“အဖေ့ရဲ့မေတ္တာ”

  ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဝါးအိမ်အိုလေးအတွင်း၌ ဦးဘုန်းတစ်ယောက် ပြင်းပြလှသော အပူရှိန်ကို အံတုရင်း ပိုက်ကွန်ဟောင်းများကို ဖာထေးနေသည်။ မြစ်ရေက တဖြည်းဖြည်း တက်စပြုနေပြီဖြစ်သလို၊ သူ၏ အသက်အရွယ်ကလည်း ခြောက်ဆယ်စွန်းခဲ့ပြီမို့ ခါးက နာကျင်လှသည်။ သို့သော်လည်း သူ အနားမယူနိုင်သေးပါ။ အဝေးက မြို့ကြီးတွင် ကျောင်းတက်နေသည့် သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်ထံသို့ လကုန်လျှင် ငွေပို့ပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ နွမ်းလျသော လက်ချောင်းများက ပိုက်ကွန်ကြားတွင် အလုပ်ရှုပ်နေရဆဲ။ မြစ်ပြင်က လိုက်လာသော လေရူးများက ဦးဘုန်း၏ ဆံပင်ဖြူဖြူများကို ဖွသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများက သားဖြစ်သူ၏ ပညာရေးအတွက် ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တို့ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက ဦးဘုန်းသည် ဤမြစ်ပြင်ကို အမှီပြု၍ ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သားဖြစ်သူကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းသည် သူ့အတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ မိုးရွာထဲ၌ ငါးရှာရင်း ဖျားနာခဲ့သည့် ညများ၊ ထမင်းငတ်၍ ရေသာ သောက်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ “ငါ့သားကိုတော့ ငါ့လို မြစ်ထဲမှာ ဘဝကို မမြုပ်စေရဘူး” ဟူသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကသာ သူ့ကို ယနေ့ထက်တိုင် အသက်ဆက်စေခဲ့သည့် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် လက်ဖဝါးမှ အသားမာများမှာ သားအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော သမိုင်းမှတ်တိုင်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာကြိုးစားသူဖြစ်၍ ဦးဘုန်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွာကျောင်းတွင် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ပြီးနောက် မြို့ပေါ်၌ ကျောင်းဆက်တက်ရန် အခွင့်အလမ်းရလာချိန်တွင် ဦးဘုန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြို့ကျောင်းစရိတ်အတွက် ပိုင်ဆိုင်သမျှ လယ်ကွက်ကလေးကို အပေါင်ထားခဲ့ရသလို၊ အဖိုးတန်သည့် နားကပ်လေးတစ်စုံကိုလည်း ခါးသီးစွာ ရောင်းချခဲ့ရသည်။ “အဖေ… ကျွန်တော် စာကြိုးစားမှာပါ” ဟု ကတိပေးခဲ့သည့် သား၏ အသံလေးကို ကြားယောင်မိတိုင်း ဦးဘုန်းမှာ မောပန်းသမျှ အမောများ ပြေပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ပိုက်ကွန်ဖာထေးခြင်းကို ပို၍ သွက်လက်စွာ လုပ်ကိုင်မိလေသည်။

အချိန်ကာလသည် မြစ်ရေစီးသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ဖိုးလပြည့်တစ်ယောက် ဘွဲ့ရ၍ မြို့ကြီးတွင် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမှာ ရွာထဲ၌ သားအကြောင်းကို ပြောမဆုံးနိုင်အောင် ဂုဏ်ယူနေတတ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားနေရရှာသည်။ သားဖြစ်သူက အလုပ်များသဖြင့် ရွာသို့ မပြန်နိုင်သည်မှာ နှစ်ချီနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း ခဏတဖြုတ်သာ စကားပြောဖြစ်ပြီး “အဖေ ကျန်းမာအောင်နေနော်၊ ပိုက်ဆံပို့ပေးလိုက်မယ်” ဟူသော စကားများကသာ အဖေနှင့်သားကြားက အဆက်အသွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဦးဘုန်း လိုချင်သည်မှာ ငွေကြေးထက် သားဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်နှင့် ချိုသာသော စကားသံများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ နားလည်ပေးခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် မြစ်ရေက အဆမတန် တက်လာပြီး ရွာကလေးကို ရေစတင် မြုပ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာသည်။ ဦးဘုန်းမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် အိမ်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်ဘဲ ရေတက်လာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ အိမ်နီးချင်းများက သူ့ကို ကူညီရန် လာခေါ်ကြသော်လည်း သူကတော့ သား၏ ဓာတ်ပုံနှင့် စာအုပ်ဟောင်းလေးများကိုသာ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားခဲ့သည်။ “ငါ့သား ပြန်လာရင် ဒီအိမ်လေးကို ရှာမတွေ့မှာ စိုးတယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ရေပြင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ သူ၏ အိပ်ရာနားထိ ရောက်လာသောအခါ ဦးဘုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သား၏ ငယ်စဉ်ဘဝက ပုံရိပ်များက တံလျှပ်ကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ် ရွာလမ်းတစ်လျှောက်မှ စက်လှေတစ်စီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာကာ ဦးဘုန်း၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လှေပေါ်မှ ကဆုန်ပေါက် ဆင်းလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးလပြည့်မှာ မြို့၌ သတင်းကြားကြားချင်း အလုပ်မှ ခွင့်ယူကာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေအိုကြီး ရေထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖိုးလပြည့်၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်သွားကာ “အဖေ… ကျွန်တော် လာပြီ၊ အဖေ့ကို ကျွန်တော် လာခေါ်တာ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီး အဖေ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းသည် သား၏ ရင်ခွင်ကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩသွားကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။

