မယားငယ်မ၏ မာယာ

မယားငယ်မ၏ မာယာ

အခန်းတစ် — အစပြုခြင်း

ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်အိုကြီးအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိ။ ညနေခင်းရဲ့ လေအေးအေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဖျော့တော့တော့ ပါးပြင်တွေကို လာတိုက်ခတ်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ပူလောင်နေပါတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က သန္တာ။ ကျွန်မ အမျိုးသား ကိုလင်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ရှိပါပြီ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် အူမမကောက် အူသိမ်မကျန် သိဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကို ‘သူ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ဝင်လာတဲ့အထိ ကျွန်မကတော့ ကိုလင်းကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ယုံကြည်နေတုန်းပဲ။

အခန်းနှစ် — ဆက်နွှယ်မှု

‘ရွှေ’ တဲ့။ နာမည်လေးကတော့ လှသား။ ကိုလင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အသစ်ဝင်လာတဲ့ အတွင်းရေးမှူးမလေးပေါ့။ ကျွန်မဆီကို ကိုလင်းကပဲ ခေါ်လာပြီး “သန္တာ… ဒါ ကိုယ့်ညီမလေးလိုပဲ သဘောထားပေးပါ၊ သူ့မှာ မိဘလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နယ်ကနေ လာရတာဆိုတော့ အားကိုးရာမဲ့နေရှာတာ” လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း သနားတတ်တဲ့ စိတ်နဲ့ သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်ကို အဝင်အထွက် ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို သူနဲ့အတူ စားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ကိုလင်းနဲ့ ကျွန်မကြားက အမှတ်တရတွေကို သူက ပြုံးပြုံးလေး နားထောင်ပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို အဆိပ်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။

အခန်းသုံး —

စစချင်းမှာတော့ ကိုလင်းက အလုပ်တွေ များလာတယ်ဆိုပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် ‘Seen’ ဖြစ်နေပေမဲ့ စာမပြန်တော့ဘူး။ “အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ သန္တာရယ်” ဆိုတဲ့ ခပ်ပြတ်ပြတ် စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မတို့ကြားက တစ်ခုတည်းသော ဆက်သွယ်ရေး ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကိုလင်းရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကနေ အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးနံ့ ပါးပါးလေးကို ကျွန်မ ရလိုက်တယ်။ အဲဒီရနံ့က ကျွန်မ ရွှေကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ရေမွှေးနံ့ပဲ။ နှလုံးသားက ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပေမဲ့ “မဟုတ်နိုင်ပါဘူးလေ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယဆိုတာ မြက်ပင်လိုပဲ၊ တစ်ခါပေါက်ဖွားလာရင် နှိမ်နင်းဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်။

အခန်းလေး

ရွှေက ကျွန်မရှေ့မှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ ကိုလင်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုတွေ ဆက်သွယ်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်လာတယ်။ တစ်ညမှာ ကိုလင်း ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ စာတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ “ကို… ဒီည သန္တာ့ကို အိပ်ဆေးတိုက်ထားလိုက်မလား၊ ကျွန်မတို့ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ရအောင်” တဲ့။ ပေးပို့သူက ရွှေ။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး ငိုမိပေမဲ့ အသံထွက်မလာဘူး။ ကျွန်မ ညီမလေးလို ချစ်ရတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားကို ခိုးယူနေတာတင် မကဘူး၊ ကျွန်မကိုပါ အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြံစည်နေတာလား။

အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်မ ကိုလင်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုလင်းက ငြင်းမနေခဲ့ဘူး။ “အေး… ဟုတ်တယ် သန္တာ၊ မင်းက အရမ်းရိုးလွန်းတယ်၊ ရွှေက မင်းထက် အများကြီး ပိုချိုသာတယ်၊ ပိုပြီး မာယာရှိတယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ပြုစုရမလဲဆိုတာ သူ သိတယ်၊ မင်းကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မကြီး ဖြစ်နေပြီ” တဲ့။ ကိုလင်းရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားသွားတွေလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို မွှန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရွှေ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ မထိတ်လန့်တဲ့အပြင် လှောင်ပြုံးလေးနဲ့ ကြည့်ပြီး “မမသန္တာ… ကျွန်မကို မမုန်းပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ မာယာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကိုလင်းကိုယ်တိုင်က ကျွန်မဆီ တိုးဝင်လာတာ” လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တစ်ညလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျနေခဲ့တယ်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သေချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ရတယ်။

အခန်းခြောက် — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု

ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ ကိုလင်းက အိမ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ရွှေ့နာမည်နဲ့ လွှဲပေးဖို့ ကျွန်မကို ဖိအားပေးလာတယ်။ “မင်းမှာ ဘာမှ မရှိရင် ပိုအေးချမ်းမှာပါ” တဲ့။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားမိတယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ ရွှေက ကျွန်မဆီကို တိတ်တိတ်လေး ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ “မမ… ကျွန်မကို ကယ်ပါ” တဲ့။ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ မာယာတစ်ခုပဲလား? ကျွန်မ တွေဝေနေတုန်းမှာပဲ သူက ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကျွန်မလက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုလင်းရဲ့ ငွေကြေးအလွဲသုံးစားမှုတွေ၊ လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှိနေတယ်။

“ကျွန်မ သူနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာ မမကို သစ္စာဖောက်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မမကို သူ သတ်တော့မယ့် အကြံအစည်ကို သိသွားလို့ မမကို ကယ်ဖို့ သူ့နားကို ကပ်ခဲ့တာပါ၊ သူက ကျွန်မကိုပါ နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီ”

ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူက သစ္စာဖောက်လဲ? ဘယ်သူက ရန်သူလဲ?

အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

တကယ်တော့ ကိုလင်းက ကျွန်မရဲ့ အမွေတွေကို လိုချင်လို့ ကျွန်မကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆိပ်ခတ် သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပါ။ ရွှေက ဒါကို သိလို့ မယားငယ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုလင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ယူ၊ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုလင်းက ရဲလက်ကနေ ထွက်ပြေးရင်း ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။

ကျွန်မမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပြန်ရခဲ့ပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ကြေမွသွားပြီ။ ရွှေကလည်း ကျွန်မရှေ့ကနေ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူက “မမကို ကျွန်မ ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမရဲ့ ယောက်ျားနဲ့ အိပ်ခဲ့မိတာကတော့ အမှန်တရားပဲ၊ ဒီအပြစ်အတွက် ကျွန်မ မမရှေ့မှာ ဆက်မနေရဲတော့ဘူး” ဆိုတဲ့ စာတိုလေး ချန်ထားခဲ့တယ်။

အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ ဒီခြံကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတာကတော့ ‘မာယာ’ ဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါတလေမှာ ကာကွယ်ဖို့အတွက်လည်း အသုံးပြုတတ်ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မာယာရဲ့ ရလဒ်ကတော့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မချိုမြိန်ခဲ့ပါဘူး။

သင်ခန်းစာ – အမှန်တရားသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆိပ်ထက် ပို၍ နာကျင်စေတတ်ပြီး၊ အနစ်နာခံမှုတိုင်းတွင်လည်း လက်ခုပ်သံများ မပါရှိတတ်ပေ။