အနက်ရောင်ကျိန်စာ “(စ/ဆုံး)

အနက်ရောင်ကျိန်စာ “(စ/ဆုံး)

ကျိန်စာတိုက်တယ် ကျိန်ဆဲတယ်ဆိုတာတွေဟာ လူတွေရဲ့ နူးညွတ်လွယ်တဲ့စိတ်ကို လှည့်စားပြီး ခြိမ်းခြောက်ထားတဲ့ စကားလုံး အက္ခရာတွေပါဗျာ။ ယုံကြည်လွယ်တဲ့ လူဒတွေအဖို့တော့ ဥပါဒါန် ဖြစ်ပြီးဥပါဒါန်ကြောင့် ဥပါဒါန်ရောက်သွားတွေလည်း ရှိရင်ရှိမှာပေါ့။ အမှန်တော့ ကံပဲဗျာ၊ ကမ္မသကာကာ၊ သမ္မာဒိဋ္ဌိဆိုတဲ့အကိုင်၊ အတိတ်ကရော ပစ္စုပ္ပန် မှာပါ ကိုယ့်ရဲ့ အကောင်းအဆိုး ပြုလုပ်ခဲ့တာ မှန်သမျှကိုအကျိုးပေးလာတဲ့ တစ်နေ့နေ့ပြန်ခံစားရတာလို့ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး။ထောင်ချောက်က ကြွက်နောက်ကိုလိုက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ကြွက်က ထောင်ချောက်ဆို ရောက်သွားတာပါ ကိုမင်းမင်းရာ – ယုတ္တိမရှိတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့အခွဲအလမ်းကြီးကို ဓမ္မပစ်လိုက်စမ်းပါဗျာ” ဘာသာရေးစာပေများကိုသာ ရေးသားလျက်ရှိသော မိတ်တွေစာရေး ဆရာတစ်ယောက်၏နှစ်သိမ့်စကားပင်ဖြစ်သည်။အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လေ တိုင်း ကျိန်ဆံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော လက်တွေ့ခံစားခဲ့ဖူးသည့် ဖြစ်စဉ် တစ်ခုအား ရေးခြောက်ရေးသကဲ့သို့ ဖွံ့ နှံ့စားမြုံ့ ပြန်လေ့ ရှိဝင်သော ကျွန်တော့်အား တရားရသိရြးဟုဆိုလျှင်လည်း မှားမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က ဥပဒါန်ထူပြားသူ ဖြစ်၍လာ၊ သို့မဟုတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးသော ကျွန်တော် အလွန်တွယ်တာ မြတ်နိုးသည့် သက်ရှိရုပ်ဝတ္ထု တစ်ခုအား အကြောင်းပြုလျက် ကြေကွဲပမ်းနည်းခြင်းများကိုသိမ်းဆည်း မထားနိုင်သေးသည့် သာမန်ပုထုဇဉ် ဖြစ်နေ၍လားမဆိုနိုင်၊ မိတ်ဆွေစားရေး ဆရာမည်သို့မည်မျှပင် နှစ်သိမ့်ဘရာစာမူ နဖူတွေ့ဒူးတွေ့ ခံစားခဲ့ရ သောကျွန်တော့်အနေနှင့် နှင်ပေါင်းကာလကြာမြင့်ခဲ့သည့်ဆိုင်လောလော လတ်လတ် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ စွဲလမ်းနေဆဲဟုပင် ဆိုရကော့မည်။ ကြာတော့ ကြာခဲ့ပါပြီ… (၁၉၆၉)ခုနှစ်၊ ဖန်ငါရီလ၏နောက်ဆုံးပတ်အတွင်း၌ဖြစ်၍နှစ်စပေါင်။ (၄၀)ပင် စွန်းခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကရင်ပြည်နယ်၊ အရှေ့မြောက်ဒေသဖြစ်သော ချီဘွေမြို့နယ်ထဲသို့ ဘာခါင်းရာထူးနှင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရစဉ်က ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြော မြင့်မားလှသော ကာကောင်တို့ဖြင့် အထိပြီးသော ဒေသဖြစ်သည့် အလျှောက် တာပေါင်းများအားကြိုးဝိုင်းနယ်မြေအလိုက် သတ်မှတ် တာဝန်ပေးရာတွင် မဂျန်းယန်ဆိုသော အိမ်း( ၃၀)ခန့်သာ ရှိသည့် ရွာ ကဗေဒကို ကျွန်တော်ရွေးချယ်ခဲ့ပါသည်။

မဂျန်းယန်ရွာဆိုသည်မှာကောင်းစောင်မြေပြန့်အနည်းငင်သာရှိသော နေရာများတွင် သက်ကယ်အမိုးအကာ အိမ်ကလေးများ၊ ဟိုဘစ်လုံး၊ သည် တစ်လုံးနှင့်ကျဲလျက်ရှိသောရွာကလေးဖြစ်သည်။ဝါရောင်းကလေးသည် ရွာတောင်ဘက်မှကွေ့ဝိုက်သော အနောက်ဘက်မေးမြင်ထဲသို့စီးဝင်သွား ရာ ချောင်းနေရာတွင် ဖြူလွလွ ကျောက်စရစ်ခဲများ တစ်ညီတစ်စုတည်း ခင်းကျင်းထားသကဲ့သို့အလွန်လှနေလေသည်။ ရွာ၏ကုန်းအမြင့်ဆုံဗလိပ်၊ ၌ သက်ကယ်မိုးထားသော ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကလေးနှင့် နေနေဖို့ စာသင်ခန်းကလတစ်စု ရှိနေ၍လာ ရွာဟု ဆိုသော်လည်းလမ်းပန်း ဆက်သွယ်မှု ခက်ခဲကြမ်းတမ်း၍ အလွန်ပေါင်လွန်းသော ရွာဟုဆိုသော်လည်း မှားမည်မဟုတ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွာအနိမ့်ပိုင်း တောင်ကြားထဲ၌ မြစ်ကြီးနားတစ်ဖက်ကမ်း ခိုင်၊ာ်မြို့မှနေ၍ ချီဗွေအထိ ပေါက်သောမြွေလိမ်မြွေကောက်မြေသာလမ်းတစ်ကြောင်းရှိသည်။ ထိုလမ်း သည်နယ်ချဲ့ကိုလိုနီခေတ်က ထောဓါ လောခေါင်အင်္ဂလိပ်၌တပ်များရှိရာ သို့ လက်နက်ခဲယမ်းနှင့်ရိက္ခာဖို့ရန်နောက်လုပ်ထားသောကားဟုဆိုကြ သည်။ နှစ်ပရိစ္ဆေကြာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းများပျက်စီးလာသည့်အပြင် ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုကြောင့်သက် ဆိုင်ရာပြင်လိုက်၊ ကောင်းကျန်း သူများက ချက်လိုက်နှင့် ကားများမောင်းနှင်သွားခြင်း မပြုနိုင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အရေးကြီး သွားရန်လိုအပ်ပါကခြေကျင်သို့မဟုင် န်တင်လားများ ငှားရမ်းကာ မိုင် (၆၁)ကျော်ရှိမည့် မြစ်ကြီးနားမြို့ နှင့် ဆက်သွယ်ကာ ကုန်စည်များကူးသန်း ဝယ်ယူကြရပါသည်။

