လင်ချစ်ဆေး
မိုးက ရွာသွန်းနေသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်က သူမနှင့် ဇေယျာတို့၏ မင်္ဂလာဦးညသည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခဲ့သည်။ ယခုတော့ မိုးတွေက ရွာနေပေမယ့် သူမရင်ထဲမှာတော့ ခြောက်သွေ့လို့နေသည်။ ဇေယျာသည် အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“နွဲ့ယဉ်… ညစာစားဖို့ ခဏနေရင်လာခဲ့တော့”
အိမ်အကူ မမြ၏ အသံကြောင့် နွဲ့ယဉ် အတွေးစများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မိုးရွာထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် ဆက်လက်ငေးနေမိသည်။ သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် မိုးလိုပင် အေးစက်စပြုနေပြီ။ တစ်ချိန်က ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည့် ဇေယျာသည် ယခုတော့ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေသလို ခံစားရသည်။
ညစာစားပွဲတွင် ဇေယျာသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထမင်းကိုသာ စားနေသည်။ နွဲ့ယဉ်က စကားစရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဇေယျာ၏ တုံ့ပြန်မှုက အေးစက်လွန်းလှသည်။
“ဇေယျာ… ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလား”
“အင်း… ကုမ္ပဏီက အသစ်တွေ ဝင်လာလို့ အလုပ်များနေတာ”
ဇေယျာ၏ မျက်လုံးများသည် တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ နွဲ့ယဉ်၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုများ တိုးလာသည်။ တစ်ချိန်က သူမကို အမြဲဂရုစိုက်ခဲ့သည့် ဇေယျာသည် ယခုတော့ သူမကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့။ သူမသည် ဇေယျာ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ညစာစားပြီးသည်နှင့် ဇေယျာသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး နွဲ့ယဉ်ကို အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
နွဲ့ယဉ်သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ မေရီနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မေရီသည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာရှိသူဖြစ်သည်။ မေရီက နွဲ့ယဉ်၏ အဖြစ်အပျက်များကို နားထောင်ပြီး အကြံဉာဏ်တစ်ခုပေးသည်။
“နွဲ့ယဉ်… နင် ဇေယျာ့ကို ပြန်ပြီး ဆွဲဆောင်ဖို့ လိုတယ်။ မိန်းမတွေအတွက် လင်ချစ်ဆေးဆိုတာ ရှိတယ်။ ငါသိတဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့ဆီမှာ လင်ချစ်ဆေးသွားယူကြည့်ပါလား”
နွဲ့ယဉ်သည် မေရီ၏ အကြံဉာဏ်ကို စဉ်းစားသည်။ သူမသည် ဇေယျာ့ကို ပြန်ရဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ချင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မေရီပြောသည့် ဆရာမထံ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နွဲ့ယဉ်သည် မေရီညွှန်ပြသည့် ဆရာမ၏ အိမ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ဆရာမသည် အသက်ကြီးပြီး သနားစရာကောင်းသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နွဲ့ယဉ်သည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းကို ဆရာမအား ပြောပြသည်။ ဆရာမက နွဲ့ယဉ်ကို သေချာနားထောင်ပြီး လင်ချစ်ဆေးတစ်ခွက် ပေးသည်။
“ဒီဆေးကို ညတိုင်း ဇေယျာ့ကို တိုက်ပါ။ ပြီးတော့ နင့်ကိုယ်နင်လည်း ပြောင်းလဲဖို့လိုတယ်။ အရင်ကလို လှလှပပနေ၊ ဇေယျာ့ကို ဂရုစိုက်”
နွဲ့ယဉ်သည် ဆေးကိုယူပြီး ဆရာမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးကို ဇေယျာ့ကို တိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
နွဲ့ယဉ်သည် ဆရာမပေးသည့် ဆေးကို ဇေယျာ့ကို ညတိုင်း တိုက်သည်။ ဇေယျာသည် ဘာမှမပြောဘဲ ဆေးကို သောက်သည်။ နွဲ့ယဉ်သည် သူမကိုယ်သူမလည်း ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားသည်။ သူမသည် လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဇေယျာ့ကို ဂရုစိုက်သည်။ ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိပုံရသည်။ သူသည် နွဲ့ယဉ်ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်နိုးထလာသည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြပြီး ညစာအတူစားကြသည်။ ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အရင်ကလို ပြန်ဖြစ်သွားကြပြီဟု နွဲ့ယဉ်ထင်သည်။ သူမသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ သူမ၏ ကြိုးစားမှုများ အောင်မြင်တော့မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
တစ်ညတွင် ဇေယျာသည် အလုပ်မှ နောက်ကျမှ ပြန်လာသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် ဇေယျာ့အတွက် ညစာပြင်ဆင်ထားသည်။ ဇေယျာသည် ညစာစားနေစဉ် ရုတ်တရက် နွဲ့ယဉ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“နွဲ့ယဉ်… ငါ နင့်ကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်”
နွဲ့ယဉ်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။ ဇေယျာ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်နေသည်။
“ငါ… တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတယ်”
နွဲ့ယဉ်သည် ကြားလိုက်ရသည့် စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။
နွဲ့ယဉ်သည် ဇေယျာ့ကို အော်ဟစ်ငိုကြွေးသည်။ သူမသည် ဇေယျာ့ကို ဘာကြောင့် သစ္စာဖောက်ရတာလဲဟု မေးသည်။ ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်ကို တောင်းပန်သည်။ သူသည် နွဲ့ယဉ်ကို မချစ်တော့ကြောင်း ပြောသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် အလွန်နာကျင်သည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ဇေယျာ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။
နွဲ့ယဉ်သည် ရက်အတော်ကြာ ငိုကြွေးနေသည်။ သူမသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမသည် ဇေယျာ့ကို ကွာရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမကို မချစ်တော့သည့် ယောက်ျားနှင့် အတူနေ၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်း သိသည်။
နွဲ့ယဉ်နှင့် ဇေယျာတို့သည် တရားရုံးတွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲကြသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် ဇေယျာ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်ကို တောင်းပန်စကား ပြောသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဇေယျာသည် နွဲ့ယဉ်ကို ကွာရှင်းပြီးနောက် သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို နောင်တရသည်။ သူသည် နွဲ့ယဉ်ကို တကယ်ချစ်ခဲ့ကြောင်း သိလာသည်။ သူသည် နွဲ့ယဉ်ကို ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။ နွဲ့ယဉ်သည် သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်တော့။
နွဲ့ယဉ်သည် အတိတ်ကို မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူမသည် အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုကို စတင်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမသည် ပန်းခြံတစ်ခုတွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံသည်။ ကလေးငယ်သည် သူမကို ပြုံးပြသည်။ နွဲ့ယဉ်သည် ကလေးငယ်ကို ပြန်ပြုံးပြသည်။ သူမသည် ဘဝတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသေးကြောင်း သိလာသည်။ သူမသည် တစ်နေ့တွင် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူမသည် လင်ချစ်ဆေးကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ချစ်ဖို့သာ လိုအပ်သည်။
