တစ်ခုလပ်အလောင်း

တစ်ခုလပ်အလောင်း

ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း၊ ‘ဦးမင်းထင်’ ငှားရမ်းနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌မူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အသက်ရှူရကျပ်စေသည့် ဒြပ်ထုတစ်ခုပမာ အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေပြေအေးသည် အခန်းတွင်းရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ အထီးကျန်ခြင်း အနံ့အသက်တို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်အဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံဖော်မရအောင် ပစ်ချထားရင်း၊ လက်ကြားမှ စီးကရက်ငွေ့များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုအငွေ့များသည် လေထဲတွင် ခဏတာ ပုံသဏ္ဍာန်ဖော်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်မှာ သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့် များစွာ တူညီနေသယောင်ရှိ၏။

ဦးမင်းထင်သည် တစ်ချိန်က အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည့် အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် “တစ်ခုလပ်” ဆိုသည့် တံဆိပ်ကပ်ခံထားရသော၊ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အပိုင်းအစတစ်ခုမျှသာ။ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုမဟုတ်၊ ငွေကြေးပြဿနာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ချင်းမတိုက်ဆိုင်ခြင်း ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ပြိုကွဲခဲ့ရသော အတိတ်သည် သူ့နှလုံးသားကို ဓားမပါဘဲ လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဇနီးဟောင်း ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့က ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တံခါးပိတ်သံသည် ယနေ့တိုင် သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ ထိုအသံသည်ပင် သူ့အား အရှင်လတ်လတ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်သည့် အသံဖြစ်ခဲ့သည်။

 အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးသည် ဖုန်တက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ အပြုံးများကမူ ယခုတိုင် တောက်ပနေဆဲ။ ထိုပုံထဲတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတွင်မူ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် “တစ်ခုလပ်အလောင်း” ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အသက်ရှူနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ခံစားချက်တို့မှာ ဟိုးအတိတ်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူသည် လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းတစ်ခု၊ စကားပြောနေသည့် အလောင်းတစ်ခုနှင့် စဉ်းစားနေသည့် အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် လူ့လောကအလယ်တွင် ဟန်ဆောင်ရှင်သန်နေရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာသွန်းလာသည်။ မိုးပေါက်များက မှန်ပြတင်းကို ရိုက်ခတ်သည့် အသံသည် တိုးညှင်းသော ငိုရှိုက်သံနှင့် တူလှ၏။ ဦးမင်းထင်သည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လေးလံလွန်းလှသဖြင့် ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံက အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည်။ သူသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း ဤလူဦးရေ သန်းပေါင်းများစွာရှိသည့် မြို့ကြီးတွင် သူ့အတွက် နားခိုရာ ရင်ခွင်တစ်ခု မရှိတော့ခြင်းကို တွေးတောမိသောအခါ ရင်ထဲ၌ အလုံးစုံ ဆို့နင့်လာရသည်။ လူသားတို့၏ စိတ်အနုအရင့်ဆိုသည်မှာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ခါကွဲအက်သွားလျှင် ပြန်ဆက်ရန် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ အက်ကြောင်းများက ထင်ကျန်နေစမြဲပင်။

သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဖော်ကြည့်မိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကော်ဖီခါးခါး၊ အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကမ်းနားလမ်း၊ အတူတူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည့် အနာဂတ်များ။ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုမူ သူ့အတွက် အဆိပ်အတောက်များ ဖြစ်နေပြီ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို အလွန်အမင်း မြတ်နိုးခဲ့ခြင်းသည်ပင် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အမှားဖြစ်ခဲ့လေရော့သလား။ သူသည် သူ၏ နှလုံးသားတံခါးကို အလုံပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လွမ်းမောခြင်း ဆိုသည့် ဝေဒနာကမူ အပေါက်အစပ်မကျန် တိုးဝင်လာမြဲပင်။ သူ၏ ဘဝသည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်လျှင် ဤအခန်းကဏ္ဍသည် အလွမ်းဆုံးနှင့် အမှောင်မိုက်ဆုံး အပိုင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အတွေးများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူဇနီးဟောင်း ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ကဗျာစာအုပ်လေး ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ “လွတ်လပ်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အထီးကျန်ခြင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ဖြစ်သည်” ဆိုသည့် စာသားလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာသားသည် သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူသည် ယခု လွတ်လပ်နေပြီ။ သို့သော် ထိုလွတ်လပ်ခြင်းသည် သူ့အား ချုပ်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးများထက်ပင် ပိုမို နာကျင်စေသည်။ သူသည် လွတ်လပ်စွာ သေဆုံးနေသည့် အလောင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