ဤမျှ ခေါင်လွန်းသော ရွာကလေးအား ကျွန်တော်ဆကယ်ကြောင့် ရွေးရှယ်ခဲ့ပါသနည်းဟုဆိုလျှင် ဆံထုံးနောက်ကျောင်းပါခဲ့၍လည်းဖြစ်လိမ့် မည်ထင်သည်။ ကျွန်တော်နှင့်ပူပူနွေးနွေးလက်ထပ်ပြီးခါစ ဇနီးသည်ဂျရွယ် သည်၎င်းမကျန်၊ရွာသူဖြစ်ရုံသာမက၏ထောက်ပံ့ကြေးဖြင့်ဗေးများကို စာသင်ပေးရသောရွာခံကျောင်းဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်း တင်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်လျက် ဘူနှစ်ကိုယ်”အိုက်တွင် နေထိုင်ကြ ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ရွာတောင်ဘက်များကုန်းမြင့်ပေါ်၌သက်ငယ်အမိုးအကာမြေစိုက်အိမ်ကလေးနှင့် နေထိုင်ရာတွင် ကံဂါရောင်းထံ ။ ၅များ ရှာဖွေခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ အားလပ်ရက်များတွင် ကာပစ်ထွက်၍ ရလာသော သားကောင်များကို ရွာသားများနှင့် မျှက၍ လည်းကောင်း အိမ်ပတ်သန်းကျင်ဘောင်စောင်း၌လည်း တောင်ယာစပါးနှင့် ရိက္ခာအကွက် ပူပန်ရခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ သီးခြားကမ္ဘာလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်ကိုယ်မယားအလွန်ပျော်ပိုက်ခဲ့ကြရသောဟုဆိုပါကပို၍မှန်ကန် လိမ့်မည် ထင်ပါသည်။ ဒေသရာသီဥတုကလည်း သြချရလောက်အောင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ နေသာချိန်နွေရက်များ နည်းပါးပြီး တောင်ရိုးတောင်နှင်းမိုးတို့ဖြင့် အမြဲတမ်းစွတ်စိုထိုင်းမှိုင်း နေလေ့ရှိခြင်းတို့ကြောင့် အိမ်ထဲ၌ပင်လျှင် သစ်လုံး သစ်နော်တို့ဖြင့် ရွေး၊ဇံသာနေသာထိုင်သာရှိရလေသာဒေသ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချစ်တစ်ခုရှိလျှင် အရာရာ ပြည့်စုံပြီဟု ထင်ကြ သောချစ်ကြင်နာအိမ်ထောင်သည်ဘဝထုံးစံအတိုင်းဒုက္ခဆင်းရဲအပေါင်း ကိုပင် သုခအဖြစ် ပြောင်irလျက်ထိုဘလေအားတင်းတိမ်ကျေနပ်ရောင့်ရဲစွာ လက်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာအံ့ဩစရာတော့ဟုတ်မည်မထင်ပေ။ “မိုးရာသီကုန်လို့ပွင့်လင်းရာသီထဲရောက်ပြီဆိုဘော့သောခေါင်းသွေ အားလုံး ကိုယ်တာဝန်ကျရာကြိုင်းထဲဝင်ပြီးနှစ်ဦးအစမှာလုပ်နေကျဖြစ် တဲ့ပထမအကြိမ်တိုင်းတာ စာရင်းမှတ်တာသို့ထူးခြားဘာတွေ့ရင် မှတ်တမ်း တင်ဖို့အလုပ်တွေ့ကြရတော့မယ်။ ဒီနှစ်မှာအထူးစိုက်ရမှာက သစ်နက် ပင်ကြီးတွေ လေလွင့်ဆုံးရှုံးမှု မရှိအောင် ကာကွယ်ဖို့ပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးရထားကို သတင်းအရဆိုရင် လာစွန်ထန်တောင်အရှေ့ဘက် နှစ်နိုင်ငံနယ်စ4%က သစ်နက်ပင်ကြီးတွေကို မသမာတဲ့စီးပွားရေးသမား အချို့က နက်ယး ရောင်းစားဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပဲ ဖြစ်ပါ တယ်။ ဒါကလည်း ကိုမင်းမင်းနယ်မြေကြိုးဝိုင်းထဲဖြစ်တဲ့အတွက်ကြိုးဝိုင်း ထဲဝင်ပြီး သေသရာရာ စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်ဦးပေါ့။ သတင်းအရ မိုင်လုံ တယ်ဆိုရင်တော့အမြန်ဆုံးအစီရင်ခံစာတင်ပြပါ။ ကျွန်တော်တို့အင်ရှိ အားနဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီး ကြိုတင် ကာကွယ်တာတွေလုပ်ဖို့ စီစဉ်íါ့မယ်” ကုန်ရက်တွင် ရိက္ခာနှင့်လထုတ်ရန်တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ရောက် လာကြသော ကားများအား ရှီမြို့နယ် သစ်တောဦးစီးဌာနမှူး များ၏ အမှာစကား ဖြစ်သည်။ သူ ပြောသကဲ့သို့ပင် အလွန်ရှားပါး၍ တန်ဖိုး ကြီးမားသော သစ်နက်ပင်ဆိုသည်က ကျွန်တော်၏ ကြိုးဝိုင်းဧရိယာလီ၌ သာ ရှိပါသည်။ များများစားတော့ မဟုတ်ပေ၊ ပြီးခဲ့သောနှစ်၏ စာရင်း ဇယားအရအပင်တစ်ရာကျော်ပင်မပြည့်သည်ကိုတွေ့ရသည်။ ဂန္ဓာလရာဇ် ပြည်မှသူဌေးကြီးများသည်၎င်းတို့အသက်အရွယ်ကြီးအိုမင်းလာသောအခါ မကွယ်လွန်မီကပင် တန်ခိုးကြီးမားလှသော၊ ခေါင်းတလားထွင်းထုထားပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ဆောင်ထားလေ့ရှိတတ်ကြသည်။ ခေါင်ဘာတွင်းဘုရာတွင် လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး နှစည်သံ သစ်အမျိုးအစားများဖြင့်သာ အပ်နံပြုလုပ် ကြသဖြင့် ရနိုင်မည်ဆိုလျှင် ငွေကြေးမည်မျှပင် ပေးရပါစေဆစ်နားဖြင့် သာ လုပ်လိုကြသည်။သစ်နက်သား အာနိသင်မှာ အရောင်အသွေး မည်းတော် သောက်ပြောင်လျက် အမြဲ မြေကြီးထဲမြှုပ်နှံထားပါကလည်း နှစ်ပေါင်းမည်မျှပင် ကြာသည် ဖြစ်စေ၊ ဆွေးမြည့်အောင်တွဲစပ်ဝက်ပြပိုးထိုးခြကိုက်ခြင်းများ မရှိသည်မှာ ထူးခြားသော အရည်အသွေးဟုသာ ဆိုရလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။ အဆီပြန်လေ့ရှိသည့်အပြင် သစ်နက်သာ။ ရရှိရန်ဆိုသည်မှာ လွယ်ကူသည်သော့ မဟုတ်ေ။

