“မိဘမျက်ရည်တစ်စက် သားသမီးဘဝတစ်သက်” ကျွန်တော်က အတ္တကြီးတဲ့သူပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လိုချင်တာမှန်သမျှ မရရအောင်ယူတတ်တဲ့ စိတ်က ကျွန်တော့်သွေးထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက ရိုးအအ၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သူတစ်ပါးကို ကူညီရရင် ပျော်နေတဲ့ ရွာက အစိုးရမူလတန်းပြ ဆရာအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေက ဂုဏ်မောက်စရာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မြို့က သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ …
“မိဘမျက်ရည်တစ်စက် သားသမီးဘဝတစ်သက်” Read More
“မိဘကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်လည်း မမေ့ပါနဲ့” အိမ်ကလေးအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများက ခါတိုင်းထက် ပို၍ စူးရှနေသည်။ ချွေးမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ဟင်းအိုးကို မွှေနေသည့် လက်များမှာလည်း အကြမ်းပတမ်းနိုင်လှသည်။ “ပေါ့တော့လည်း အရသာမရှိဘူး၊ ငံတော့လည်း မျိုမကျဘူးနဲ့… အမေက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ” ဟု ခါးခါးသီးသီး အော်ဟစ်လိုက်သော စကားသံမှာ …
“မိဘကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်လည်း မမေ့ပါနဲ့” Read More
“ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းတာ” နေရောင်ခြည်နွေးနွေးက သစ်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မေနှင်းတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ထက်၌ ထိုင်ရင်း စာရင်းစာအုပ်ဟောင်းလေးကို လှန်လှောကြည့်နေမိသည်။ မေနှင်းသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ ပညာတတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က သူမ၏ဘဝသည် ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုမရှိခဲ့ဘဲ ဖရိုဖရဲနိုင်လှသည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမယူထားသည့် ယောကျ်ားမှာ အရက်နှင့် လောင်းကစားတွင် နစ်မွန်းနေသူဖြစ်သဖြင့် မေနှင်း၏ …
“ယောကျ်ားကောင်းမှ မိန်းမကောင်းတာ” Read More
နောက်မယား ဒီအိမ်ကြီးထဲကို နှင်းဝတ်ရည် ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသုံးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူမဟာ “နှင်းဝတ်ရည်” ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ရှင်သန်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပြုံးနေတဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ မမေ ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ သူမဟာ အသက်ရှူနေရတာပါ။ ကိုသက်နိုင်က သူမကို လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ ချစ်လို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ မမေနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်လို့၊ မမေနဲ့ …
နောက်မယား Read More
“ကြာကူလီကျောင်းဆရာ” ရန်ကုန်၏ မိုးက သည်းထန်လွန်းလှသည်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှ သင်တန်းကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လာရသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် သီရိနန္ဒာ၏ အဖြူရောင်ပုခုံးစွန်းလေးများ စိုစွတ်နေခဲ့ပြီ။ နယ်မြို့လေးမှ ရန်ကုန်သို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ရောက်လာသည့် သူမအတွက် ဤမြို့ကြီး၏ ဆူညံသံများနှင့် အရှိန်အဟုန်က ခြောက်ခြားစရာ။ သူမသည် စိုစွတ်နေသော ထီးကလေးကို ခေါက်ကာ အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းကျောင်း၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တက်လာခဲ့သည်။ အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအချို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။ …
“ကြာကူလီကျောင်းဆရာ” Read More
“အတိတ်ကအချစ်ဦး” ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် အုံ့မှိုင်းသော တိမ်တိုက်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မကြာမီ ရွာသွန်းတော့မည့် မိုးစက်တို့ကို အချက်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော ကားဟွန်းသံများနှင့် လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် ကျွန်တော်သည် ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်နားတွင် တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက ဤကဲ့သို့သော မိုးအေးအေး ညနေခင်းမျိုးတွင် ကျွန်တော်နှင့် သူမ လမ်းခွဲခဲ့ကြဖူးသည်။ …
“အတိတ်ကအချစ်ဦး” Read More
“အဖေ့ဈာပန” “သား… ထက်မြတ်… အဖေ နေမကောင်းဘူး၊ အမြန်ပြန်လာပါ…” ဖုန်းထဲက အမေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး ပူခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က မြို့မှာ အင်ဂျင်နီယာအလုပ်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အဖေဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို အားကိုးရာ။ အဖေက စကားနည်းပေမယ့် ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အပြောအဆိုထက် အလုပ်နဲ့ …
“အဖေ့ဈာပန” Read More
“အလကားရတဲ့ကာမ” ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးညဟာ ကြယ်တွေစုံနေတဲ့ ညတစ်ညဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်ဖို့ ရက်ပိုင်းအလိုမှာပေါ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးသော အရာရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ “ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အကုန်ပုံအောပေးတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်… အဲ့ဒါပဲ ကျွန်မဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ” လို့ အခုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောမိတယ်။ …
“အလကားရတဲ့ကာမ” Read More
“အဖေ့ရဲ့မေတ္တာ” ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဝါးအိမ်အိုလေးအတွင်း၌ ဦးဘုန်းတစ်ယောက် ပြင်းပြလှသော အပူရှိန်ကို အံတုရင်း ပိုက်ကွန်ဟောင်းများကို ဖာထေးနေသည်။ မြစ်ရေက တဖြည်းဖြည်း တက်စပြုနေပြီဖြစ်သလို၊ သူ၏ အသက်အရွယ်ကလည်း ခြောက်ဆယ်စွန်းခဲ့ပြီမို့ ခါးက နာကျင်လှသည်။ သို့သော်လည်း သူ အနားမယူနိုင်သေးပါ။ အဝေးက မြို့ကြီးတွင် ကျောင်းတက်နေသည့် သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်ထံသို့ လကုန်လျှင် ငွေပို့ပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ နွမ်းလျသော …
“အဖေ့ရဲ့မေတ္တာ” Read More
တစ်ခုလပ်အလောင်း ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း၊ ‘ဦးမင်းထင်’ ငှားရမ်းနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌မူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အသက်ရှူရကျပ်စေသည့် ဒြပ်ထုတစ်ခုပမာ အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေပြေအေးသည် အခန်းတွင်းရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ အထီးကျန်ခြင်း အနံ့အသက်တို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်အဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံဖော်မရအောင် ပစ်ချထားရင်း၊ လက်ကြားမှ စီးကရက်ငွေ့များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုအငွေ့များသည် …
တစ်ခုလပ်အလောင်း Read More