“အလကားရတဲ့ကာမ”

ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးညဟာ ကြယ်တွေစုံနေတဲ့ ညတစ်ညဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်ဖို့ ရက်ပိုင်းအလိုမှာပေါ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးသော အရာရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ “ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အကုန်ပုံအောပေးတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်… အဲ့ဒါပဲ ကျွန်မဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ” လို့ အခုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောမိတယ်။ သူနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက “သူမရှိရင် မဖြစ်ဘူး” ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ပဲ။

အစတုန်းကတော့ အရာရာဟာ ပန်းခင်းလမ်းပါ။ သူက ဂရုစိုက်တတ်တယ်၊ နွေးထွေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ခဲ့လို့ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး “ပထမဆုံးအကြိမ်” ကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက ကျွန်မရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းပြီး “ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး၊ လက်ထပ်တဲ့အထိ တာဝန်ယူမှာပါ” လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း အဲ့ဒီစကားကို ဘုရားဟောကျမ်းစာလို ရင်ထဲစွဲမှတ်ပြီး သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် စိတ်တိုင်းမကျမှုတွေ များလာတယ်။ တစ်နေ့တော့ သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုကနေ စကားများကြတယ်။ ကျွန်မကလည်း စိတ်တိုတိုနဲ့ “ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရင် လမ်းခွဲလိုက်ရအောင်” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ တကယ်လမ်းခွဲချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ဆီက “မခွဲနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ ချော့မြူသံလေးကို ကြားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေးတာ မှားသွားတယ်။ သူက “အေး… ပြီးရောလေ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်မလား၊ စာပို့မလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းက တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ Messenger မှာ သူ Active ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပေမယ့် ကျွန်မဆီ စာတစ်ကြောင်းမှ မလာဘူး။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ စိတ်တိုလို့ ပြောမိတာပါ” ဆိုတဲ့ စာတွေကို သူ Seen လုပ်ပေမယ့် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ No Contact ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်တဲ့ နည်းလမ်းမှန်း ကျွန်မ အဲ့ဒီတော့မှ သိလိုက်ရတယ်။

ကျွန်မ အရှက်ကို ဘေးဖယ်ပြီး သူ့ဆီ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ “ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ထည့်မတွက်တော့ဘူးလား” လို့ မေးတဲ့အခါ သူက အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး “အဲ့ဒါက မင်းဆန္ဒအရ ဖြစ်ခဲ့တာလေ၊ ငါက အဓမ္မကျင့်တာမှ မဟုတ်တာ” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလိုပဲ။ တာဝန်ယူပါ့မယ်ဆိုတဲ့ လူက အခုတော့ အဲ့ဒီကိစ္စကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီ။

“နင်…  တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား…” ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်မ ယူမယ့်သူကျရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အားငယ်စိတ်တွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေပြီ။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။ ကျွန်မကို စွန့်လွှတ်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်တောင် ရှာမနေတော့ဘူး။ သူ တကယ်ချစ်ခဲ့တာက ကျွန်မကို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မပေးခဲ့တဲ့ “အရာ” ကိုပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အသုံးချခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိက နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေစေတယ်။

အခုတော့ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီ။ သူကတော့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေလောက်ပြီ။ ကျွန်မကတော့ မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကောက်ယူနေရတုန်း။ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ ပြဿနာလေး တစ်ခုကြောင့်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ ပထမဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ် စွန့်မပစ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ ပိုလိုခဲ့တာပါ။

“တချို့လူတွေက မင်းရဲ့ အရာရာကို လိုချင်ကြတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ သူတို့ တာဝန်မယူချင်ကြဘူး။”

သူထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဘဝက ရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။ သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ မြင်တိုင်း ရင်ဘတ်က အောင့်တက်လာတယ်။ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေကို ဖျက်ဖို့ လက်တုန်နေမိတယ်။ “ငါက ဘာလို့ ဒီလောက် အားနည်းနေရတာလဲ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်မှုတွေကို လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တာလေ။

ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ “ငါ့ကို နောက်တစ်ယောက်ကရော လက်ခံပါ့မလား” ဆိုတဲ့ အတွေးက ခြောက်လှန့်နေတယ်။ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီလိုကိစ္စက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လောက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသလဲ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်တော့ ကျွန်မဟာ အမှားတစ်ခုကြောင့်နဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အဆုံးရှုံးခံရမှာလား။

တစ်နေ့မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက သိလိုက်ရတာက… သူဟာ ကျွန်မနဲ့ မပြတ်ခင်ကတည်းက နောက်တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်မတို့ စကားများခဲ့တဲ့ ပြဿနာက သူ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ဖို့အတွက် ရှာလိုက်တဲ့ လှေကားထစ်လေး တစ်ခုပဲ။ သူက ကျွန်မကို တာဝန်ယူဖို့ လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို သူက ကစားစရာ တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့တာ။

ကျွန်မ ငိုခဲ့တယ်။ ဝအောင်ငိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုပေါ်မှာ မူတည်မနေဘူးဆိုတာ လက်ခံနိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အတိတ်က အမှားကို ပြင်လို့မရပေမယ့် အနာဂတ်ကိုတော့ ကျွန်မ ဆက်လျှောက်ရမယ်။ သူက ယောက်ျားကောင်း မဟုတ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့အတွက်နဲ့ ပျက်စီးသွားရမယ့် မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။

အခုတော့ ကျွန်မ အရင်ကထက် ပိုတောင့်ခံနိုင်လာပြီ။ ဘဝဆိုတာ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပဲ။ ပထမဆုံးအချစ်မှာ ကွဲကြေခဲ့ပေမယ့် ဒီကွဲကြေမှုတွေကနေပဲ ကျွန်မ ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာတယ်။ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်မယ့်သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ထက် ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိစိတ်ထားကိုပဲ ကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်တယ်။

“ကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးထားမှ တန်ဖိုးရှိတာပါ… တခြားသူရဲ့ စွန့်ပစ်မှုက မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။”