ချစ်သူနဲ့ကိုယ်ဝန်ရတဲ့ သမီးမိုက်

ချစ်သူနဲ့ကိုယ်ဝန်ရတဲ့ သမီးမိုက်

မိုးမခက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူအရွယ်ဆိုတော့ အပျော်အပါးမက်ပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်သေးပါဘူး။ သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ ချစ်သူ နောင်နောင့်ကိုလည်း တန်ဖိုးမထားတတ်ပါဘူး။ နောင်နောင့်က ရိုးသားပြီး မိုးမခကို အမြတ်တနိုးချစ်ရှာတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မိုးမခရဲ့ မဆင်မခြင် အပြုအမူတွေကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြဿနာတွေ စတင်ခဲ့ပါတယ်။ မိုးမခဟာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကလပ်သွားလိုက်၊ ပါတီတွေ တက်လိုက်နဲ့ နောင်နောင့်ကို အဖက်မလုပ်တော့ပါဘူး။ နောင်နောင့်က သူ့ကို သတိပေးပေမယ့် မိုးမခက နားမထောင်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မိုးမခရဲ့ ဘဝဟာ မှားယွင်းတဲ့လမ်းပေါ်ကို ရောက်သွားပါတော့တယ်။

မိုးမခတစ်ယောက် မူးမူးရူးရူးနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ အန်တီခင်ကြည်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဆူပူပါတယ်။ “နင် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ မိုးမခ။ နင့်ကို ငါ ဒီလို ပညာသင်ပေးထားတာမဟုတ်ဘူး” ဆိုပြီး ဆုံးမရှာတယ်။ မိုးမခကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ယာထဲ လှဲချလိုက်ပါတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ မိုးမခဟာ မနက်တိုင်း မအီမသာဖြစ်ပြီး အစားအသောက်လည်း ပျက်လာပါတယ်။ အန်တီခင်ကြည်က သံသယဝင်ပြီး ဆေးခန်းခေါ်သွားမှ မိုးမခမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။ အန်တီခင်ကြည်တစ်ယောက် ဒေါသလည်းထွက်၊ ဝမ်းလည်းနည်းပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ မိုးမခကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငိုနေမိပါတယ်။

အန်တီခင်ကြည်က မိုးမခကို “ဘယ်သူ့ကလေးလဲ” လို့ မေးတော့ မိုးမခက နောင်နောင့်ရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပါတယ်။ အန်တီခင်ကြည်က နောင်နောင့်ကို ချက်ချင်းခေါ်ပြီး အကြောင်းစုံပြောပြပါတယ်။ နောင်နောင့်တစ်ယောက်လည်း ကြားကြားချင်း အရမ်းအံ့သြသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူ မိုးမခကို တကယ်ချစ်ပေမယ့် ဒီလိုအခြေအနေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ အန်တီခင်ကြည်က နောင်နောင့်ကို “မိုးမခကို တာဝန်ယူနိုင်မလား” လို့ မေးပါတယ်။ နောင်နောင့်က ခဏလောက်တွေဝေသွားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ “ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

နောင်နောင့်က မိုးမခကို သူ့အိမ်ကို ခေါ်သွားပြီး သူ့မိဘတွေကို အကြောင်းစုံပြောပြပါတယ်။ နောင်နောင့်ရဲ့ မိဘတွေက ရိုးရိုးသားသားနဲ့ စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့လည်း အစပိုင်းမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပေမယ့် မိုးမခကို သနားပြီး လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။ မိုးမခက နောင်နောင့်ရဲ့ မိဘတွေကို အားနာပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်။ နောင်နောင့်ရဲ့ အမေ ဒေါ်လေးကြည်က “စိတ်မပူပါနဲ့ သမီးရယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ” လို့ ပြောပြီး မိုးမခကို နှစ်သိမ့်ပေးပါတယ်။

မိုးမခက နောင်နောင့်ရဲ့အိမ်မှာ နေရင်းနဲ့ သူ့အမှားတွေကို နောင်တရလာပါတယ်။ သူ နောင်နောင့်ကို ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိလာပါတယ်။ နောင်နောင့်က မိုးမခကို အရင်ကထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါတယ်။ မိုးမခအတွက် အစားအသောက်တွေ ဂရုတစိုက်ချက်ပေးပြီး ဆေးသောက်ချိန်တွေလည်း မမေ့အောင် သတိပေးပါတယ်။ မိုးမခက နောင်နောင့်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို တုံ့ပြန်ချင်ပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ မိုးမခက နောင်နောင့်ကို “ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်” လို့ ပြောပါတယ်။

