မပြန်လာတော့တဲ့ သမီးလေး
အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ဒေါ်မြိုင်တစ်ယောက် ငူငူငိုင်ငိုင်ထိုင်နေတယ်။ နေရောင်က မှိန်ပျပျနဲ့ အိုမင်းရွတ်တွနေတဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်းအရိပ်တွေကို ပိုပြီးထင်ရှားစေတယ်။ လက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့ သမီးလေး မေရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုလည်း တယုတယကြည့်နေမိတယ်။ မေမေလို့ ချစ်စဖွယ်ခေါ်တတ်တဲ့ သမီးလေးရဲ့အသံကို ကြားယောင်နေမိတယ်။ မေက အိမ်ထောင်ကျပြီး မြို့ကြီးကိုရောက်သွားတာ နှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းမှာ ဖုန်းတွေခဏခဏဆက်သေးပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဆက်အသွယ်နည်းလာတယ်။
“မေ ရောဂါတွေဘာတွေများဖြစ်နေသလား” ဆိုတဲ့အတွေးက ဒေါ်မြိုင်ရဲ့ရင်ကို ဆို့နင့်စေတယ်။ ညနေခင်းလေအေးတွေတဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်နေပေမဲ့ ဒေါ်မြိုင်ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် အလိုလိုစီးကျလာတယ်။ “ငါ့သမီးလေးကို လွမ်းလိုက်တာ” လို့ တတွတ်တွတ်ရွတ်ဆိုနေမိတယ်။
“ဒေါ်မြိုင်ရေ… ဒေါ်မြိုင်” ရွာထဲက အသိအဒေါ်လေး ဒေါ်တင်ရဲ့အသံကြောင့် ဒေါ်မြိုင် အတွေးစတွေပျက်သွားတယ်။ “ဘာများလဲ အဒေါ်တင်ရဲ့” ဒေါ်မြိုင်က မေးလိုက်တယ်။ “ဟို… မြို့က မင်းသမီး မေဆီက ဖုန်းလာတယ်” ဆိုတဲ့အဒေါ်တင်ရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်မြိုင် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်တယ်။ နှလုံးခုန်နှုန်းကလည်း မြန်ဆန်လာတယ်။
ရွာဦးကျောင်းက ဖုန်းကို အပြေးသွားလိုက်တယ်။ ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်တော့ တစ်ဖက်ကစကားသံကို မနည်းကြားရတယ်။ “မေမေ… မေ… မေပါ” မေရဲ့အသံကိုကြားတော့ ဒေါ်မြိုင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ “သမီးလေး… မေ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မေမေ့ကို ဘာလို့အဆက်အသွယ်မလုပ်တာလဲ” ဒေါ်မြိုင်က မေးလိုက်တယ်။ မေက တိုးတိုးလေးပဲပြန်ဖြေတယ်။ “မေမေ… မေ… မေ နေမကောင်းဘူး… ဆေးရုံ…” ဆိုပြီး ဖုန်းက တိခနဲပြတ်သွားတယ်။
ဖုန်းလိုင်းကမကောင်းတော့ ဒေါ်မြိုင် ဘာမှဆက်မေးလို့မရတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတွေထန်နေတယ်။ သမီးလေးနေမကောင်းဘူးဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းက ဒေါ်မြိုင်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေတယ်။ မေရှိတဲ့မြို့ကိုသွားဖို့ ဒေါ်မြိုင်ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ရွာကနေ မြို့ကိုသွားဖို့က ခက်ခဲလှတယ်။ ရှိတဲ့ပိုက်ဆံလေးတွေစုပြီး ဘတ်စ်ကားခကို မနည်းရှာရတယ်။ ရွာသားတွေကလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးကြတယ်။ ဒေါ်မြိုင်ကတော့ စိတ်ထဲမှာ သမီးလေးကို မြန်မြန်တွေ့ချင်စိတ်တစ်ခုပဲရှိတယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလည်း မေရဲ့ငယ်ဘဝပုံရိပ်တွေကိုပဲ ပြန်မြင်ယောင်နေမိတယ်။
မြို့ကိုရောက်တော့ ဒေါ်မြိုင် အတော်လေးပင်ပန်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးကိုတွေ့ရတော့မယ်ဆိုတဲ့အသိက သူ့ကိုအားဖြစ်စေတယ်။ ဆေးရုံကိုမေးမြန်းစုံစမ်းပြီး မေရှိတဲ့အခန်းကို ဒေါ်မြိုင်ရောက်သွားတယ်။
အခန်းထဲကိုလှမ်းဝင်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့သမီးလေးကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ မေကအရမ်းပိန်သွားပြီး မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့နေတယ်။ ဒေါ်မြိုင် ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး သမီးလေးကိုဖက်ထားလိုက်တယ်။ “မေမေ… မေမေ့ကို သတိရလိုက်တာ” မေက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ “မေမေလည်း သမီးလေးကို အရမ်းသတိရနေတာ”
မေက ဆေးရုံမှာ အတော်ကြာနေနေရတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သမီးလေးရဲ့ဘေးမှာ တစ်ချိန်လုံးရှိနေပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ မေက သိပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ အဖျားတွေလည်း တက်တယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သမီးလေးကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေတယ်။
“မေမေ… မေကို ပျင်းနေတာလား” မေကမေးတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က ခေါင်းခါပြီး “မပျင်းပါဘူး သမီးရယ်။ သမီးလေးရဲ့ဘေးမှာနေရတာ မေမေ့အတွက် ပျော်စရာအကောင်းဆုံးပဲ” လို့ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်မြိုင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ဝမ်းနည်းနေတယ်။ သမီးလေးရဲ့ရောဂါက သက်သာမယ့်ပုံမပေါ်ဘူးဆိုတာ သူသိနေတယ်။
