အိမ်ထောင်ဖျက်ခဲ့တဲ့မိန်းမ

ကျွန်မဘဝရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာကို ဒီအမျိုးသားနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ ကျော်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သလို၊ သူကလည်း ကျွန်မအတွက် လုံခြုံရာအရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်နဲ့ သွေးမကင်းတဲ့သူတွေကိုပေါ့။

ကျွန်မမှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ နာမည်က သဇင်။ အမေတို့ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက သဇင်ကို ကျွန်မပဲ မိခင်သဖွယ် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါ။ သူ တက္ကသိုလ်ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာပဲ ခေါ်ထားခဲ့တယ်။ ကျော့်ကိုလည်း ကျွန်မကပဲ ခွင့်တောင်းခဲ့တာ။ “ကျော်… သဇင်လေးက အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်းဆို အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ ကျွန်မတို့နဲ့ပဲ တူတူထားရအောင်” လို့ ပြောခဲ့တုန်းက ကျော်က ခဏတော့ ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒမို့ သူ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီခေါင်းငြိမ့်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို သေမိန့်ပေးလိုက်တာမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အိမ်မှာ သုံးယောက်တူတူ နေထိုင်ရတာဟာ အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်စရာကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ကျော်ကလည်း သဇင်အပေါ် မောင်နှမအရင်းလိုပဲ စာနာပြတယ်။ သဇင်ကလည်း သူ့ခဲအိုကို ရိုသေရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ လေထုထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို ကျွန်မ ခံစားမိလာတယ်။ ကျော် အလုပ်ကပြန်လာရင် ကျွန်မထက် သဇင်က အရင်ဦးအောင် ရေခွက်ကမ်းပေးတတ်တာမျိုး၊ ကျော့်အင်္ကျီတွေကို ကျွန်မထက် အရင်ဦးအောင် မီးပူတိုက်ပေးထားတာမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ တွေးခဲ့တာ။ “အေးလေ… ငါ့ညီမလေးက ငါ့ကို ကူညီရှာတာပဲ” လို့ပေါ့။

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲကို ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားစေမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု စဖြစ်တယ်။ ကျော့်ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ “ဒီည အပြင်မှာ တွေ့ရအောင်နော်” တဲ့။ ပေးပို့သူအမည်က မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ ကျော့်ကို မေးကြည့်တော့ သူက “အလုပ်က ကိစ္စပါ ချစ်ရယ်၊ မင်းကလည်း အပိုတွေ တွေးနေပြန်ပြီ” လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ချော့ပြောခဲ့တယ်။ သူ့အပြုံးတွေက အရင်လို မစစ်မှန်တော့တာကို ကျွန်မ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။

အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျော် ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတာတွေ များလာတယ်။ သဇင်ကလည်း အရင်လို ကျွန်မနဲ့ စကားသိပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့အခန်းထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းနေတတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်ရင်တောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း မဆုံမိကြတော့ဘူး။ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိပ်မရလို့ ရေထသောက်ဖို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးမှိန်မှိန်လေး လင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ကျွန်မ ရင်သွေးလို ချစ်ရတဲ့ ညီမလေးဟာ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပူးကပ်စွာ ထိုင်နေကြတယ်။ သဇင်က ကျော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီထားပြီး ကျော်က သဇင်ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။

“ကျွန်မတို့ ဒီလိုပဲ ဆက်နေသွားမှာလား ကျော်” သဇင်ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ကျွန်မနားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။

“ခဏလေး စောင့်ပါဦး သဇင်ရယ်၊ ချစ်ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ ငါ စဉ်းစားနေလို့ပါ” ကျော့်အသံက တုန်ရီနေတယ်။

ကျွန်မ ရပ်နေတဲ့ နေရာမှာတင် ခဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလို့ အော်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့၊ ယုံကြည်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ အခန်းထဲကို အသာလေး ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း “ဘာလို့လဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမိတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရှေ့မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ဖောင်းအစ်နေပြီး အသံတွေကလည်း ခြောက်ကပ်နေတယ်။

“နင်တို့ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ” လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းငုံ့သွားကြတယ်။

“မမ… ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်” သဇင်က ငိုပြီး ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်ရည်တွေကို ကျွန်မ မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။

ကျော်ကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “တကယ်တော့ ချစ်နဲ့ ငါ့ကြားမှာ အချစ်တွေ ကုန်နေတာ ကြာပြီ။ သဇင်က ငါ့ကို နားလည်မှု ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့… သဇင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ” တဲ့။

အဲဒီစကားက ကျွန်မကို နောက်ဆုံးသတ်လိုက်တဲ့ ပုဆိန်ချက်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မ ကလေးမရနိုင်လို့ သူ ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မြုံနေတဲ့ ဘဝကို သူက ကျွန်မရဲ့ ညီမအရင်းနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပေါ့။

“ထွက်သွားကြတော့” လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ ချစ်”

“ဒီအိမ်ထဲက အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြလို့ ပြောတာ။ ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ပျောက်သွားကြစမ်း!” ကျွန်မ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲမိတော့တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေယိုင်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးဟာ တစ်ချိန်က ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ အငြိုးအတေးတွေနဲ့ ခြောက်ကပ်လို့နေပြီ။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့သမျှဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အိမ်ထောင်ဖျက်ခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မိခင်တစ်ယောက်လို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ညီမလေး ဖြစ်နေတာက ပိုပြီး ရင်နာဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပညာသင်ပေးခဲ့တယ်၊ အစားကောင်း ကျွေးခဲ့တယ်၊ နွေးထွေးမှု ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် သူက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပြီး ပြန်ပေးဆပ်ခဲ့တာပေါ့။

အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါ။ အထီးကျန်ခြင်းက ခါးသီးပေမဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အချစ်ထက်တော့ ပိုပြီး သန့်စင်ပါတယ်။ ကျော့်ကို ကျွန်မ မုန်းသလို၊ သဇင်ကိုလည်း ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြီးမားဆုံး နာကျင်မှုကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မုန်းနေမိတာပါပဲ။ သူတို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုကိုပေါ့။

သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အကြောက်ရဆုံးသော ရန်သူသည် အဝေးတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ အချစ်ရဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော လူများထဲတွင်ပင် ရှိနေတတ်သည်။ ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ထိုယုံကြည်မှုကို ပေးရမည့်သူအား မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်မိပါက မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးကို မိမိလက်ဖြင့်ပင် ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။