ပေါင်းငါးထောင်တစ်ထောင်နီးပါးကောင်များကိုကျော်ဖြတ်ကာထင်းရှူးပင် များနှင့် ရောယှက်ဝင်ရောက်လေ့ရှိသော သစ်နက်ပင်ကိုရှာဖွေရဦးမည်။ တွေ့ ပြန်လျှင်လည်း လူသူမသိစေရန်နှင့် သစ်တောဝန်ထမ်းများ မရောက် နိုင်သည့် လျှိုအနံက်ပိုင်းထဲသို့ ခဘ်ပြီးသား သစ်နက်လုံးအား ဆွဲချဦးမည်။ ၎င်းကျို၌သစ်နက်လုံးအားခေါင်းတလားပုံကြပါသည်အထိ နက်ထ၏ ဖြတ်ဆောက်၍ ပေါ့ပါးလောက်ပြီဆိုမှ ဝန်တင်လားဖြင့် သယ်ဆောင်လျက် မှာကြားထားသူ ကုန်သည်မှတစ်ဆင့် သူဌေးထံသို့ ပို့ဆောင်ရလေသည်။ ဤမျှ စက်၍လည်း သစ်နက်ပင်မှာ နှစ်ရှည်ကြာစွာ ရှင်သန်နေကြခြင်းဟု ပင်ပြောရဟုမည်။ “အစ်ကို … ဒီတစ်ခေါက်ကြိုးဝိုင်းဝင်ရင် ဘဗ္ဗပန်းပင်တွေ အများများ ရွာလာပါနော်။ ဂျာရွယ်တို့အိမ်နားမှာ သစ်သားခွက်လေးတွေနဲ့ ချိတ်ပြီး စိုက်ထားရင် တစ်ခါဘလေ မြစ်ကြီးနားဆင်းတဲ့အခါ သစ်ခွပန်းဆိုင်တွေမှာ ရောင်းစားလို့ ရတာပေါ့” ယခုတစ်ခေါက် ကြိုးဝိုင်းဝင်တော့မည်ဆိုသည်နှင့် ဇနီးရာအသစ် ပက်ဖက်ကာရွယ်၏ဖူးကားအား မဦးစွာ သင်ကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ဤဒေသ၌ သစ်ခွပန်းဆိုသည်မှာသစ်ပင်ကြီးအတော်များများတွင် တွယ်ကပ်ပေါက်ရောက်လေ့ရှိသည့်အပြင် အချို၊အစားအရောင်အသွေး ကလည်းစုံလှသည်။ သို့သော်စောတောင်များနက်ရှိုင်းကလူသူများပေါက် ရောက်နိုင်ရန်လွယ်ကူသော ဒေသဖြစ်ခြင်းကြောင့် သစ်ခွရှာသမားများ ကြသည်က များပါလေ၏။

အိုပြည်လှပလျက်ရှိနေ ဖန်နဝါရီလနောက်ဆုံးပတ်ရောက်သည်နှင့် ကျွန်တော်တို့၏ကြိုးဝိုင်း ခရီးစသင်ရာတွင်လူအင်အားများမျာာာာ့ပေါ။ လမ်းပြမုဆိုးကြီး အဘဦးလရောင်အပါအဝင် ကျွန်တော့်တပည့်နှစ်ယောက်၊ ဝန်တင်တာ၊ နှစ်ကောင်အတွက် သားဟိန်၊ ရှမ်းဘရင်နှစ်ယောက်သို့သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့၏အိပ်ရာခန်စည်စလယ်များဖြင့်ကျောပေါ်အပြည့်အမောက်။ ခရီးစသည့် နံနက်အစောပိုင်းတွင် ပိုးပြီး ဖြစ်သော်လည်း မြူနှင်းငွေ့ များကြောင့်ရှေ့ကိုက်ငါးဆယ်ခန့်အကွာသို့ပင်သဲကွဲစွာမြင်ရရန်မလွယ်ကူ ရွာနားမှ အငွေ့တထောင်းထောင်နှင့် အေးစက်လျက်ရှိသော တံပါ ချောင်းက၊ အားဖြတ်ကူးကြပြီးချိန်တွင်မုဆိုးကြီးအဘဦးရောင်သည် အရက်ပြင်းတစ်ပုလင်း ကြက်ဘ်၊ ကြက်ဥအစိမ်း၊ ဆေးလိပ်တို့အား တစ်ပင်ထီးထီးရှိသော သင်ကြားပင်အိုကြီးအရင်း၌တောပိုင်တောင်ပိုင်တို့ အားပလကဂ်ာက်ရန်ပြင်ဆင်ရာတွင်သူတို့တွင်ပါလာသောယမ်းကောင်း တူမီးသေနတ်သုံးလဂ်နှင့် ဓားများကိုပါ သစ်ပင်ကြီးအရင်းမှာ မှီပြီးသောင် ထားကြသည်ကိုတွေ့ရသည်။“တောခေါင်းလေး … သေနတ်ကို သစ်ပင်မှာ ထောင်လိုက်ကွာ၊ ပြီးတော့ငါတို့နဲ့အတူတောင်ပိုင်တောင်ပိုင်းသင်ကြီးတွေကိုခွင့်တောင်းကြတာပေါ် “ဟ … အဘတို့ပဲ ကိုယ်ယုံကြည်သလို လုပ်လိုက်ကြပါဗျာ။ ဟော တောင်ရေးမြေအလုံးက နိုင်ငံတော်က ပိုင်ထားဖို့ သိသာ၈။ဆိုတော့ အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ နိုင်ငံတော်က ဘာဝန်အရ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားတာပဲဟာ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ခွင့်တောင်းဖို့ မလိုပါဘူး အသရာ” လူငယ်ဖြစ်သည့်အပြင် ခေတ်ပညာအတော်အကန်ကတ်သည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အလျှောက် ဤသို့သောကိစ္စရပ်မျိုးကို ယုံကြည် ခြင်းမရှိသလိုမည်သည့်အခါတွင်မှူးလည်းကျွန်တော်မပါခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတော် ကိုယ်တိုင်က အမှန်ထတယ် ယုံကြည်လက်ခံခြင်း မရှိသော အလုပ်အား ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ကေင်ကေရေလုပ်လေ့ရှိသည်မှာလည်းကျွန်တော် ၏ ပင်ကိုအကျင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ရှောင်ပါ၊ လေ့ထုံးစံ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများကိုမူ ဝင်ရောက်ဝေဖန် ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ပြင်ကင် ရွက်ရခြင်းအလုပ်ဘဲ အစွဲအလမ်းအဂါသံသယကင်းလိပ်ပြာ သန့်စွာလုပ်လိုရာလုပ်ကြပါစေဟုဆိုကာ စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်ပင် စောင့်ဆိုင်း ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိစ္စဝိစ္စများ ပြီးစီး၍ ခရီးဆက်လက်ထွက်ခွာ ကြ ရာတွင်အဘဦးရောင်၏မျက်နှာအား အကဲခတ်ရသည်မှာ ရွာက ထွက်စ တုန်းကကဲ့သို့ အားကြိုးမာန်တက် လန်းဆန်းတက်ကြွနေဟန်မျိုးကို မတွေ့ ရော့ချေ။