မေ နေမကောင်းတဲ့အချိန်တွေမှာ ဒေါ်မြိုင်က မေရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ မေကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းကဖြစ်ရပ်လေးတွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်သား အတိတ်ကို ပြန်လည်တမ်းတရင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတယ်။
မေက ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းဆော့တယ်။ တစ်ခါတလေ ဒူးတွေခေါင်းတွေပါ ကွဲတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က ဆေးထည့်ပေးရင်း ဆူပူဆုံးမတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတော့ ဒေါ်မြိုင်ရော မေရော နှစ်ယောက်လုံး ပြုံးမိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ ဝမ်းနည်းခြင်းတွေကိန်းအောင်းနေတဲ့ုံးဆန္ဒ
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေရဲ့အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ တစ်နေ့မှာ မေက ဒေါ်မြိုင်ကို သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ပြောပြတယ်။ “မေမေ… မေ… မေတို့ရွာကို ပြန်ချင်တယ်။ မေတို့အိမ်လေးမှာပဲ အိပ်ချင်တယ်”
ဒေါ်မြိုင်က မျက်ရည်တွေအဝဲသားနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သမီးလေးရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဆရာဝန်တွေက ခွင့်မပြုပေမဲ့ ဒေါ်မြိုင်က အတင်းတောင်းဆိုပြီး မေကို ရွာကိုပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။
မေကို ရွာကိုပြန်ခေါ်လာတော့ ရွာသူရွာသားတွေက ဝိုင်းဝန်းကူညီကြတယ်။ မေတို့အိမ်လေးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးကြတယ်။ မေ အိမ်ကိုရောက်တော့ အားအင်တွေပြန်ပြည့်လာသလို ခံစားရတယ်။
သူတို့ရဲ့အိမ်လေးက သေးပေမဲ့ နွေးထွေးတယ်။ မေက ပြတင်းပေါက်ကနေ လယ်ကွင်းတွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။ “မေမေ… ဒီလေတွေက အရမ်းလတ်ဆတ်တာပဲ” လို့ပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သမီးလေးရဲ့ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးပြီး ပြုံးပြတယ်။
မေက အိမ်ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာပဲ ပိုပြီးအားနည်းလာတယ်။ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မေက ဒေါ်မြိုင်ကို သူ့ဘေးမှာထိုင်နေစေချင်တယ်။ နေရောင်က မှိန်စပြုနေပြီ။
“မေမေ… မေ… မေ ပျော်တယ်” မေက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သမီးလေးရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်ရည်တွေကျနေတယ်။ “မေမေလည်း သမီးလေးပျော်ရင် ပျော်ပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
မေက ဒေါ်မြိုင်ကို မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ “မေမေ… မေမေ့ကို ချစ်တယ်” လို့ပြောတယ်။ “မေမေလည်း သမီးလေးကို အရမ်းချစ်တယ်” ဒေါ်မြိုင်က ပြန်ပြောတယ်။
မေက ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူရပ်သွားတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သမီးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးနေမိတယ်။ “မေ… မေ… မေမေ့ကို ထားမသွားပါနဲ့” လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတယ်။
မေရဲ့ဈာပနကို ရွာမှာပဲလုပ်တယ်။ ရွာသူရွာသားတွေအားလုံး ဝမ်းနည်းကြတယ်။ ဒေါ်မြိုင်ကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောနိုင်ပဲ ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်နေတယ်။ သမီးလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းက သူ့ကို လုံးဝနစ်မြုပ်သွားစေတယ်။
မေရဲ့အုတ်ဂူလေးကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်မြိုင် မျက်ရည်တွေကျနေတယ်။ “သမီးလေး… မေမေ သမီးလေးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး” လို့ ရေရွတ်နေမိတယ်။
အချိန်တွေကြာလာပေမဲ့ ဒေါ်မြိုင်ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ မေက အမြဲရှိနေတယ်။ ညနေခင်းတိုင်း ဒေါ်မြိုင်က အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး မေရဲ့ဓာတ်ပုံကို ကြည့်နေတယ်။ လေတွေက တဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်နေပြီး ဒေါ်မြိုင်ရဲ့မျက်ရည်တွေကို ခြောက်သွေ့စေတယ်။
တစ်ခါတလေ မေရဲ့အသံကို ကြားယောင်နေမိတယ်။ “မေမေ… မေမေ့ကို ချစ်တယ်” ဆိုတဲ့အသံလေးက သူ့ကို အားပေးနေသလိုပဲ။ ဒေါ်မြိုင်ကတော့ မပြန်လာတော့တဲ့ သမီးလေးကို အမြဲတမ်းလွမ်းဆွတ်တမ်းတနေရင်း ကျန်ရှိတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းသွားရတော့တယ်။
