မယားငယ်ရဲ့အိမ်ရှေ့
အခန်းတစ်
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို အေးစက်စွာ ထိမှန်နေကြတယ်။ လမ်းမီးတိုင်ရဲ့ ဝါကျင်ကျင်အလင်းအောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ဟာ ရှည်လျားပြီး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ ခြံဝင်းလေးက သိပ်မကြီးပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှတယ်။ ခြံစည်းရိုးမှာ ကပ်ပြီး စိုက်ထားတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့က မိုးရေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ဒီအနံ့ကို ကျွန်မ မှတ်မိတာပေါ့။ ကိုမင်းရဲ့ အင်္ကျီတွေပေါ်မှာ မကြာခဏ ပါလာတတ်တဲ့ အနံ့မျိုး။
“အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက် ခဏသွားရမယ် သန္တာ” တဲ့။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က သူ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တဲ့ စကား။ အခုတော့ သူဟာ နယ်မှာ မဟုတ်ဘဲ ဒီတိတ်ဆိတ်တဲ့ လမ်းကြားလေးထဲက အိမ်လေးထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူဆီက ဘာစာမှ မလာဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ “ထမင်းစားပြီးပြီလား” ဆိုတဲ့ စာလေးကို သူ ဖတ်ပြီးပေမယ့် ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ မြင်ပြီး မဖြေတာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။
အခန်းနှစ်
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုမင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ သူ စိတ်ညစ်ရင် ကျွန်မ မအိပ်နိုင်ဘူး။ သူ ဗိုက်ဆာရင် ကျွန်မ မစားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ သူ့အပြုံးတွေပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကစပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ခံစားလာရတယ်။ သူဟာ အနားမှာ ရှိနေပေမယ့် ဝေးနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မရှေ့က အိမ်လေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ အရိပ်နှစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကိုမင်းရဲ့ ရယ်သံ ခပ်သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်းသုံး
ကျွန်မ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ သံတံခါးရဲ့ ကျိကျိတက်သံက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ ရပ်ပြီး အကြာကြီး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ တံခါးကို ခေါက်ရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေတယ်။ အမှန်တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေတာ။
“ဘယ်သူလဲ…”
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်လာတယ်။ တံခါးပွင့်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ကိုမင်း မဟုတ်ဘူး။ အသက် နှစ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ခေါင်းမှာ ပဝါတစ်ထည် ပတ်ထားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။
“အစ်မ… ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲဟင်”
သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ထဲကနေ ကိုမင်း ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့လက်ထဲက ရေခွက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်းလေး
“သန္တာ… မင်း… မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
ကိုမင်းရဲ့ မျက်နှာက သွေးမရှိသလို ဖြူရော်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ရင်ထဲမှာ စကားလုံးတွေ အများကြီး ရှိနေပေမယ့် လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။
“ဒါလား… ကိုမင်း နယ်သွားတယ်ဆိုတာ ဒါလား။ ဒီမှာ မိသားစုအသစ် ထောင်ထားတာလား”
ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်ချင်ပေမယ့် ထွက်လာတဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတယ်။ ကိုမင်းက ကျွန်မ အနားကို တိုးလာပြီး လက်ကို ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းပစ်လိုက်တယ်။
“အစ်မ… အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်မကြောင့် ကိုမင်း ဒီလို ဖြစ်ရတာပါ”
ဟိုမိန်းကလေးက ဝင်ပြောတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပြီ။ ကျွန်မ ဘာကိုမှ နားမလည်တော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက ဝေဝါးနေစေတယ်။
အခန်းငါး
“သူက ငါ့ညီမလေး ဝေဝေပါ သန္တာ။ မင်းကို ငါ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေက နောက်မိန်းမနဲ့ ရခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ညီမအရင်းလေးပါ”
ကိုမင်းရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ မှင်တက်သွားတယ်။
“သူမမှာ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတယ်။ ကုသဖို့လည်း မမီတော့ဘူး။ သူ့မှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မင်းကို ပြောရင် မင်း စိတ်ပူမှာစိုးလို့၊ ပြီးတော့ ငါ့အဖေရဲ့ အမှားတွေကို မင်းသိသွားမှာ စိုးလို့ ငါ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာပါ”
ကိုမင်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ကျွန်မကို အပြင်လူလို သဘောထားခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မက သူ့ဇနီးလေ။
“ဒါဆို… အခု ဒီအိမ်ကရော”
“ငါ ပိုင်တာတွေ အကုန် ရောင်းလိုက်ပြီ သန္တာ။ ငါတို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေရော၊ ငါ့ရဲ့ ကားရော အကုန်လုံး သူ့ရဲ့ ဆေးဖိုးနဲ့ ဒီအိမ်လေးအတွက် သုံးလိုက်ပြီ။ မင်းကို ပြောရင် မင်း တားမှာစိုးလို့… ငါ… ငါ တောင်းပန်ပါတယ်”
အခန်းခြောက်
အဲဒီညက ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ကိုမင်းဟာ သူ့ညီမအတွက် သူ့ဘဝကို ပုံအောပေးနေတာ။ ကျွန်မကို ချစ်ပေမယ့် သူ ရွေးချယ်လိုက်တာက သနားစရာ ညီမလေးကိုပဲ။ ကျွန်မ စဉ်းစားတယ်… ကျွန်မသာ သူ့ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေရင် သူဟာ ကျွန်မအပေါ် အမြဲ အားနာနေရတော့မယ်။ သူ လုပ်ချင်တာတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေက သူ့ကို အကျဉ်းချထားသလို ဖြစ်နေမှာလား။ သူဟာ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ရမှာလား၊ သူ့ညီမကို ကြည့်ရမှာလား ဆိုတဲ့ ကြားထဲမှာ ဗျာများနေရတယ်။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒါက ကျွန်မဘဝမှာ အခက်ခဲဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ကိုမင်းရဲ့ အထုပ်တွေကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ထုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲပေါ်မှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသတ်မယ့် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်ကို တင်ထားခဲ့တယ်။
“ကိုမင်း… ဝေဝေရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ပြုစုပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မက ကိုမင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ ကိုမင်းကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ ကျွန်မ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဝေဝေအတွက်ပဲ သုံးလိုက်ပါ”
အခန်းခုနစ်
ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းမှု တစ်ခုကို ခံစားရတယ်။ ချစ်သူအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးလိုက်ရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံးသော နာကျင်မှုပဲ။
ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကိုမင်းအတွက် သူ အလေးထားရတဲ့ သူကို စိတ်ကြိုက် ပြုစုခွင့် ရသွားပြီ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ဘဝရဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မယ်။ မယားငယ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ကျွန်မ ရပ်ခဲ့စဉ်က နာကျင်မှုတွေဟာ အခုတော့ ဂုဏ်ယူမှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ – အချစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချစ်ရသူ၏ လိပ်ပြာလုံမှုကို ဖန်တီးပေးဆပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
