သမီးဆိုးကြောင့်ကျတဲ့မျက်ရည်

သမီးဆိုးကြောင့်ကျတဲ့မျက်ရည်

ဒေါ်ခင်မာဟာ ရွှေတိဂုံဘုရားကို လှမ်းမျှော်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေတာကြာပြီ။ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး မေသက်ထားကြောင့်ဖြစ်သည်။ မေသက်ထားဟာ ငယ်ငယ်ကတော့ ဆိုးသွမ်းသူမဟုတ်။ မိဘစကားကို နားထောင်တတ်တဲ့၊ စာလည်းတော်တဲ့ သမီးလိမ္မာလေးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ရောက်တော့ အရာရာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အိမ်ပြန်ချိန်နောက်ကျတာ၊ အိမ်မှာမရှိဘဲ ခိုးထွက်သွားတာတွေ လုပ်လာသည်။ ဒေါ်ခင်မာက ဆုံးမလေ၊ ပိုဆိုးလေဖြစ်လာသည်။

မေသက်ထားရဲ့အဖေ ဦးထွန်းအောင်က ဒေါ်ခင်မာ့ကို စိတ်မပူဖို့ အမြဲပြောသည်။ “ကလေးဆိုတာ ကြီးလာရင် နားလည်လာမှာပါ။ အတင်းအကျပ်မလုပ်နဲ့”တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်မာကတော့ သမီးလေးကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဒီနေ့လည်း မေသက်ထားဟာ အိမ်မှာမရှိ။ ကျောင်းသွားတယ်ပြောပြီး ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိ။ ဒေါ်ခင်မာ့ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေလောင်မြိုက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

ညနေစောင်းတော့ မေသက်ထား အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာသည်။ မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်တွေက ရဲရဲနီနေပြီး ဆံပင်တွေကလည်း ဖရိုဖရဲ။ ဒေါ်ခင်မာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ “နင် ဘယ်တွေသွားနေလဲ။ ဘာလို့ အိမ်ကို ဒီအချိန်မှ ပြန်လာတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်မေးလိုက်သည်။

မေသက်ထားက မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်ပြီး “အမေက ဘာအပူပါလဲ။ သမီး ဘာလုပ်လုပ် အမေက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတာပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။ ဒေါ်ခင်မာ့မှာ စကားလုံးတွေ ပျောက်ရှကုန်သည်။ သမီးလေးရဲ့ စကားတွေက သူ့ကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလို နာကျင်စေသည်။

ဦးထွန်းအောင်က ဝင်ဖျန်ဖြေသည်။ “ဟဲ့ မေသက်ထား၊ မင်းအမေကို အဲ့လို မပြောရဘူးလေ။ အမေက စိတ်ပူလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။ မေသက်ထားက “အဖေလည်း အမေနဲ့အဖွဲ့တူတူပဲ” ဟု ပြောပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားသည်။ ဒေါ်ခင်မာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ သူ့သမီးလေး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူ ဘာတွေ မှားခဲ့လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။

နောက်ရက်တွေမှာလည်း အခြေအနေက မပြောင်းလဲ။ မေသက်ထားဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ဆိုးလာသည်။ တစ်ရက်တော့ မေသက်ထား သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ပါတီသွားတက်တာကို ဒေါ်ခင်မာ သိသွားသည်။ ဒေါသတကြီးနဲ့ မေသက်ထားကို သွားခေါ်တော့ မေသက်ထားက သူ့ကို ရှက်ရွံ့စေသည်။ “အမေ သမီးကို အရှက်ခွဲနေတာလား။ သမီးဘဝကို လာမထိန်းချုပ်နဲ့” ဟု လူအများရှေ့မှာ အော်ပြောသည်။

ဒေါ်ခင်မာ့အနေနဲ့ ဒီ့ထက်ပိုပြီး မခံနိုင်တော့။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေသက်ထားကို “နင် ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွား။ နင့်ကို ငါ့သမီးလို့ မမှတ်တော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။ မေသက်ထားက ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံနဲ့ “ကောင်းတာပေါ့။ ဒီအိမ်မှာလည်း နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ” ဟု ပြန်ပြောပြီး အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးကာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတော့သည်။ ဒေါ်ခင်မာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးနေမိသည်။

မေသက်ထား အိမ်ကနေ ထွက်သွားပြီး နောက်ပိုင်း ဒေါ်ခင်မာနဲ့ ဦးထွန်းအောင်တို့ဟာ ပိုပြီး အထီးကျန်လာကြသည်။ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့နေသည်။ အရင်က သမီးလေးရဲ့ ရယ်သံတွေ၊ စကားပြောသံတွေနဲ့ စည်ကားနေခဲ့တဲ့ အိမ်လေးဟာ အခုတော့ လူသူကင်းမဲ့နေသလို ခံစားရသည်။