စားတစ်ခွန်းပြောရန်ကိုပင် အလွန်ခန်းလေနောန်ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေသည်မှာကျွန်တော်၏ဥထံပဟေဠိတစ်ပုဒ်အလား ရှုပ်ထွေးဂါးလျက်ရှိနေပါသည်။ ပွင့်လင်းရာသီဟုသာပြောရသည်နှင်းမိုးများပညာတမ်းကခြောက် ဖြောက် ကျပနခြင်းကြောင့် တောင်တက် တောင်ဆင်းလမ်း အားလုံးရှူံးပေး ပေါက်ကွက်ထူနေရာ ပူရရော လန်ဆင်းများပါပြိုပျက်ချောက်နက်ထဲ ကျမသွားစေရန်အတော်ထိန်း၍ သွားတနေရသည်။ခရီးက သိပ်မတွင်လှ ဆိုသော်လည်းအားပြည့်အင်ပြည့်တစ်နေ့နှင့်ဘင်ညရီအက်ပြီးချိန်ဝယ်မွန်းလွဲပိုင်းလောက်၌ လောခွန်ယန်တောင်စောင်းထင်းရှူးပြာလောထဲသို့ ကျွန်ရက်တို့ရောက်ရှိသွားကြသည်။ “ဒီနေ့တော့ ဒီမြေပြန့်စောင်းမှာ ညအိပ်စခန်းချလိုက်ကြရအောင် နော်၊ဆောခေါင်းလေးရှေ့ရှာလျှိုအနက်ပိုင်းထဲဆက်သွားရမှာဆိုတော့ မှောင်နေရင်မကောင်းဘူးလေ” ဤနယ်ရီယာထိကျွမ်းကျင်းသားဖြစ်သောအဘဦးလရောင်၏ အစီအမံအပေါ် ကျွန်တော်လုံးဝ တက်ရန် မရှိ၊ သူပြောသော ထင်းရှူးတောမြေပြန့်မှာပင် မိုးသĪများထိုးသူထိုးပျက်မီးခိုခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းများလုပ်သူကလုပ်နေချိန်တွင်ကျွန်တော်သည် မြေပုံတစ်ချပ် ဖြင့် ပတ်ငန်းကျင်အား စုံစမ်းရင်၊ အောင်ဆောင်းအတိုင်းလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာမိုးသွင်၊ကာလ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် အမြစ်ထောင်ကိုင်၊ညွတ်နေသော ထင်းရှူးမြာပင်ကြီးများအတော်များများတွေ့ရသည်။လက်လှမ်းမီသလောက် စာရင်းပြုစု၍တင်ပြရန်ကိုပါ သကိရလိုက်သည်။

ရှေ့ကိုအနည်းငယ်ခန့်ဆက်၍လျှောက်လိုက်ချိန်တွင် အကိုင်းအခက် တို့ဆိုင်းဖောက်ရှိမသာက်သစ်ပင်ကြီး၏အောက်ဆုံးအကိုင်း ခွဆုံတစ်နေရာ၌ကျွန်တော်၏တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ်လုံးတွေ့ဘူးသော အပွင့်အသက်တို့ဖြင့် ဆောကိုင်ကျက လင်တိုင်၊ လှနေသော သစ်ခွ အုံကြီးအားနိမ့်နိမ့်ကားစလိုက်ရသည်။ ကတ္တီပါအနက်ရောင်ဆောက်ပ နေသောပွင့်ပေါ်တွင်နှင်းဖြူရောင်မွေးညင်းနုများဖြင့်အလွန်ရှားပါးသောသစ်စွန်းအနက်ဟု ဆိုရပေတော့မည်။ သစ်ခွပန်းများစွာလာရန် ဇနီးသည် ဂျာရွယ်မှာလိုက်သော စကားကိုလည်း ချက်ချင်း အမှတ်ရလာသဖြင့် လက်လှမ်းမီလျက်ရှိသော ထိုသစ်ခွပန်းအားအဖြစ်ပါပါအောင်ပွဲပွာပြီးသား ဖြစ်သွာရသည်။ “မ-မလုပ်နဲ့တားပေါင်းco…oာ – ခွာလိုက်ပြီးပါရောလား ဒုက္ခပါ ကွာ။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ လာစောင့်ဆောင်စောင့်သခင်ကြီးတွေက အနက် ရောင်ဆိုဘအားနှစ်သက်ကြကွ၊ သူတို့ဆီခွင့်မတောင်းဘဲနဲ့ဘယ်သစ်ခွ နက်ကိုဘယ်သူကိုင်ကြတာမဟုတ်ဘူး၊အင်းလေ မူးပြီးပြီဆိုမှတော့လည်း သခင်ကြီးတွေကိုဆောင်၊ပန်တို၊လျှိုး ကြည့်ကြတာပေါ့ မည်သည့်အရှိန်ကလည်းကျွန်တော့်နောက်မှရောက်နေသည်မသိရ သော အဘဦးလရောင် လှမ်းကားနေစဉ်မှာပင် သစ်ရွက်အုံကြီးသည် ကျွန်တော်၏ ကးလွယ်ခြင်းကောင်းထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူကား ကိုလည်း ကျွန်တော် စိတ်ပင်စားခြင်း မရှိသည်မှာ အမှန်။ ယုတ္တိဗေဒနှင့် အလှမ်းကွာလှသော ပိုင်အောင်ဝိုင်ခင်ကြီးရှိနေသည်ကိုလည်၊ ယုံကြည်သူမဟုတ်သောကြောင့် မည်သို့သော တောင်းပန်တိုးလျှိုးခြင်းမ မလုပ်ဘဲ ၎င်းင်၊ညတွင် မိုးကာထံဟောစီးစွာပင် ဝင်ကွေးလိုက်မိပါသည်။ “ခိုင်း-ဂေါ- ခေါ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အကူ ကောင်နံရံ တစ်လျှောက် တော်တော်နှင့်စီသွားခြင်းမရှိသော ပဲ့တင်သံအထပ်ထပ် ကြောင့် ကျွန်တော် ဗျတ်ခနဲ ထထိုင်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။ မိရာမှ သမ(၃၁၃)ရိုင်လယ်ယာခွဲ၍မိုးကာတဲအပြင်ဘက်သို့ထွက်လိုက်ချိန်တွ ညဉ့်(၁၀)ခွဲမျှသာ ရှိပါသေသည်။ ရွက်ဖျင်တဲများနှင့် ဆရာ၌ရှိ သော မီးခိုကြီး (၃)ခု၏ အလင်းရောင်ကလည်း သိန်လျက်ရှိခြင်းကြောင့်အဘဦးလရောင်နှင့် ကျွန်တော့်အဖွဲ့သားများ ယောက်ယက်ခတ်လျက် ရှိကြသည်ကို ကောင်းစွာ လှမ်းတွေ့နေရပါသည်။ “ဘာဝတ္ထုကို ပစ်တာလဲအက၊ အိပ်ကောင်းတုန်းဗျာ၊ အလန့်တကြား “ကျားသစ်နက်လေကွာ – တိုးမှာ ချည်ထားတဲ့လား (၃)ကောင်ဆီ သစ်ကိုင်းပေါ်ကနေ ခုန်အုပ်လိုက်ဟာကို ကင်းစောင့်တဲ့ ဖော်ယော်မြင်လို့ ထိုဖစ်လိုက်တာလို့ ပြောဘယ် ထားခေါင်း။” “ရှာ… ကျားသစ် ဟုတ်တာ” “ဟုတ်တယ်ကွ – ဒီကောင်မျိုးတွေက တစ်ကိုယ်လုံး နက်ပြောင်ပြီး သန်လည်းသန်ကြတယ်။တောခေါင်းလေး -လူတွေကိရစ္ဆာန်တွေကိုဆော် တော့မယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှမြေကြီးပေါ်ကမလာဘူ။

