“မိန်းကလေးတေဆီကခြူစားသည့်ဘဲ”

 ဆောင်းဦးပေါက်၏ မြူခိုးများက ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ နံနက်ခင်းကို ဝေဝါးစေသကဲ့သို့ မောင်ဖုန်း ၏ ဘဝသည်လည်း အလိမ်အညာ မြူခိုးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ တက်လာသော ပညာတတ်ဟန်ဆောင် လူငယ်တစ်ဦး။ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်သလောက် စိတ်ဓာတ်ကမူ ရွှံ့ညွန်ထဲက ကြာပန်းမဟုတ်ဘဲ ရွှံ့ညွန်ကိုသာ မြတ်နိုးသည့် ပုစွန်လုံးကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ သူ၏ တစ်နေ့တာ အလုပ်မှာ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ကာ လူချမ်းသာများ လာရောက်တတ်သည့် ကော်ဖီဆိုင်များတွင် ခြေတက်ဆန့်ပြီး၊ ငွေကြေးချမ်းသာသော်လည်း အချစ်ရေးတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် အမျိုးသမီးများကို ပိုက်ကွန်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ယနေ့ တိုးဝင်လာသူမှာ မမထား ဖြစ်သည်။ ထားထားဝင်းဆိုသည့် အမည်ထက် မမထားဟု ခေါ်လိုက်လျှင် ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်ဟု မောင်ဖုန်းက တွက်ဆထားသည်။ မမထားမှာ အိမ်ထောင်ကွဲပြီးစ၊ အထီးကျန်နေသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ မောင်ဖုန်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် နုပျိုလန်းဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်ဆက်ခဲ့သည်။ “မမရယ်… ကျွန်တော့်ဘဝက နယ်ကတက်လာပြီး ဒီမြို့ကြီးမှာ အခြေတကျဖြစ်အောင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ပါပဲ” ဟု ဆိုကာ သနားစဖွယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်ခဲ့သည်။

မောင်ဖုန်းသည် အသုံးအနှုန်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားကို “မမ” ဟု ခေါ်ရာတွင် လေးစားမှုထက် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်သည့် နုညံ့သော လေသံကို ရောစပ်ထားသည်။ “မမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးသလိုပဲ” ဟူသော တင်စားမှုများဖြင့် မမထား၏ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားသည်။ မမထားသည်လည်း မိမိထက် အသက်ငယ်သော်လည်း ရင့်ကျက်သည်ဟု ထင်ရသော၊ စကားပြောတတ်သော မောင်ဖုန်းကို မိမိ၏ ဘဝအဖော်အဖြစ် လွယ်လွယ်ကူကူပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ မောင်ဖုန်းအတွက် “ခြူစားခြင်း” နိဒါန်း၏ အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မောင်ဖုန်း၏ ပရိယာယ်များက လက်တွေ့အကောင်အထည် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မမထားဆီမှ ငွေကြေးများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တောင်းခံတော့သည်။ “နယ်က အမေ နေမကောင်းလို့” ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ သူ၏ ထမင်းစားလက်မှတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတရံတွင် “သူငယ်ချင်းနဲ့ စပ်တူလုပ်မယ့် လုပ်ငန်းမှာ ရှယ်ယာထည့်ချင်လို့” ဟု ဆိုကာ သိန်းပေါင်းများစွာကို ခြူစားသည်။ မမထားမှာမူ အချစ်မျက်စိ ဖုံးနေသဖြင့် မိမိ၏ ချွေးနှဲစာများကို မောင်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ထည့်ပေးနေရှာသည်။ မောင်ဖုန်းကမူ ထိုငွေများကို မြို့ပြ၏ ညမီးရောင်အောက်တွင် အခြားမိန်းကလေးငယ်များနှင့်အတူ ဖြုန်းတီးပစ်လေ့ရှိသည်။