ဒေါ်ခင်မာဟာ နေ့တိုင်း မေသက်ထားကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည်။ သူ ဘာတွေ မှားခဲ့လို့ သမီးလေးက သူ့ကို ဒီလောက်ထိ မုန်းတီးသွားရတာလဲ။ သူ့ကို မုန်းတီးသွားရင်တောင် သမီးလေး ဘေးကင်းစွာနဲ့ အဆင်ပြေနေရင် သူကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေသက်ထား ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူ မသိရတော့ စိတ်ပူပန်နေရသည်။

ဦးထွန်းအောင်ကလည်း ဒေါ်ခင်မာ့ကို အားပေးသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ ခင်မာရယ်။ မေသက်ထား တစ်နေ့ နားလည်လာမှာပါ။ သူ အဆင်ပြေမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်မာ့ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို ဘယ်လိုမှ ကုစားလို့ မရနိုင်တော့။

တစ်ရက်မှာတော့ ရဲစခန်းက ဒေါ်ခင်မာ့ကို ဖုန်းဆက်လာသည်။ မေသက်ထား မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ ပတ်သက်လို့ အဖမ်းခံထားရကြောင်း ပြောသည်။ ဒေါ်ခင်မာ့မှာ ခေါင်းထဲမှာ မီးတွေလောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့သမီးလေး မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်သွားရတာလဲ။

သူ ချက်ချင်း ရဲစခန်းကို သွားသည်။ မေသက်ထားကို တွေ့တော့ သူ့ကို လုံးဝ မှတ်မိတော့ပုံ မရ။ မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးနေပြီး စကားတွေကလည်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောနေသည်။ ဒေါ်ခင်မာ့မှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည

်။ သူ့သမီးလေး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာကို သူ မယုံနိုင်ဘူး။

ရဲတွေက မေသက်ထားကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့အတွက် ခံဝန်ထိုးခိုင်းသည်။ ဒေါ်ခင်မာ ငိုပြီး ခံဝန်ထိုးခဲ့သည်။ သမီးလေးကို အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

မေသက်ထားကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက် ဒေါ်ခင်မာဟာ သမီးလေးကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်သည်။ မေသက်ထားကို ဆေးဖြတ်ဖို့အတွက် ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြသပေးသည်။ မေသက်ထားကတော့ ဆေးဖြတ်ဖို့ကို အစပိုင်းမှာ ငြင်းဆန်သည်။ ဆေးမသုံးရရင် သူ မနေနိုင်ဘူးလို့ ပြောသည်။

ဒေါ်ခင်မာက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သမီးလေးကို ဖြောင်းဖျသည်။ “မေမေ နင့်ကို ကူညီမယ်။ နင် ဆေးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။ မေမေ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ပြောသည်။ မေသက်ထားဟာ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက နာကျင်မှုကို မြင်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောတူလာသည်။

ဦးထွန်းအောင်ကလည်း မေသက်ထားကို အားပေးသည်။ သမီးလေးကို စာပေဗဟုသုတတွေ ပြောပြပေးသည်။ အတူတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်။ မေသက်ထားရဲ့ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပေးဖို့ သူတို့ နှစ်ယောက် ကြိုးစားကြသည်။

ဆေးဖြတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ဟာ မေသက်ထားအတွက် အင်မတန် ခက်ခဲပါတယ်။ ဆေးဖြတ်တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာတွေကြောင့် မေသက်ထားဟာ ဒေါသထွက်လွယ်ပြီး စိတ်တိုလွယ်သည်။ တစ်ခါတလေ ဒေါ်ခင်မာ့ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာတတ်သည်။

ဒေါ်ခင်မာကတော့ သည်းခံပြီး နားလည်ပေးသည်။ သူ့သမီးလေးဟာ နာကျင်နေလို့ ဒီလိုပြုမူနေတာကို သူသိသည်။ ဒေါ်ခင်မာဟာ နေ့တိုင်း မေသက်ထားအတွက် ဆုတောင်းပေးသည်။ သမီးလေးရဲ့ နာကျင်မှုတွေ သက်သာပျောက်ကင်းဖို့ သူ ဘုရားကို တိုင်တည်သည်။

ဦးထွန်းအောင်ကလည်း ဒေါ်ခင်မာ့ကို အားပေးသည်။ “ခင်မာ စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ မေသက်ထား သက်သာလာမှာပါ။ တို့ သမီးလေးကို ယုံကြည်ကြစို့” လို့ ပြောသည်။

ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေသက်ထားရဲ့ အခြေအနေဟာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်။ ဆေးသုံးချင်စိတ်တွေ လျော့နည်းလာပြီး စိတ်တွေလည်း တည်ငြိမ်လာသည်။ ဒေါ်ခင်မာနဲ့ ဦးထွန်းအောင်တို့ဟာ သမီးလေးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တော့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကြသည်။

မေသက်ထားဟာ အရင်ကထက် မိဘကို ပိုပြီး နားထောင်လာသည်။ အိမ်အလုပ်တွေကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသည်။ စာအုပ်တွေလည်း ပြန်ဖတ်လာသည်။ သူဟာ အရင်က ဆိုးသွမ်းခဲ့တဲ့ မေသက်ထား မဟုတ်တော့ဘူး။ သူဟာ ပိုပြီး ရင့်ကျက်တဲ့၊ ပိုပြီး နားလည်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။

ဒေါ်ခင်မာဟာ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။ သူ့သမီးလေးဟာ သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

မေသက်ထား ဆေးဖြတ်ပြီး သက်သာလာတဲ့နောက် တစ်ရက်မှာ ဒေါ်ခင်မာ့ကို “မေမေ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ အရင်တုန်းက မေမေ့ကို အရမ်းစိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။ သမီး မိုက်မှားခဲ့ပါတယ်” လို့ ပြောသည်။

ဒေါ်ခင်မာက သမီးလေးကို ဖက်ပြီး “မေမေ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ အတိတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ အခု နင် ပြောင်းလဲသွားတာကိုပဲ မေမေ မြင်ချင်တာပါ” လို့ ပြန်ပြောသည်။

မေသက်ထားဟာ သူ့ရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး အနာဂတ်မှာ အကောင်းဆုံး နေထိုင်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူဟာ မိဘကို ပြန်လည်ပြုစုဖို့၊ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားသွားမယ်လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

မေသက်ထား ဆေးစွဲတာကို ကုသပြီးတဲ့နောက် မိသားစုသုံးယောက်ဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာကြသည်။ အတူတူ ဘုရားသွားကြသည်။ အတူတူ ညစာစားကြသည်။ အတူတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်။ သူတို့ဟာ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝလေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒေါ်ခင်မာဟာ သမီးလေးနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရတာကို သဘောကျသည်။ သမီးလေးအတွက် လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ရွေးချယ်ပေးသည်။ မေသက်ထားကလည်း အမေ့ကို ပြန်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးသည်။ အမေ့အတွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်ပေးသည်။

ဦးထွန်းအောင်ကတော့ သူတို့ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေသည်။ သူတို့ဟာ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ကြသည်။

မေသက်ထားဟာ ဆေးဖြတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျောင်းကို ပြန်တက်သည်။ သူဟာ စာကို ကြိုးစားပြီး သင်ယူသည်။ ဆရာ၊ ဆရာမတွေကလည်း သူ့ကို အားပေးကြသည်။ မေသက်ထားဟာ ဆေးစွဲနေတဲ့ လူငယ်တွေကို ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေပြီး သူတို့ကို အားပေးကူညီချင်သည်။

ဒေါ်ခင်မာဟာ သမီးလေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိတော့ အလွန်ဝမ်းသာသည်။ သမီးလေးဟာ သူများအကျိုးကို သယ်ပိုးချင်စိတ်ရှိတာကို သူ ဂုဏ်ယူသည်။ သူဟာ သမီးလေးကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဦးထွန်းအောင်ကလည်း မေသက်ထားကို အားပေးသည်။ “သမီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ကောင်းပါတယ်။ အဖေတို့ သမီးကို အမြဲတမ်း အားပေးနေမှာပါ” လို့ ပြောသည်။

မေသက်ထားဟာ ဆေးစွဲနေတဲ့ လူငယ်တွေကို ကူညီဖို့အတွက် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ပြောပြပြီး သူတို့ကို အားပေးသည်။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့် လူငယ်အများအပြားဟာ ဆေးစွဲခြင်းကနေ လွတ်မြောက်လာကြသည်။

တစ်ရက်မှာတော့ မေသက်ထားဟာ သူ့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းအတွက် ဆုတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ဆုယူတဲ့အခါ သူဟာ မိဘကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သည်။ “ဒီဆုဟာ မေမေနဲ့ ဖေဖေအတွက်ပါ။ သူတို့သာ မရှိရင် သမီး ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ သည်းခံမှုတွေကြောင့် သမီး ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ” လို့ ပြောရင်း မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။

ဒေါ်ခင်မာဟာ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ ဒါဟာ ဝမ်းသာခြင်းမျက်ရည်တွေပါ။ သူ့သမီးလေးဟာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကနေ လူကောင်း၊ လူတော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ။ သမီးဆိုးကြောင့် ကျခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အခုတော့ ပီတိမျက်ရည်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဇာတ်သိမ်း။