သစ်ကိုင်းတွေကဆီ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ခြေသံလုံလုံနဲ့ကူးလာပြီး ကာကွ၊ ကောင်း တယ်လို့ ပြောမယ်ထင်တယ်။ ၁။ဘယ်ကောင်ကောင် မိသွားလို့ကတော့ င်တို့ဝန်စည်စလယ်ကွေ့ပစ်ခဲ့ရမှာလေ” ကင်းသမားတော်ယော်ပစ်ချလိုက်သည်ဆိုသောကျားသစ်နက်ပြုတ်ကျ နေရာနရာသို့ကျွန်တော်တို့အပြေးအလွှားကြည့်လိုက်ရာ နင်းရည်တို့ဖြင့် စိုရွှဲလျက်ရှိသော ထင်ရှူ၊ရွက်ခြောက်များပေါ်၌သွေကွက်ကြီးတစ်ကွက်နှင့် အကူသွေးစက်များ အနှံ့အပြားတွေ့ရသည်။ ကျားသစ်နက်ကသေနတ်မှန် ပြီးပြင်ကျသည်နှင့်ဒေါင်းဆန်အော်ကာနောက်လျှင်ပင်၍သောင်ခြေတော ထိပြေးဝင်သွားသည်ဟုလည်းဖော်ပြောပြသဖြင့် သိရပါသည်။ “အင်း … သတိတော့ အတော်ပေးထားရတော့မယ် ဟေ့-ကို တောင် ခုန်အုပ်တာဆိုတော့ အတော်ကြီးမယ့်အကောင်ပဲဟေ့၊ ပြီးတော့ ဒီကောင်မျိုးတွေက ဉာဏ်များသလို အင်မတန်မှ စိတ်မှတ်ကြီးတာနော်။ ပွဲချင်းပြီး အသတ် အခုလို ဇဏ်ရာရသွားပြီဆိုရင်ပေးသွားမှာ မဟုတ် တော့ဘူ။ တို့ကို လက်ယာ တုန့်ပြန်ဖို့ ပြန်ရောင်းလိမ့်မှာ သေချာတယ်။ ကဲ – နိုးနိုးကြားကြားနဲ့ သတိထား အိပ်ကြပါကွာ၊ ကင်းစောင့်တာလည်း နှစ်ယောက်တွဲ စောင့်ကြမယ်ကြားဘဲ။” အဘဦးလရောင်သည်အတွေ့အကြုံများသောမုဆိုးပီပီစိုးရိမ်ထိတ်လန့် ခြင်းအားအတတ်နိုင်ဆုံးဗုံးဖိကျက်ယနေ့ညအတွက်လုံခြုံရေးအစီအမံများ ကိုဟာကွက်မရှိအောင်ဂရုစိုက်လျက်ရှိသည်။ မီးခိုထဲသို့ထင်းရှူးကိုင်းများ ထပ်မံထည့်ခြင်။

တူမီးသေနင်ပြောင်းများထံသို့ သားကောင်ကြီးများကို သာပစ်ခတ်သော စရိတ်မီသီး အကြီးစားတို့ဖြင့် လဲလှယ်ခြင်းများ ဆောင်ရွက်ပြီးမှ သူရိ၊ကာတဲထဲ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းည၌ နှင်းပိုးများ တဖွဲဖွဲကျနေသည့်အပြင် ကောင်ကြားကဖြူးးကြောင့် အရိုးထဲထိ စိမ့်သည့်တိုင် အေးလာသဖြင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မိုးသဲထဲဝင်ကား အလိပ်တစ်လိပ်ကြဆိုင်းနေသည်။ ရွာက အထွက်မှာပင် အဘဦးလရောင်ကို မဟာပိုင်တောင်ပိုင်သခင် ကြီးများအား ခွင့်ပန်ရာ၌ ကျွန်တော်ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိ၍ သည်ကဲ့သို့ သဲထိတ် ရင်ဖိုဖွယ်ရာ အန္တရာယ်ဖြင့် ကြုံတွေ့ရလေခြင်းသာ။ ထို့အပြင် ညနေပိုင်းက ငက်သစ်ချပင်ကြီးမှ သစ်ခွနက်အားကျွန်တော်စွာယူခဲ့ခြင်းသည်လည်း ယခု ခြင်ရင်နှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်းလားဆိုတာကို ကျွန်တော်အတွေးများ ရေတံ လျက် ရှိသည်မှာ တော်ရုံနှင့်အိပ်ရပဲ မိုးစင်စင်လင်းခဲ့ရပါတော့သည်။ ပိုးလင်း၍ ခရီးဆက်ထွက်ကြရာတွင် ကျားသစ်နက်ရန်အား သက်ထား ရင်း မိုးလင်းခဲ့ကြရသဖြင့် အဖွဲ့သားများအားလုံး အိပ်ရေးပျက် ထိုင်းမှိုင်းကြ ရလျက် ခြေလှမ်းများ လေးကန်နေကြရသည်။ လောခွင်ယန်တောင်စောင်း အတိုင်း ကွေ့ကာဂုကာနှင့် ချီတက်လာကြရာမှ မွန်းတည့်ချိန်လောက် တွင်တောင်အနိမ့်ပိုင်းလျှိုထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဤလျှိုထဲမှနေ၍ ၌ထောင်မတ်လျက်တွေ့ရသော(၃၀၀)ခန့်ရှိမည့်တောင်တစ်တောင် အား တက်ရပဦးဟု အဘဦးလရောင် ပြောသဖြင့် လျှိုထံ၌ပင် နံနက်စာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် ကျွန်တော်အမိန့်ပေးလိုက်ရသည်။ အဘဦးလရောင်တို့ချက်ပြုတ်သူ ၊ လားအစာကျွေးသူတို့နှင့်အလုပ်ရှုပ် နေကြစဉ်ထူးဆန်းသော သစ်ခွပန်းပင်များရှာဖွေကြည့်ရန်ရိုင်ဖယ်တစ်လက် ထမ်းကာ အောက်ခြေအထိရောက်အောင်ဘာတိုး၍ဆင်းလာရာဖြူဆွတ် လျက်ရှိသော ကျောက်စရစ်ယံများကို မြင်ရသည်အထိ ကြည်လင်လှသော စမ်းချောင်းကလေးတစ်အားကြိမ်စာအုပ်ကြီးအုပ်ဆိုင်းနေသည့်အောက် တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

တငြိမ့်ငြိမ့် စီးဆင်းနေသော စမ်းရေအား လက်ခုပ် ဖြင့်စပ်ယူလိုက်စဉ်ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ကျင်စက်သောအထိအတွေ့ကြောင့် လက်ကိုအလန့်တကြားရုတ်လိုက်မိသည်။ယခုကဲ့သို့ နေထွက်ချိန်ဆိုလျှင် မြောက်ဘက်တောင်ထိပ်ဖျားမှ နှင်းခဲများ အရည်ပျော်လေ့ရှိသောကြောင့် တောင်ကျစမ်းအားလုံး ခါတိုင်းထက်ပို၍ စိမ့်အေးလာတတ်ကြောင်း ယခုမှ ကျွန်တော် သတိထားမိခြင်းဖြစ်သည်။ စမ်းချောင်းဘေးအတိုင်း ထူပြောလှသောမြက်ရိုင်းလားအားတဖြည်း ဖြည်းတိုးရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားခဲ့ရာနာရီဝက်ခန့်ပင် ကြာမည် ထင်သည်။ အရာတစ်ခုအား တဖုန်းဖုန်းနှင့်နတ်သံ၊ ထစ်သံများ အဆက်မပြတ်ကြားရ သဖြင့် အတော်ကြာအောင်ရပ်လျက် နားစွင့်ထားမိသည်။ လူသူလေးပါး ပေါ်ပေါက်ရောက်ရန် မလွယ်ကူလှသော ဤတောကောင်ထဲ၌ မည်သည့် အရာက မြည်နေခြင်း ဖြစ်မည်နည်း။ သစ်တောက်ငှက်ကဲ့သို့သောတိရစ္ဆာန် အချို့၏ အပြုအမူကြောင့် ထွက်ပေါ်နေသော အသံလား။ မည်သို့မျှပင် မာခွဲနိုင်သည့်အဆုံး ကျွန်တော်၏ ခြေလှမ်းများသည်ရှေ့သို့သာဦးတည် လျက် ရှိပါတော့သည်။ “ဟာ – သစ်– သစ်သူခိုးတွေပါလား။ သစ်နက်ပင်ကိုမှ ခေါင်းတလား ထွင်းနေကြတာကိုး” ကျွန်တော်၏နှုတ်မှ အမှုမှတ်မဲ့စွာ ရေရွတ်ထွက်ပေါ်လာသော အာမေဋိတ်စကားလုံးများကို ချက်ချင်းရုတ်သိမ်းလိုက်ကာပထင်ရှူးပင် ကြီးဘေးပြေးကပ်ပြီး ကိုက်တစ်ရာကျော်ခန့်သာရှိမည့် လျိုအောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ခိုးနှင့်မီးပိုးငွေ့များကြောင့် မှောင်မှိုင်းသလို ဖြစ် နေသော်လည်းကြာလာသည်နှင့်အမျှ မြင်ကွင်းက သိပ္ပံပီပြင်လာသည်။

