။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အောင်နိုင်သူရဲ့ ခံစားချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကြားက ပေါက်ဖွားလာခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနာကျင်မှုတွေကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်မလားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ဘူး။

အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ အနီးကပ်ဆုံး လူတွေကပဲ ကျွန်မတို့ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး တွင်းထဲကို တွန်းချတတ်ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။

သင်ခန်းစာ – ယုံကြည်မှုဆိုတာ မျက်ကန်းဖြစ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ သင့်ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုလိမ့်မယ်။ မိသားစုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သတိထားပါ။