ရမ္မက်ကြီးတဲ့ယောကျာ်း

အခန်းတစ်

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခြံရှေ့က ကားဟွန်းသံက အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိရင်း နံရံကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက်နှစ်နာရီထိုးနေပြီ။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဟန်မပျက် လှဲနေမိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရသည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးပွင့်သံ၊ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။

သူ့ဆီကနေ အရက်နံ့နဲ့အတူ ကျွန်မ မသိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အမွှေးနံ့သာနံ့က အခန်းထဲကို လွှမ်းသွားတယ်။ ကိုမျိုးဟာ ကျွန်မဘေးမှာ ပစ်လှဲချလိုက်ရင်း တဟားဟားနဲ့ ရယ်တယ်။ ညတိုင်းလိုလိုပါပဲ။ သူဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်မသိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ယောကျာ်း မဟုတ်တော့ဘူး။ “ရမ္မက်ကြီးတဲ့ယောကျာ်း” ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က သူ့နဖူးမှာ အထင်အရှား ကပ်နေသလိုပဲ။ အပြင်မှာ ပျော်ပါးတယ်၊ အိမ်ပြန်လာရင် ကျွန်မကို အသုံးချစရာ သက်မဲ့ရုပ်ကလာပ်တစ်ခုလို ဆက်ဆံတယ်။

ကျွန်မ မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းမှာတော့ ခိုင်ခံ့နေသယောင်ရှိပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပိုးထိုးနေတဲ့ သစ်သားတိုင်ကြီးလို တဖြည်းဖြည်း ချည့်နဲ့လာခဲ့ပြီ။

အခန်းနှစ်

ကျွန်မတို့ ညားခါစက ကိုမျိုးဟာ အင်မတန် အနေအေးတဲ့သူပါ။ ကျွန်မအပေါ်ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကစပြီး သူဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ စီးပွားရေးတွေ အဆင်ပြေလာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကလည်း အတောမသတ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် ဘာမဆိုလုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူ့ကို ဝါးမြိုသွားတာလား။

သူ့ဖုန်းထဲမှာ ညတိုင်းဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ မြင်လိုက်ရုံနဲ့တင် ရင်နာရတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ။ ကျွန်မ စစ်မိတိုင်း သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တုံ့ပြန်တတ်တယ်။ “ငါ ရှာကျွေးထားတာ၊ ငါ့ကိစ္စ ငါလုပ်တာ မင်း ဝင်မပါနဲ့” ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူနဲ့ ဝေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အရမ်းချစ်မိနေတာပါပဲ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဖောက်ပြန်ပါစေ၊ သူ တစ်နေ့ ပြန်ကောင်းလာနိုးနဲ့ ကျွန်မ ငုံ့ခံခဲ့တယ်။

အခန်းသုံး

အပြောင်းအလဲက အဲဒီနေ့က စခဲ့တာပါ။ ကိုမျိုးက ခရီးသွားမယ်ဆိုပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားသေတ္တာထဲမှာ သူ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ ဆေးစာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်က ကျွန်မတို့ မိသားစုဆရာဝန်ဆီက မဟုတ်ဘူး။ ရန်ကုန်က နာမည်ကြီး အထူးကုဆေးခန်းတစ်ခုက ထုတ်ပေးထားတာ။

ကျွန်မ စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ရောဂါအမည်က ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အမည်ဆန်းတစ်ခု။ ဒါပေမဲ့ အောက်က မှတ်ချက်မှာတော့ “ဦးနှောက်အကြိတ်ကြောင့် စိတ်ခံစားမှုနှင့် အပြုအမူဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့ခြင်း” လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတာတွေ၊ သူ့ရဲ့ အတောမသတ်တဲ့ ရမ္မက်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုတွေအားလုံးဟာ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းမဟုတ်ဘဲ ရောဂါကြောင့်လား။

