အဖြူရောင်မုသား “အဖေ … ထမင်းစားမယ်လေ” သမီးဖြစ်သူက စာရေးနေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ထမင်းစားလာခေါ်သည်။ “အေး … အေး … သမီး လာခဲ့မယ်” သူက ရေးလက်စစာကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲမှထကာ ထမင်းဝိုင်းဆီကို လာခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် သူ့တစ်ယောက်တည်းစာကို ပြင်ထားသဖြင့် “သမီး ကလေးတွေရော … မောင်မြင့်ဝင်း ရော” “သမီးတို့ …
အဖြူရောင်မုသား Read More
အိမ် အိမ်ဆိုသည်မှာ ခိုနားရာသက်သက်သာမဟုတ် ငြိမ်းချမ်းမှု လုံခြုံမှု စိတ်သက်သာမှုကိုပါ ပေးနိုင်သည့် နေရာ တစ်နေရာဖြစ်သည်။ ပဲခူးတွင် ကျွန်တော် ကြီးပြင်းခဲ့ရသောအိမ်သည် ကျွန်တော့် အဖေနှင့်အမေ၏ ချွေးတို့ဖြင့် တည်ဆောက် ခဲ့ရသော မိသားစုဝင်ပေါင်းများစွာ ခိုနားရာ နေရာဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဤအိမ်တွင်ပင် သား၊ သမီး၊ မြေး၊ ချွေးမ၊ သမက်၊ မြစ်အထိ လူပေါင်းများစွာ ခိုလှုံကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ တစ်နည်းပြောရလျှင် …
အိမ် Read More
*သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ* (စ\ဆုံး) နှစ်ရှည်ခံစားလာရသည့်ရောဂါဝေဒနာကြောင့်မကြာခင် ဝင်သက်ထွက်သက်ရပ်တန့်တော့မည့် ကြီးကြီး ကိုကြည့်ပြီး လူနာနံဘေးမှာ မျက်ရည်အပြည့်နဲ့ထိုင်နေသော မမလေးကို ကျွန်မကိုယ်ချင်းစာမိသည်။ကြီးကြီးကိုကြည့်ရသည်မှာလည်း မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့ကျန်ခဲ့မည့် မမလေးအပေါ်စိတ်မချဖြစ်နေပုံရသည်။ “မေမေ သမီးကိုစိတ်ချလိုက်ပါတော့ သမီးဒေါက်တာသူရနောင်နဲ့ လက်ထက်ပါတော့မယ်” နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြီးကြီးက မမလေးအတွက် စိတ်ချသွားပုံရသွားပြီး ကြီးကြီးရဲ့ခန္တာကိုယ်ငြိမ်ကျသွားကာ မမလေးရဲ့ရှိုက်ငိုသံကိုကျွန်မကြားလိုက်ရသည်။ https://tuckerclassesjackal.com/jhzugzkf?key=cd6690b717e62dde5db9c35d34345ebe မမလေးနည်းတူကျွန်မမျက်ဝန်းမှာလည်းမျက်ရည်အပြည့်နဲ့ပင်။ ••••••••••••••••• “ဒီနေ့ကစပြီးမြတ်နိုးက ကိုကြီးဇနီးဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အရာရာတိုင်းမှာတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရိုင်းပင်းပြီးနေထိုင်ရတော့မယ် ကိုကြီးအပေါ်မှာဘာမှလန့်စရာရှိန်စရာလည်းမလိုဘူးဟုတ်ပြီလား” …
*သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ* (စ\ဆုံး) Read More
”အကိုကြီး အဖအရာ”(စ/ဆုံး) ”အစ်ကိုကြီး… ခင်ဗျား ကျွန်တော်ပို့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘာလုပ်ပစ်လိုက်တာလဲ!” ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ နာရေးကိစ္စပြီးလို့ ဧည့်သည်တွေပြန်တာနဲ့ “ညီညီ” တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ညီညီဆိုတာ ရန်ကုန်မှာ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာလုပ်နေတဲ့၊ ရှပ်အင်္ကျီ တောက်ပြောင်ပြောင်နဲ့ လူ.ဂုဏ်ထူးရှင်တစ်ယောက်။ သူ့ရှေ့မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသူကတော့ သူ့အစ်ကိုရင်း “ကိုထွန်းမြ” ပါ။ ကိုထွန်းမြကတော့ ရွာမှာပဲနေ၊ လယ်လုပ်၊ မိဘတွေကို …
”အကိုကြီး အဖအရာ”(စ/ဆုံး) Read More
အတတ်ကြူး၍ ဘီလူးဖြစ်ရသူ မုဆိုး “ဖိုးကြွယ်” တစ်ယောက် နေဝင်ပြီ ဆိုသည်နှင့် လေချဉ် တက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဝါးခုတ်တဲများ ရှိရာသို့ ပြန်ဖြစ်အောင်ပြန်ခဲ့တော့၏။ သား ကောင် ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ၊ ဝါးခုတ်သမား အုပ်စုနှင့် နေ့စဉ် အချိန်မှန် သောက်တတ်၏။ နို့မဟုတ်ပါမူ သူ့လက်တို့သည် အိမ်မြှောင် အမြီးပြတ်နှယ် တဆတ်ဆတ် တုန်နေတော့၏။ ဝါးခုတ်သမား တို့ကလည်း …