နောင်နောင့်က မိုးမခကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ သူ မိုးမခကို အမြဲချစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ပါဘူး။ မိုးမခက ကိုယ်ဝန်ရင့်လာတာနဲ့အမျှ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ သူဟာ မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာတော့မယ့်သူမို့ သူ့ကလေးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ သူ ကျောင်းကို ပြန်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့ကလေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါတယ်။ နောင်နောင့်က မိုးမခရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အားပေးထောက်ခံပါတယ်။

မိုးမခ ကျောင်းပြန်တက်တော့ အ

ရင်လို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မပေါင်းတော့ပါဘူး။ သူဟာ စာကိုပဲ ကြိုးစားပြီး သင်ယူပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းမွန်တဲ့မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့နဲ့ သူ့ကလေးကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ပါ။ နောင်နောင့်က မိုးမခကို အချိန်တိုင်း အားပေးကူညီပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး နားလည်မှုရှိလာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ အရင်ကလို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုး ရှိနေသေးလားဆိုတာကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာကြပါဘူး။

မိုးမခရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ရက်လစေ့လို့ မွေးဖွားရတော့မယ့်အချိန်ကို ရောက်လာပါတယ်။ နောင်နောင့်တစ်ယောက် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး မိုးမခကို အနားကနေ မခွာတမ်း စောင့်ရှောက်ပါတယ်။ မိုးမခက နာကျင်မှုတွေကို ခံစားရင်း နောင်နောင့်ကို ကြည့်ပြီး အားယူပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုးမခဟာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နောင်နောင့်ရော၊ မိုးမခရော သူတို့ရဲ့ ကလေးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကြပါတယ်။

မိုးမခနဲ့ နောင်နောင့်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ သမီးလေးကို နာမည်ပေးလိုက်ပါတယ်။ နာမည်က “ရွှေအိမ်စည်” တဲ့။ ရွှေအိမ်စည်လေးဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝထဲကို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ယူဆောင်လာပေးပါတယ်။ မိုးမခက ကလေးကို ပြုစုရင်း ကျောင်းလည်း တက်နေရတော့ ပင်ပန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရရင် အမောတွေ ပြေပျောက်သွားပါတယ်။ နောင်နောင့်ကလည်း မိုးမခကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါတယ်။ သူတို့ဟာ မိသားစုဘဝကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

နှစ်တွေ တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာပြီး ရွှေအိမ်စည်လေးလည်း ကြီးပြင်းလာပါတယ်။ မိုးမခဟာ ကျောင်းကလည်း ဘွဲ့ရသွားပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုလည်း ရသွားပါတယ်။ နောင်နောင့်ကလည်း သူ့ရဲ့ အလုပ်မှာ တိုးတက်မှုတွေ ရရှိလာပါတယ်။ သူတို့မိသားစုဟာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမခရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နောင်နောင့်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့စိတ်နဲ့ အားနာတဲ့စိတ်တွေ အမြဲရှိနေပါတယ်။ သူ နောင်နောင့်ကို တကယ်ပဲ ချစ်ရဲ့လားဆိုတာကိုလည်း မကြာခဏ တွေးမိပါတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ မိုးမခက နောင်နောင့်ကို “နင် ငါ့ကို တကယ်ချစ်လို့ ငါ့ကို တာဝန်ယူခဲ့တာလား” လို့ မေးပါတယ်။ နောင်နောင့်က “ငါ နင့်ကို ချစ်လို့လည်း ယူခဲ့တာပါပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ကလေးအမေကို ငါ တာဝန်ယူရမှာပေါ့” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ မိုးမခက “ဒါဆို နင် ငါ့ကို အခုထိ ချစ်သေးလား” လို့ ထပ်မေးပါတယ်။ နောင်နောင့်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “ငါ နင့်ကို အရင်လိုတော့ မချစ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို ဂရုစိုက်တယ်။ နင့်ကို တန်ဖိုးထားတယ်။ နင်နဲ့ ရွှေအိမ်စည်လေးကို ငါ့ရဲ့ မိသားစုလို့ သတ်မှတ်ထားတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

မိုးမခက နောင်နောင့်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီး မျက်ရည်တွေ ကျလာပါတယ်။ သူ နောင်နောင့်ကို တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ဘဝကို ရုန်းကန်ရင်း၊ သမီးလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တန်ဖိုးထားတတ်သွားကြပါပြီ။ မိုးမခက နောင်နောင့်ကို “ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ နောင်နောင့်က မိုးမခကို ပြုံးပြီး ကြည့်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ သမီးလေး ရွှေအိမ်စည်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြပါတယ်။ သူတို့မိသားစုဟာ အတူတူ ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားပြီး ထာဝရ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သွားကြပါတယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းက ပရိသတ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး ခံစားချက်အမျိုးမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မြန်မာ့ရုပ်ရှင်တွေမှာ တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် ရေးသားထားပါတယ်။