ရှစ်ပေခန့်ရှိမည့်သစ်နက်သား ပင်စည်ကြီးအားဆေးသာလေးဖက်လှီးထား ပြီးနောက်ထိပ်တွင်ပေါက်တူးအသေးစားကဲ့သို့ကိရိယာတပ်ဆင်ထားသော အရိုးရှည်ရှည် တံစည်းဖြင့် သစ်လုံး၏ ဝမ်းတွင်းမှအစာများ ဖွာခနဲ၊ ဖွာပန် ထွက်လာအောင် ထွင်းနေသော လူနှစ်ယောက်။ အခြားတစ်ယောက် တစ်ယောက်လည်းထွက်လာသော သစ်စအစာများဖြင့် ဖိုထားသည့်မီးဖို တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ မီးခိုးတလူလူ။ သောတောင်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့နေရာအရောက် မြက်ရိုင်းပင်များ သီလျက်ရှိ ကြောင်းကြီးအား ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမျှကြီးသော သစ်လုံးကြီး အား ခက်ခဲ ပင်ပန်းစွာ လျှံထဲအရောက် လိမ်ဆွဲရဖို့လိမ့်မည်မှာလည်း သေချာသည်။ ကျွန်တော်ဆိုသည့်ကောင်ကလည်းအလွန်ပင် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ကြောင်းပြန်၍ အဘဦးလရောင်တို့အား အကြောင်းကြား ရန်ပင် သတိမရတော့ဘဲရိုင်ဖယ်သေနတ်ပြောင်းထဲသို့ဂလောက်ခနဲကျည် တစ်ထောင့် ထိုးသွင်းကာရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။ပြက်ဝိုင်းအတာထိ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသော ကျွန်တော့်ကိုမြင်သည်ဆိုလျှင်ပင်ပေါင်း ကလားထွင်းလျက်ရှိသော ဘောင်းဘီကိုပွပွတ် လူနှစ်ယောက်သည် စတ္ထစကကြောင်အမ်း၍ကြည့်ပြီးမှကျွန်တော်လက်ထဲမှရိုင်ဖယ်သေနတ် ကြောင့် သစ်တောဝန်ထမ်းဆိုသည်ကိုရိပ်စားမ်ဟန်တူလေသည်။ သစ်တုံး ပေါ်မှလွှားခနဲခုန်ဆင်း၍ ခြေနှစ်ဖက်ကားပြီးရင်ဆိုင်လာကြသည်မှာအတော် ပြန်သည်။

“သစ်နက်ပင်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီးသင်ဟောဦးစီးဌာနကကန့်သတ်ထား ကာ ခင်ဗျားတို့ နားမလည်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ရွာက လာလုပ်ကြ ကျွန်တော်၏ မေးခွန်းများသည် မည်သို့မှ အရာရောက်မည့်ပုံ မတွေ့ရ တော့။ ရှေ့တွင်ရှိသောလူနှစ်ယောက်အားမေးမြန်းနေစဉ်မှာပင်မီးဖိုဘေးမှ လူသည် ထင်းရှူးပင်ရင်း၌ လိုထားသော ယမ်းထောင်းတူမီးသေနတ်အား ဆွဲယူကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ကျွန်တော်အား ဆိုးချိန်လိုက်သည်ကို သတိ ပြုမိလိုက်သည်။ တစ်ယောက်နှင့် သုံးယောက်ဆိုသော်လည်း ကျွန်တော် သည် လက်လျှော့လွယ်သော သတ္တိကြောင် သွေးနည်းသူ မဟုတ်ပေ။ ထို အချိန်တွင်ကျွန်တော်ရှေ့ရှိ လူနှစ်ယောက်အနက်မှ ခေါင်းဆောင် ခြင်ဟန် ကူသောသူကမျက်နှာကြောကင်းကင်းဖြင့်ရှေ့ကိုပင်သံ၊ရမ်း ဘိုစာ သည်ကို တွေ့ရသည်။ “တစ်ခါတလေခက်ခက်ခဲခဲလုပ်စားကြရတာဒီတစ်ကြိမ်တော့လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ကောင်းပါတယ်ဗျာ” “ကျွန်တော်တို့ သစ်တောဥပဒေမှာ ခွင့်လွှင်ဖို့ ပြဋ္ဌာန်းထားတာမှ မရှိ ဘဲရာ၊ ကျွန်တော်ကဘာ့ တာဝန်အရလုပ်သင့်တာ လုပ်ရလိမ့်မယ်ဗျာ” “ကျုပ်တို့က အဖမ်းမခံဘူးဆိုရင်ကောဗျာ” “ဒါကတော့ နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ လိုအပ်လာရင် ပစ်ခတ်ဖမ်းဆီး မှာ ကျွန်တော့်အလုပ်လေး ကဲ – ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲက လက်နက်တွေ အောက်ချပြီး အသားကြည် အဖမ်းခံလိုက်ကြပါဗျာ။ ဥပဒေဘောင်ထဲ ကနေရင်ဆိုင်လိုက်တာအကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မှာပါ” သို့သော် ရှေ့မှလူနစ်ယောက်သည် အခလျော့ပေးလိုဟန် မတွေ့ရဘဲ ကိုင်ထားသောကံလည်းဖျားကိုမြှောက်လိုက်ချိန်တွင်ကျွန်တော်၏လက်ထံမှ ရိုင်ဖယ်သေနတ်သည်လည်း မြွေဟောက်ပါးပျဉ်းထောင်သကဲ့သို့ ဖျက်ခနဲ ထိုးချိန်ပြီးသားဖြစ်သွားသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကျွန်တော် နောက်ကျသွား သည်ဟုဆိုရပါရမည်၊ဘူမီးသေနတ်ကိုင်လူဆီမှပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှ အတူကျွန်တော်၏ညာဘက်ပခုံးပေနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားသည်နှင့်မြက်ရိုင်း တာထိ သုံးလေးပတ်လှိမ့်ကာ သေနတ်သမားထံရောက်အောင် ချဉ်းကပ် လိုက်ချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း..။ “ဒိုင်း -ဝါ- ဒိုင်း – ad ထူမီးသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ ညာသံပေးကာ တောင်စောင်းအတိုင်း ပြေးဆင်းလာကြသော အဘဦးလရောင်တို့ အဖွဲ့အား မြင်လိုက်သည်နှင့် သတ္တိအလွန်ကောင်းပုံရသော သစ်သူခိုးသုံးယောက်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်ကြောင်း လှည့်ကာတောင်ပေါ်သို့တကွဲတပြားပြေးတက်သွားသည်မှာ လျှပ်ပြက်သကဲ့သို့မြန်ဆန်လှသည်။