စက်လှေပေါ်တွင် သားအဖနှစ်ဦး ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ခွာလာစဉ် ဖိုးလပြည့်က အဖေ့၏ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အဖေ့လက်ဖဝါးမှ အသားမာများက သူ့ကို အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ “အဖေ… ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အလုပ်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေပြီး အဖေ့ကို ပစ်ထားသလို ဖြစ်သွားတယ်” ဟု ဖိုးလပြည့်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းကတော့ ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သား၏ မျက်နှာကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ပေးဆပ်မှုများ၊ သူ၏ ပင်ပန်းမှုများ အားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုတည်းနှင့်တင် လုံလောက်သွားခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သားဖြစ်သူ၏ နောင်တမျက်ရည်များက ဦးဘုန်း၏ ရင်ထဲမှ အပူမီးများကို ငြိမ်းသတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ရေဘေးဒုက္ခသည်စခန်းတွင် ခဏနားနေစဉ် ဖိုးလပြည့်က အဖေ့ကို အစားအသောက်များ ကျွေးမွေးကာ ပြုစုပေးနေသည်။ အရင်က သူ မြို့သို့ ငွေပို့ရုံဖြင့် အဖေ့အပေါ် တာဝန်ကျေပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မေတ္တာဆိုသည်မှာ ငွေကြေးထက် လက်တွေ့ကျကျ အနားမှာ ရှိနေပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ အဖေ့၏ ပါးရေနားရေ တွန့်နေသော မျက်နှာနှင့် မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဖိုးလပြည့်၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း နာကျင်နေမည်ဖြစ်သော နောင်တတစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားခဲ့သည်။ အဖေကတော့ ပြုံးနေဆဲပါ။ “သား အောင်မြင်နေရင် အဖေ ပျော်ပါတယ်” ဟူသော စကားက ဖိုးလပြည့်ကို ပို၍ ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရေများ ပြန်လည်ကျသွားသော်လည်း အိမ်အိုလေးမှာတော့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖိုးလပြည့်က “အဖေ… ကျွန်တော် မြို့ကို လိုက်ခဲ့ပါတော့၊ အဖေ့ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြုစုချင်တယ်” ဟု ခေါ်ယူသောအခါ ဦးဘုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ဒီမြစ်ကြီးက အဖေ့ဘဝပါ သားရယ်၊ မင်းအမေလည်း ဒီမှာပဲ ရှိတယ်၊ အဖေ ဒီမှာပဲ နေပါရစေ” ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်တော့ သံယောဇဉ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖိုးလပြည့်သည် အဖေ့ကို အတင်းအကျပ် မခေါ်တော့ဘဲ ရွာတွင် အိမ်အသစ်တစ်လုံး ပြန်လည်ဆောက်ပေးရန်နှင့် အဖေ့အနားတွင် အလုပ်ထွက်ကာ အခြေချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်က ဦးဘုန်းကို အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာစေခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူက မြို့ပေါ်က စည်းစိမ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ မိမိအနားသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြီးမြတ်လှသည်။ ရွာကလေး၏ ညနေခင်းများတွင် သားအဖနှစ်ဦး မြစ်ကမ်းဘေး၌ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ဖိုးလပြည့်က မြို့ကြီးအကြောင်း ပြောပြသည်ကို ဦးဘုန်းက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်တတ်သလို၊ ဦးဘုန်းကလည်း မြစ်ထဲက ငါးဖမ်းနည်းများကို သားကို ပြန်လည်သင်ကြားပေးသည်။ သူတို့ကြားက ကွာဟနေခဲ့သော နှစ်ကာလများကို မေတ္တာဖြင့် ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတို့သည် ဘဝခရီးတွင် အောင်မြင်မှုများကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း မိမိကို အစပျိုးပေးခဲ့သည့် မြစ်ဖျားခံရာကို မေ့လျော့သွားတတ်ကြသည်။ ဖိုးလပြည့်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အချိန်မီ ပြန်လည်သတိရခဲ့ခြင်းက သူ၏ ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော ချွေးနှင့် သွေးများမှာ သူ၏ အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ ယခုအခါ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ မြစ်ရေက တည်ငြိမ်စွာ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ဘဝသည်လည်း ငြိမ်းချမ်းမှု အရိပ်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

 နိဂုံးချုပ်ရလျှင် ဦးဘုန်း၏ ပေးဆပ်ခြင်းမှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရုံသာမက မိဘမေတ္တာကို တန်ဖိုးထားတတ်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကတော့ သူတို့ သားအဖ၏ ဘဝဇာတ်လမ်းကို သက်သေအဖြစ် စောင့်ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ဆက်လက်စီးဆင်းနေပေဦးမည်။ ဦးဘုန်းသည် သား၏ ပခုံးကို မှီရင်း မြစ်ပြင်ကျယ်ကို ငေးကြည့်ကာ နောင်တကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဘဝခရီးသည် ကြမ်းတမ်းခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်မှာတော့ ပန်းတိုင်ကို လှပစွာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သတည်း။