ကျွန်မ မုဆိုးမ

အခန်းတစ်

အိမ်ရှေ့က အဖြူရောင်ပန်းအိုးလေးထဲမှာ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ နှင်းဆီဖြူတွေက ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ တူနေသလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် သနားကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကဲ့ရဲ့ချင်ကြတယ်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်နဲ့ မုဆိုးမဖြစ်ရလေခြင်းဆိုတဲ့ လေသံတွေက ကျွန်မနောက်ကျောမှာ အမြဲတမ်း ကပ်ပါနေတတ်တာ။ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံက ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း အေးစက်တဲ့ ရေခဲတောင်တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီ။ အခန်းထဲက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မင်းထက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခုက ဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ ခေါင်းလောင်းသံတွေ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းက တရားသံတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ငြိမ်းချမ်းမှုမဟုတ်ဘဲ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ သံစဉ်တွေပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။

အခန်းနှစ်

မင်းထက်နဲ့ ကျွန်မက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပါ။ သူက သိပ်သဘောကောင်းတာ။ ကျွန်မ စိတ်ကောက်ရင် “သီရိရယ်… ကိုယ်မှ မင်းကိုမချစ်ရင် ဘယ်သူ့ကို ချစ်ရမှာလဲ” လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူ့အသံလေးကို အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေမိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်တွေက သိပ်ကို လှပခဲ့တာပေါ့။ သူက အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မကို ရွှေပုံပေါ်မှာ မထားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာတော့ အနွေးထွေးဆုံး ဖြစ်အောင် ထားခဲ့သူပါ။ ညဘက်တွေဆို ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ တူတူတိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ “နောင်ကျရင် ငါတို့မှာ ကလေးလေးတွေ ရှိလာမယ်၊ မင်းကတော့ အိမ်မှာပဲ နားနေ၊ ကိုယ်ကပဲ အကုန်ရှာကျွေးမယ်” ဆိုတဲ့ သူ့ကတိတွေက အခုတော့ လေထဲက တိမ်တိုက်တွေလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အခန်းသုံး

အလှည့်အပြောင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာခဲ့တာပါ။ မင်းထက်ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် သူစိမ်းတချို့နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ရာကနေ လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ သူက တရားခံအဖြစ် အစွပ်စွဲခံလိုက်ရတယ်။ သူ မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပေမဲ့ သက်သေတွေက သူ့ဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မတို့ဆီကို အမှောင်ထုက ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေ ရောက်မလာခင် တစ်ညမှာ သူ ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုခဲ့တယ်။ “သီရိ… ကိုယ် ထောင်ထဲသွားရရင် မင်းဘဝ ပျက်လိမ့်မယ်၊ ကိုယ့်ကြောင့်နဲ့ မင်း အရှက်မကွဲစေချင်ဘူး” တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးည ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။

အခန်းလေး

ပဋိပက္ခတွေက ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ မင်းထက်ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရင်းနဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက သူ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့သူတွေက အင်အားကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ သူ ထောင်ထဲသွားရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ မသေချာဘူး။ ကျွန်မ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ သူ့ကို အဖမ်းခံခိုင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လူ့လောကကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်မလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တကတော့ သူ့ကို ကျွန်မနားမှာပဲ ရှိနေစေချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်က ကျွန်မအတွက် ပိုအရေးကြီးတယ်။ “မင်းထက်… ရှင် ပြေးတော့၊ ရှင့်ကို သေပြီလို့ပဲ အားလုံးကို ကျွန်မ လိမ်လိုက်မယ်” လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ။

အခန်းငါး

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုတွေက အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ စလာခဲ့တယ်။ မင်းထက် စီးသွားတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို မြစ်ထဲ တွန်းချခဲ့ပြီး၊ သူ့အဝတ်အစား တချို့ကို မြစ်ကမ်းနားမှာ ချန်ထားခဲ့တယ်။ လူတွေကတော့ သူ မြစ်ထဲပြုတ်ကျပြီး သေပြီလို့ပဲ ထင်ကြတာပေါ့။ အလောင်းမတွေ့ပေမဲ့ အားလုံးက သူ့ကို သေဆုံးစာရင်း သွင်းလိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ လူတကာ့ရှေ့မှာ ငိုကြွေးပြရင်း “မုဆိုးမ” ဘွဲ့ကို ခံယူခဲ့ရတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ဖုန်းကို ကြည့်မိတယ်။ သူများ တစ်နေရာကနေ ဆက်လာမလားလို့။ ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ သူ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတဲ့ အသိတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်ရမယ်ဆိုပေမဲ့၊ လက်တွေ့မှာတော့ အိပ်ရာရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက အေးစက်နေတာက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။

အခန်းခြောက်

တစ်နေ့မှာ ကျွန်မဆီကို စာအိတ်အဖြူလေး တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ လိပ်စာမပါဘူး၊ အထဲမှာလည်း ဘာစာမှ မရေးထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေး တစ်ပွင့်ပဲ ပါခဲ့တယ်။ အဲဒါ သူ ကျွန်မကို ပေးလေ့ရှိတဲ့ အမှတ်အသားပဲ။ သူ အဝေးတစ်နေရာမှာ အသက်ရှင်နေပြီ၊ ဘဝသစ်တစ်ခု စနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကျွန်မကတော့ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရင်း၊ အထီးကျန်မှုကို ဖက်တွယ်ရင်း၊ ဒီရွာလေးမှာပဲ “မုဆိုးမ” အဖြစ် အိုမင်းသွားရတော့မယ်။ သူကတော့ လွတ်လပ်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အတိတ်တွေထဲမှာပဲ ထာဝရ အကျဉ်းကျနေခဲ့ပြီ။

အခန်းခုနစ်

အခုဆိုရင် ကျွန်မ အဖြူရောင်ကိုပဲ ဝတ်ဖြစ်တော့တယ်။ ကျွန်မက မုဆိုးမပါ။ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ခင်ပွန်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မုဆိုးမမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်သူရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ မုဆိုးမပါ။ ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့လည်း တွေးမိတယ်… ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့ထက်၊ တစ်ယောက်ယောက် ကောင်းစားဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ရွေးချယ်ရတာမျိုးလားလို့။

သင်ခန်းစာ – အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီပေးဆပ်မှုက တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်မိတဲ့ ဓားသွားတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။