“ဟောခေါင်းလေး တစ်ယောက်ထဲ ထွက်သွားတာကြာနေလို့ စိတ်မချ တာနဲ့ ငါတို့လိုက်လာတာကံကောင်းပေလို့ပေါ့ကွာ ကျွန်တော်၏ ပခုံးဒဏ်ရာသည် ရှပ်ထိရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အ ဘ ဦးလရောင်ရောင်ကပင် မချင်ရွက်ကိုခြေနယ်၍အုံပေးပြီးနောက်သစ်သူခိုး များ စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသော တူမီးနှစ်လက်အား သိမ်းဆည်းကောက်ယူလိုက် ကြ၏။ထို့နောက်ရက်ကြာ၍ရိက္ခာများ လျှော့ပါ။နေပြီဖြစ်သော ဝန်တင်လား တစ်ကောင်ပေါ်သို့ သင်နက်သားခခေါင်းတလားအား ခက်ခဲစွာတင်၍ ခိုင်ခံ့ အောင်ချင်လုပ်ကြရသည်။ခေါင်းကလာအားထားခဲ့၍မဖြစ်ပေ၊ သက်သော ပစ္စည်းအဖြစ် တင်ပြရဦးမည်။ ထားခဲ့ပါကလည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွား သည်နှင့် သစ်သူခိုးများလာရောက်ယ်ယူသွားမည်မှာ သေချာသည်။ လျှိုထဲ၌ပင် နံနက်စာ စားသောက်ပြီးကြသည်နှင့် ရည်မှန်းချက်သို့ ရေးဆက်ရန် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ တာစူလိုက်ကြသည်။ နင်းပြုကောင်ရိုးတို့ သည် ထင်ရှူးပြာတာကြီးတစ်ခုလုံးအား ကတ္ထီပါဝက်ဝံဖြူ အုပ်ဆိုင်းထား သကဲ့သို့ ကြည့်လေရာတိုင်းမှိုင်းမှိုင်းမှုန်လျက်ရှိသည်။ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာ ဟု ဆိုရမည်မှာ သစ်သူဂိုးများ ပြေးတက်သွားသော တောင်ထိပ်နေရာတွင် မှုန်ဝါးဝါးသဏ္ဌာန်ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက်နှင့် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည့် သဏ္ဌာန်ကိုကျွန်တော်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ “အဲဒီ … ခေါင်းတလားကြီးကိုယူသွားကြဟေ့…မင်းတို့အိမ်သားတွ သေရင် သုံးပစ်လိုက်ကြကွ အဆိုပါ မှုန်ဝါးဝါးသဏ္ဌာန်သူဆီမှ စအော်ဟစ်လိုက်သော စကားသံ သည်တောင်ကမ်းပါးယံအထပ်ထပ်ပဲ့တင်လျက်ကျွန်တော်၏နားထဲစူးနှစ် ၍ဝင်လာကြသည်။

သေနတ်တစ်ကမ်းလည်းမမီ လိုက်ရန်ဆိုသည်မှာလည်း ဤမျှ နက်ရှိုင်းလှသော တောတောင်ထဲ မည်သို့မျှ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်လျှော့ကိုယ်နွမ်းဦးတည်ရာ ခရီးလမ်းကြောင်းအတိုင်း ချီတက်ကြ ရန်သာရှိတော့သည် မဟုတ်ပါလား။ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သည် ရည်မှန်းချက် အရိယာဖြစ်သော ကြိုးဝိုင်းထဲ၌ နှစ်ရက်ခန့်သာ အလုပ်လုပ်ရှိန် ရကြပါသည်။ သစ်နက်ပင်များ၏ လက်ရှိ အရေအတွက်နှင့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လျှော့ပါးသွားသော စာရင်းအား အဘိအကျရအောင် ဆောင်ရွက်ကာ သေဒဏ်ဖြင့် လဲပြိုပျက် ရှိကြသောထင်းရှူးပြာပင်ကြီးများကို သက်ဆိုင်ရာမှလေလံစနစ်ဖြင့်ရောင်းချ နိုင်ရန်ကိုလည်း အာဘ်နိုင်ဆုံးာရင်းပြုစုရပါသေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရိက္ခာလက်ကျန် အခြေအနေအရ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့တပ်ပေါက်ပြန်ကြရန် ဆုံးြက်လိုက်ကြရပါသည်။ အပြန်ခရီးတွင် ဝန်လေးဆို၍ သိမ်းဆည်းလာသော သစ်နက် သား ခေါင်းတလားတစ်ခုသာ ရှိတော့သဖြင့်ဝန်တင်လားနှစ်ကောင်တစ်လှည့်စီ သယ်လာကြငြင်းကြောင့် ခရီးအလွန်ကွင်ခဲ့ပါသည်၊ လမ်း၌ တစ်ညအိပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ပေသုံးထောင်ခန့် မြင့် သည် တောင်တစ်လုံးအား ကျော်လိုက်ပြီးသည်နှင့်တောင်စိုးမြူမှုန်များကြားတွင်မဂျန်းယန်ရွာကလေး အား လှမ်းမြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ပေပြစ်နှင့်တံငါချောင်းဆုံရာ ထောင့်မျိုး နေရာ၌ရှိသောရွာကလေးသည်မြူမှုန်တစ်ဖက်ဆည်းဆာရောင်တစ်ကွက် ကြားထဲရောက်နေခြင်းကြောင့်လှချင်သလောက်လှနေသောရွာကလေး၏ မြင်ကွင်းသည်ကျွန်တော်တို့၏ခြေလှမ်းများအားပို၍ပင် သွက်လက်မြန်ဆန် စသည်မှာ အမှန်ပင်။

ကျွန်တော် လွယ်ထားသော ခြင်းပလိုင်းကောင်းကလေးထံမှကတ္တီပါ အနက်ရောင် သစ်ခွပန်းခိုင်၏နူ၊ညံမွေ့သက်သောအထိအတွေ့အားစမ်းသပ် ရင်း ဝမ်းသာပျော်မြူးသွားမည့် ဇနီးရောဗျာရွှယ်၏မျက်နှာငွေလ ပုံရိပ်လွှာ ကိုပါကျွန်တော်သည်င်ယောင်နေလျက်ရှိသည်၊ တောင်ခြောင်ချောင်း၊ ဘေးသို့ ရောက်ချိန်၌ ညအမှောင်ထုသည် အလင်းရောင်မှန်သမျှကို ငါးမျို လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့်မည်သည့်အရာကိုမျှ သဲကွဲစွာ မမြင်ရတော့ပေ။ “ဟေ့- ဆာခေါင်းလေးရွာထိပ်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်စမ်း၊မီ၊ဟုတ်တွေ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေနဲ့ ဘာလုပ်နေကြသလဲမသိဘူးနော်။ လူတွေရှုပ်ယှက် ခတ်နေကြကာ နဲ့လား” နောက်မှနေ၍ အဘဦးသရောင် အော်ပြောလိုက်မှ သာတံငါချောင်း တစ်ဘက်ကမ်း၌ လူစုလူဝေးနှင့် မီးတုတ်၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်များကို သတိထားလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကလည်းအော်ဟစ်သံပေးလျက် တံငါချောင်းအား ဖြတ်ကူးလိုက်ပြီးသည့်အချိန်တွင် ရွာသူကြီးဦးလဘန်လ သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးထွက်လာကာ ကျွန်တော့်အား ကြိုဆိုလျက် ရှိသည်ကိုတွေ့ရသည်။ သူ၏မျက်နှာအား ကြည့်ရသည်မှာအလွန်စိတ်မချမ်း မြေဟန်ညိုးငယ်နေသည့်အပြင်အရေးကြီးအကြောင်းအရာတစ်ခုကိုပြော ရန်အရှိန်ယူသလိုလို သက်ပြင်းရလျက်ရှိသည်မှာလည်းအကြိမ်ကြိမ်၊ “နင်တို့ဘာလုပ်လို့လူတွေမီးတွေနဲ့အလုပ်များနေကြတာလဲလဘန်လ၊ လက်ထဲမှာလည်းတူမီးသေနတ်တွေ ဒူးလေးတွေနဲ့ပါလား” ”အင်း….ကျား..ကျားသစ်နက်ကြီးဗျာ – ငါးဘောင်လောက်ရှိလိမ့် မယ်လို့ပြောကြတယ်။ အဲဒါတစ်ညနေလုံးပါတို့လိုက်ရှာတာ အရိပ်အရောင် မတွေ့ကြဘူး ဦးလရောင်ရ” “ကျားသစ်….ဟုတင်စာ။လေထန်သ…ယင်းတို့-သရာချာမြင်လိုက်ကြာ” “ဟုတ်တယ်ဗျာ။

