မယားငယ်နဲ့မွေးနေ့ည

ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်လေးဆယ်ပြည့် မွေးနေ့။ အိမ်ရှေ့က နာရီအိုကြီးက တချက်တချက် မြည်ဟည်းနေတာကလွဲရင် တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေက အေးစက်နေပြီ။ ကိုမင်းသူ အိမ်ပြန်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ရတတ်တယ်။ ကျွန်မ သိနေတာ ကြာပါပြီ။ သူ့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကတည်းက သူ့အင်္ကျီတွေမှာ ပါလာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးသုံး ရေမွှေးနံ့တွေ၊ ညဉ့်နက်မှ ခိုးခိုးပြီး ပြောတတ်တဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်မရဲ့ သံသယကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။

အခန်းတစ် – အက်ကွဲကြောင်းများ၏ အစ

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ အစပိုင်းကတော့ အားလုံးက ပန်းခင်းလမ်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နံရံတစ်ခု ခြားလာစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်မတင်ရက်ဘူး။ သူက ကလေးသိပ်ချစ်တတ်သူမို့လို့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကျွန်မကို ပစ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်ဆီမှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာနေပြီ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ တည်ငြိမ်အောင် နေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ သူ့ကို အပြတ်ပြောဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

အခန်းနှစ် – ခြေရာခံခြင်း

ညဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးခါနီးမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ငှားထားတဲ့ စုံထောက်ဆီက။ “သူ အခု မြောက်ဒဂုံက အိမ်လေးတစ်အိမ်ကို ရောက်နေပြီ” တဲ့။ လိပ်စာအတိအကျနဲ့အတူ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါလာတယ်။ အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာ သူ့ကားလေး ရပ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကြွေသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း တဖွဲဖွဲ ရွာနေတယ်။ ကားမောင်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်တွေက အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေတယ်။

အခန်းသုံး – မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်း

လိပ်စာအတိုင်း ရောက်သွားတဲ့အခါ အိမ်လေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ အေးချမ်းလှတယ်။ ခြံထဲကို ကျွန်မ ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ ရယ်မောသံတချို့ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ကိုမင်းသူရဲ့ အသံပဲ။ သူ ဒီလောက်အကျယ်ကြီး မရယ်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။ ကျွန်မ တံခါးကို အားကုန်တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးခဲသွားစေတယ်။ ကိုမင်းသူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ဘေးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့လက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ “Happy Birthday” လို့ ရေးထားတဲ့ ကိတ်မုန့်လေး တစ်လုံး။

အခန်းလေး – နာကျင်မှု၏ ပေါက်ကွဲသံ

“ရှင်… ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကိုမင်းသူက ကျွန်မကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ “သန္တာ… မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး…” သူ စကားမဆက်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်မက အဲဒီမိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ “ဒါလား… ရှင် ကျွန်မကို ပစ်ထားပြီး ပျော်နေတဲ့နေရာက။ ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့မှာ ရှင်က ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပျော်နေတာလား။ ရှင်တို့ သိပ်ယုတ်မာကြတာပဲ။” ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ထိုင်နေရာက ထလာပြီး ကျွန်မကို ထိဖို့ ကြိုးစားတယ်။ “မမ… စိတ်အေးအေးထားပါဦး” တဲ့။ ကျွန်မ သူမရဲ့ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ “ငါ့ကို မထိနဲ့။ နင်က ငါ့ယောကျ်ားကို ခိုးယူတဲ့သူမလား။”

အခန်းငါး – ထင်မှတ်မထားသော အမှန်တရား

“သန္တာ… တော်တော့!” ကိုမင်းသူရဲ့ အော်သံကြောင့် ကျွန်မ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။ “သူက ငါ့မယားငယ် မဟုတ်ဘူး။ သူက နာပြုစုသူ ဆရာမလေး စုစုပါ။” ကျွန်မ ကြောင်သွားတယ်။ “ဘာ… ဘာပြောတယ်” ကိုမင်းသူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းအချို့ကို ကျွန်မဆီ ကမ်းပေးတယ်။ “ကိုယ် မင်းကို မပြောချင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်မှာ ဦးနှောက်အာရုံကြော ဆိုင်ရာ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေတာ ခြောက်လရှိပြီ။ ကိုယ် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးလာတော့မယ်။ မင်းကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့၊ မင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုယ် အားနည်းနေတာကို မမြင်စေချင်လို့ ကိုယ် ဒီအိမ်ကို ဝယ်ပြီး သီးသန့်လာနေခဲ့တာ။ စုစုက ကိုယ့်ကို ပြုစုပေးနေတာပါ။”

အခန်းခြောက် – နောက်ကျသွားသော နောင်တ

ကျွန်မ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်မကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အထင်လွဲပြီး မုန်းတီးနေခဲ့တယ်။ “ဒီနေ့ မင်းမွေးနေ့ဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်… ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ မသိလို့ပါ။ ဒီကိတ်မုန့်လေးကလည်း မင်းအတွက် ကိုယ် ဆုတောင်းပေးဖို့ ဝယ်ထားတာ” ကိုမင်းသူရဲ့ အသံက တိုးဝင်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ဝေဝါးနေပြီ။ သူ ကျွန်မကို တကယ်တမ်း မမှတ်မိတော့ဘူး ဆိုတာကို သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြောနေတယ်။ “မင်းက… ဘယ်သူလဲဟင်” တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။

အခန်းခုနစ် – အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ

မိုးတွေက ပိုသည်းလာတယ်။ ကျွန်မ ကိုမင်းသူကို ဖက်ထားပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ရှာဖွေခဲ့တဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်မှု မပေးတဲ့အပြင် ထာဝရ နာကျင်မှုကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ကျန်အချိန်လေးက လက်တစ်ဆုပ်စာပဲ ရှိတော့တာပါ။ မယားငယ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သံသယထက် သူ ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားက ပိုပြီး ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။ မွေးနေ့ညရဲ့ ဖယောင်းတိုင်လေးကတော့ အေးစက်တဲ့ လေထဲမှာ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ – အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်ခြင်းတင်မကဘဲ အချိန်မီ နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအမှန်တရားဟာ အဆိပ်ထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။