 ဦးမင်းထင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက မှိတ်မရဘဲ အမှောင်ထုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းမျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် အရိပ်များက ကခုန်နေကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမှောင်ထုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မရှိသည့် လေဟာနယ်ကိုသာ ထိတွေ့မိသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် အခြားလူတစ်ယောက်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုပေါ်တွင် မည်မျှအထိ တည်မှီနေသနည်းဟု သူတွေးမိသည်။ ယခုမူ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုမည့်သူ၊ သူ့ကို နာမည်ခေါ်မည့်သူ၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူ မရှိတော့သည့်အခါ သူ၏ တည်ရှိမှုသည်ပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အသုဘအခမ်းအနားတစ်ခုကို မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုအခမ်းအနားတွင် အလောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ လိုက်လံ ပို့ဆောင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။ လွမ်းသူပန်းခွေများအစား နောင်တပန်းများသာ ဝန်းရံနေသည်။ ဤသည်မှာ “တစ်ခုလပ်” ဖြစ်ရခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်လော။ အိမ်ထောင်တစ်ခု ပြိုကွဲခြင်းသည် လူနှစ်ယောက် လမ်းခွဲခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ အနက်ရှိုင်းဆုံး သိမြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုပျက်စီးသွားသော အပျက်အစီးများကြားတွင် ပိတ်မိနေသည့် သားကောင်ဖြစ်နေသည်။

 နံနက်လင်းရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သော်လည်း သူ၏ ကမ္ဘာတွင်မူ အလင်းရောင်သည် ဝေးကွာနေဆဲ။ သူသည် အိပ်ရာမှ ထကာ ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။ ရေအေးအေးသည် လည်ချောင်းထဲမှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော်လည်း သူ၏ လောင်မြိုက်နေသည့် စိတ်ကိုမူ မအေးမြစေနိုင်ပါ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲတွင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ထဲမှ လူသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ၊ မျက်တွင်းများ ဟောက်ပက်နှင့်။ ဤသူကား သူသိခဲ့ဖူးသည့် ဦးမင်းထင် မဟုတ်တော့။ ဤသူကား အချစ်၏ စစ်မြေပြင်တွင် ကျရှုံးခဲ့သော၊ အသက်ဝိညာဉ် မပါတော့သည့် “တစ်ခုလပ်အလောင်း” မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ ကံကြမ္မာလော။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ရှင်နေစဉ်မှာပင် သေဆုံးခြင်းကို ကြိုတင်ခံစားရတတ်သည်။ ဦးမင်းထင်အတွက်မူ ထိုသေဆုံးခြင်းသည် တစ်နေ့တစ်ခြား ပိုမိုပီပြင်လာသည်။ သူသည် အပြင်လောကသို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လူများ၏ အကြည့်များ၊ တီးတိုးပြောဆိုသံများက သူ့ကို ပြန်လည် တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ “သူက တစ်ခုလပ်လေ” ဆိုသည့် စကားလုံးသည် ကျိန်စာတစ်ခုပမာ သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။ ထိုစကားလုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုးနှံထားသည့် ဖျက်မရသော ဆေးမင်ကြောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ဤအမှောင်ထုကြားတွင်ပင် သူသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သေဆုံးနေသည့် အလောင်းတစ်ခုသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း၊ သူကမူ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ နာကျင်နေခြင်းသည်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်က အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်နေသည့် လက္ခဏာဖြစ်နိုင်ပါသလား။ သူသည် နောင်တနှင့် အားငယ်မှုများကြားတွင် လူးလိမ့်နေရင်းမှ၊ တစ်နေ့တွင် ဤ “တစ်ခုလပ်” ဆိုသည့် အခွံဟောင်းကို ခွာချကာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး ဝေးကွာလွန်းလှသည်။

နေရောင်ခြည်နုနုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။ တစ်ညတာလုံး အမှောင်ထုနှင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော ဦးမင်းထင်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်မိသည်။ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ ဝေဒနာအချို့ကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်ချင်သည်။ သူသည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်သည်။ “ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်” ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ တစ်ခုလပ်အလောင်း တစ်ကောင်အဖြစ်မှ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိရန် ခရီးသည် ရှည်လျားဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့ နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်သည် သူ့အတွက် အစပြုခြင်း အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မြို့ပြ၏ နိုးထလာသော အသံများကို နားစွင့်နေလိုက်ပါတော့သည်။