ဘယ်ကရလာတဲ့ဒဏ်ရာကြီးလည်းမသိပါဘူး။ သွေး တစက်စက်နဲ့ အဲဒါ မွန်၊လွဲပိုင်းတုန်းက ချောင်းထဲရေဆင်းခပ်တဲ့ ဆဆ – 2 – ဆရာမစာ – ဂျာရွယ်ကို” ရာရွယ်ဆိုသောနာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဦးလဘန်လနားကပ် လျက် ကျွန်တော့် နှုတ်ထမ်းကမှ မေးခွန်းများ စိုးရိမ်ကြီးနှင့် ရုန်းကန်ထွက် သွားသည်မှာ ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။ “ျာရွယ်ဟုတ်လားဦးဘန်လ – ဂျာရွယ်တာဖြစ်လို့လဲဦးလဘန်း၊ နု – ခု – သူ – သူ ဘယ်မှာလဲ” ငါတို့လည်း စိတ်မကောင်းကြပါဘူးကွာ၊ ကံငါချောင်းထဲ ရေဆင်းခပ် နေတဲ့ ဆရာမလေးဆီက အလန့်တကြား အော်သံကြီး ကြာတော့ နီးတဲ့ အိမ်တွေက ရွာသားတချို့ပြေးသွားကြတာပေါ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ကျားသစ် နက်ကြီးတဲ့ကွာ တစ်ဖက်ကမ်၊ ကျောက်တုံးအကွယ်ကနေ ဆရာမလေးဆီ ခုန်အုပ်ပြီးလည်ကုပ်ကိုကိုက်ချီသွားတာတွေ့ရလို့ရွာသားတွေ ညာသံပေး ရောက်လှန့်လိုက်လို့ ဆရာမလေးကို ပြန်လွှတ်ချခဲ့တာ ကာခေါင်းလေး ရယ်၊ကျားသစ်နက်ကတော့ သစ်ကြားပင်အကိုင်းတွေကတစ်ဆင့် ဘောထဲ ပြေးသွားတယ်လို့ပြောတာပဲ” “ရာ…ရာရွယ်…ဘယ်မှာလဲ . . . ဒဏ်ရာ အတော်ပြင်းသလားဦးဘန်း…” “ဆရာမလေးမရှိတော့ပါဘူးတာပေါင်းလေးရယ်။ ငါတို့ရောက်လာ ပြီးမှ သူ့ကို ပွေ့ချီကြတာလည်ကုပ်နေရာကဒဏ်ရာကြီးကြောင့် သွေးထွက် လွန်နေလို့ အသက်မရှင်တော့ပါဘူကြော “ဟာဗျာ…” ဆွံ့အသွားပြီးလား မဆိုနိုင်ပေ။ကျွန်ာထံမှမည်သို့သောစကားသံ မျှထွက်မလာတော့ဘဲရင်ထဲတစ်ဆို့လျက်မွန်းကြပ်သလိုခံစားနေရသည်။ ဦးလဘန်လ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသော ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သည် ဘုရားရှိခိုး ကျောင်းဆေး မြေကွက်လပ်၌ ငါးကွပ်ပျစ်ပေါ်တင်ထားသည့် ရာရွယ်၏ အလောင်းနားသို့ရောက်သွားကြေစဉ်ဂျာရွယ်ကိုချစ်ကြာသောသူ့တပည့်ငယ် လေးများနှင့် ရွာသားများဝိုင်းကာဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့်ဆုတောင်းနေ ကြသည်ကို ထင်းရှူးမီးတိုင်များ ပတ်လည် ထွန်းထားခြင်းကြောင့် ပီ ရှင်းလင်းစွာ တွေ့နေရသည်။

“ဂျာစွယ်ရယ်” ဤမျှ အသံကငေးထွက်ရန်ပင် အတော်ပင်ပန်းစွာ အားစိုက်နေရ သည်။ ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ ဂျာရွယ်၏ မျက်နှာကလေး သည်ကျွန်တော်စူးစိုက်ကြည့်နေရင်းမှတံလျှပ်လှိုင်းထွန်များကဲ့သို့ငေးစွာ ကုန်ခါနေကြသည်ဟု ထင်နေရသည်။ အေးလွယ်ခြင်းပလိုင်းထဲမှ သစ်ခွ ပန်းများ တစ်ခိုင်ပြီးကပ်ခိုင် ဆွဲထုတ်ကာ ဂျာရွယ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပေး နေရင်းမှ လက်ထဲပါလာသောသစ်ခွနက်ကြီးကြောင့်ရုက်တရက် ကုန်လှုပ် သလို ဖြစ်လျက်အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်မှာလည်း အရူးတစ်ယောက် သဖွယ်။ သစ်ခွနက် … ကျားသစ်နက် ၊ နောက်ဆုံ၊ သစ်နက်သားခေါင်းတလားကြီး။

အဘဦးလရောင်ပြောသည့်တောပိုင်တောင်ပိုင်သခင်ကြီး၏ကျိန်စာ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ – ရပ်ရွှယ်အားမြေမြုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် နောင်နှစ်ပေါင်းကာလများစွာ ကြာချိန်၌အလွမ်းပြေပြန်ကြည့်ဦးမည်ဆိုလျှင်မဆွေမကြည့်ငိုးမဆိုးမကိုက် သော သစ်နက်သာစခေါင်းတလားဖြင့် ထည့်သွင်း သဂြိုဟ်မှ ဖြစ်ပေမည်။ သစ်နက်သား ခေါင်းတလားကလည်း ကျွန်တော်တို့နှင့် အဆင်သင့်ပါလာ သည်မဟုင်လား။ သို့သော်– အတွေးစိတ်ကူးတို့ဖြင့် တည်ငြိမ်ခါး ရှိနေချိန်ငယ် အရပ်လေးမျက်နှာ ပိတ်မှောင်လျက်ရှိသော မြူမှုန်တောင်ခိုးများကြား ထိုးဖောက်ပဲ့တင်သံ အထပ်ထပ်မြည်ဟိန်းသာသောအသံနက်ကြီးကြောင့်ကျွန်တော်၏အသိမဲ့လျက်ရှိသည့် ဦးခေါင်းအား သွက်သွက်ခါသည်အထိ ခါယမ်းမိလျက်ရှိပါတော့သည်။ “အဲဒီ ခေါင်းကားကြီးကိုယူသွားကြဟေ့..” မင်းတို့ အိမ်သားတွေသေရင် သုံးပစ်လိုက်ကြကွာ….

လေးစားစွာဖြင့်…