အတတ်ကြူး၍ ဘီလူးဖြစ်ရသူ Read More
အိမ်တွင်းစစ် “ဟဲ့ … တင်မလတ် … ရေတစ်ခွက်ခပ်ခဲ့စမ်း” ဒေါ်လှကြင်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အော်သည်။ “ဟဲ့ ခေါ်နေတာ မကြားဘူးလား … ဘယ်မှာသွားသေနေသလဲ။ ဒီမှာ ထမင်းနင်နေလို့ ရေတစ်ခွက်ခပ်ခဲ့လို့ ပြောနေတယ်လေ” ဒေါ်လှကြင်က ထမင်းဝိုင်းတွင် ထမင်းစားနေရာမှ အော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူက စိတ်မရှည်နိုင်တော့သဖြင့် ထမင်းခပ်ဇွန်းကြီးနှင့် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။ “ဒေါက် … ဒေါက် …
အိမ်တွင်းစစ် Read More
အောက်တန်းကျတဲ့စိတ် ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရန် လမ်းထိပ်ကိုထွက်အလာတွင် “ဆရာ ကျွန်တော် ဒီမှာ” ဟူ၍ အကြော်တဲထဲမှ မောင်ကျော်စွာကထွက်လာပြီး လက်ပြသည်။ “ဘယ်လဲကွ အစောကြီး” “ဆရာနဲ့လမ်းအတူတူလျှောက်မလို့လေ” “ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့လဲကွာ ခုမှ လမ်းလျှောက်လိုက်ရတာ” “အပြန်မှာ ဝက်သားလေးနည်းနည်း ဝယ်ခဲ့ချင်လို့ဆရာ။ ဆရာ ဈေးဘက်ကိုလျှောက်မှာ မဟုတ်လား” “ဈေးကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ရောက်ပါတယ်ကွာ” မောင်ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းကို အမီလိုက်ရင်း “ဆရာရေ …
အောက်တန်းကျတဲ့စိတ် Read More
ခွင့်လွှတ်ခြင်း “ကိုဘဆွေ … ရှင့်သူငယ်ချင်း ကိုမိုးအောင် သေမလိုဖြစ်နေပြီ။ သွားကြည့်ပါလားတော်” ကိုဘဆွေ၏ ဇနီးဖြစ်သူ မလှယဉ်က သူ့ယောက်ျားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ဟေ ဟုတ်လား” “ဟုတ်တယ် … ဒီမနက်ပဲ သူ့မိန်းမနဲ့ ဈေးမှာတွေ့လို့ပြောလိုက်တာ” “ငါဘာလုပ်ရမလဲ … အဲဒီကောင်နဲ့ငါ စကားမပြောတာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ လောက်ရှိတော့မယ်” “ရှင်တို့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပဲ … သေကောင်ပေါင်းလဲဖြစ်နေချိန်မှာ …
ခွင့်လွှတ်ခြင်း Read More
ရိုးသားစွာကြိုးစားကြသူများ “မေမေ … ကျောင်းက ကျောင်းလခတောင်းနေပြီ။ မနက်ဖြန် နောက်ဆုံးပဲတဲ့။ မနက်ဖြန်မှ မပေးနိုင်ရင် မိဘခေါ်လာခဲ့လို့ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။ သမီးတော့ လူကြားထဲမှာ ဒီလိုအပြောခံရတာ ရှက်လိုက်တာ မေမေရယ်” “ဟုတ်လား သမီးလေးရယ် … ဖြစ်ရလေ။ သမီးဖေဖေ ပြန်လာတော့ မေမေပြောလိုက်မယ်နော်။ ရေမိုးချိုး ထမင်းစားပြီး ကျောင်းစာလုပ် ဟုတ်လား” သမီးလေးက အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ မကြည်ပြာတစ်ယောက် သောကရောက်နေသည်။ …
ရိုးသားစွာကြိုးစားကြသူများ Read More
ပွဲတက်မယား ခြံဝကိုရောက်တော့ အိမ်လေးကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ အလို…ကျွန်မ ဒီအိမ်လေးကို သော့ပိတ်ထားခဲ့တာ သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီ။ ခုတော့ ပြတင်းတံခါးတွေဖွင့်ထားပြီး ခန်းဆီးလိုက်ကာလေးတွေ တလွင့်လွင့်နဲ့ပါလား။ နှာခေါင်းထဲကို သနပ်ခါးပန်းနံ့လေး မွှေးကနဲအရမှာ ခြံထဲကြည့်လိုက်တော့ ပန်းအိုးလေးတွေ အစီအရီ။ မနေဖြစ်သေးလို့ ကျွန်မ ဘာပန်းမှစိုက်မထားပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့လွဲနေပြီ။ ခြံဝမှာလည်း ခေါင်းလောင်းလေးတစ်လုံးချိတ်ထားလေရဲ့။ ခေါင်းလောင်းလေးကိုလှုပ်လိုက်တော့ မိန်းမငယ်တစ်ယောက် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ကျွန်မဆီလျှောက်လာနေပါတယ်။ …
ပွဲတက်မယား Read More