အခန်းလေး

ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့ သူ မကိုင်ဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်မိတယ်။ ဖုန်းဝင်ပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်မထူးဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လာတယ်။ ကျွန်မ သိချင်တာက သူ ဘာလို့ ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ဒီဝေဒနာကို ထမ်းပိုးထားတာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့တဲ့ ညတိုင်းအတွက် နောင်တတွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။

သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့ညမှာ ကျွန်မ ဆေးစာအုပ်ကို ပြပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုမျိုးဟာ ပထမတော့ ဒေါသထွက်ချင်ယောင်ဆောင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝေဒနာတွေ အထင်အရှား။

“ငါ မင်းကို မနာကျင်စေချင်လို့ပါ သုနန္ဒာ… ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ငါ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က မောင်းနှင်နေသလိုပဲ။ ငါ မကောင်းတဲ့လူဖြစ်သွားရင် မင်း ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ သေသွားတဲ့အခါ မင်း ငါ့ကို လွမ်းမနေဘဲ မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ မေ့ပစ်နိုင်အောင် ငါ ကြိုးစားခဲ့တာပါ” တဲ့။

အခန်းငါး

အဲဒီစကားက ကျွန်မကို သေလုမတတ် နာကျင်စေတယ်။ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် “ရမ္မက်ကြီးတဲ့ယောကျာ်း” အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက်တဲ့လား။ သူ အပြင်မှာ သွားရှုပ်တယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမတွေဟာ တကယ်တော့ သူ့ကို ပြုစုပေးနေတဲ့ အချိန်ပိုင်းနာ့စ်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့ပြီ။

သူ့ရဲ့ ရောဂါက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ခွဲစိတ်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက ရေတွက်လို့ ရနေပါပြီ။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ “ဘာလို့လဲ ကိုမျိုးရယ်… ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံခဲ့တာလဲ” လို့ မေးမိတော့ သူက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးတယ်။ “ငါက ရမ္မက်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူး သု… ငါက မင်းကို ချစ်တဲ့အချစ် ကြီးလွန်းနေတာပါ” တဲ့။

အခန်းခြောက်

နောက်ဆုံးရက်တွေက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းတယ်။ ကိုမျိုးရဲ့ စိတ်တွေက တစ်ခါတလေ ဖောက်ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘဲ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆဲဆိုတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်မ မြင်နေရပြီလေ။

တစ်ညမှာတော့ သူ ခဏတာ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း “သု… ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါ သူ နောက်ဆုံးပြောခဲ့တဲ့ စကားပါပဲ။ အဲဒီညမှာပဲ သူ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကလို ကြမ်းတမ်းမနေတော့ဘဲ အင်မတန် အေးချမ်းသွားခဲ့တယ်။

အခန်းခုနစ်

အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ လူတွေကတော့ ပြောကြတုန်းပဲ။ “ရမ္မက်ကြီးတဲ့ယောကျာ်း သေသွားတော့ မိန်းမဖြစ်သူ ကံကောင်းတာပေါ့” တဲ့။ သူတို့ ဘာမှမသိကြပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ယောကျာ်းဟာ ရမ္မက်ကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မကို အနာကျင်စေဆုံးနည်းလမ်းနဲ့ အကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ရပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ “ရှင် သရုပ်ဆောင် တော်ပါတယ် ကိုမျိုး… ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အချစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့တော့ ရှင့်မှာ အစွမ်းမရှိခဲ့ပါဘူး”။

ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး စီရင်ချက်ချတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။

အမှန်တရားဆိုတာ မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့အရာတွေထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတတ်ပါတယ်။ မေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အမုန်းတရားရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားတတ်ကြစမြဲပါ။ တစ်ဖက်လူကို အပြစ်မတင်ခင် သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူပြတဲ့ အမူအရာမှာတင် ရှိတာမဟုတ်ဘဲ သူဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စေတနာမှာလည်း ရှိနေတတ်ပါတယ်။