မောင်ဖုန်း၏ အရေးအသားနှင့် အပြောအဆိုသည် မမထားအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အပြင်လောကတွင်မူ သူသည် “စော်ဆီက ခြူစားသည့်ဘဲ” ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ဂုဏ်ယူစွာ ဆောင်းထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားပေးသော ကားကိုစီး၊ မမထားဝယ်ပေးသော တန်ဖိုးကြီးနာရီကို ပတ်ကာ၊ မမထား၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သူမကို “အိုကြီးအိုမ၊ ငွေထုတ်စက်” ဟု သူငယ်ချင်းများကြားတွင် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုတတ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံ ခြုံထားသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မည်းမှောင်နေတော့သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာသာမပေးတတ်ပေ။ တစ်နေ့တွင် မောင်ဖုန်းသည် မမထားဆီမှ ခြူထားသော ငွေများဖြင့် ကလပ်တစ်ခုတွင် ပျော်ပါးနေစဉ်၊ မမထား၏ တူဖြစ်သူနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးတော့သည်။ မောင်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ အခြားမိန်းကလေးများနှင့် ပွေရှုပ်နေမှုများမှာ မမထား၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် မမထားသည် သာမန်အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မောင်ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် တူလှသည်။

နောက်တစ်ပတ်တွင် မောင်ဖုန်းက ထုံးစံအတိုင်း “မမ… ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဝယ်ချင်လို့၊ ပိုက်ဆံ သိန်း ၅၀၀ လောက် လိုနေတယ်” ဟု အပိုအလိုမရှိ အနုပညာဆန်ဆန် တောင်းခံပြန်သည်။ မမထားက ပြုံးလျက်ပင် “ရတာပေါ့ ဖုန်းရယ်… မမ ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ သေချာလုပ်ရအောင်နော်” ဟု ဆိုကာ စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ပေးသည်။ မောင်ဖုန်းသည် ငွေရတော့မည့် အလောဖြင့် စာရွက်များကို သေချာမဖတ်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တော့သည်။ ထိုလက်မှတ်သည် သူ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်မည့် အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်လာမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ထိုစာရွက်များသည် ငွေချေးစာချုပ်များ မဟုတ်ဘဲ၊ မောင်ဖုန်း ယခင်က ခြူစားခဲ့သမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို “လိမ်လည်မှု” ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုကြောင်းနှင့် ထိုငွေများကို ပြန်မဆပ်နိုင်ပါက ထောင်ဒဏ်ကျခံပါမည်ဟူသော ဝန်ခံချက်များ ဖြစ်နေသည်။ မမထားသည် မောင်ဖုန်း၏ အချစ်အတုများကို သိရှိသွားပြီးနောက်၊ သူမ၏ စီးပွားရေးသမား ပီသသော ဦးနှောက်ဖြင့် တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မောင်ဖုန်းသည် ဝတ်ကောင်းစားလှများကြားမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်မရသော ကျော့ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

“မမ… ဒါက ဘာသဘောလဲ” ဟု မောင်ဖုန်း တုန်တုန်ရင်ရင် မေးလိုက်သည့်အခါ၊ မမထား၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့မှုများ မရှိတော့ပေ။ “ဒါက မင်းရဲ့ အနုပညာအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် အခကြေးငွေပဲ ဖုန်း၊ ငါ့ဆီက ခြူစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အတိုးနဲ့တကွ ပြန်ပေးရမယ်” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မောင်ဖုန်းသည် ထိုအချိန်မှပင် မိမိကစားခဲ့သော ကစားပွဲတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ ရွှေရောင်အိပ်မက်များသည် ဖန်ကွဲစများကဲ့သို့ တစစီ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။

သူ့တွင် ပြန်ဆပ်စရာ ငွေကြေးမရှိသကဲ့သို့၊ အားကိုးရာ မိသားစုလည်း မရှိပေ။ သူ ခြူစားခဲ့သမျှ မိန်းကလေးတိုင်းသည်လည်း သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။ မောင်ဖုန်းသည် မြို့ပြ၏ လမ်းမများထက်တွင် အဝတ်အစားသစ်များဖြင့် ရှိနေသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အရှက်တရားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ သဒ္ဓါတရားကို အသုံးချကာ ဘဝကို အလွယ်လမ်းဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သူပီပီ၊ ယခုအခါတွင်မူ အလွယ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်သည် မည်မျှ ကြမ်းတမ်းကြောင်း ကိုယ်တိုင် ခံစားနေရတော့သည်။

နိဂုံးချုပ်ရသော်၊ မောင်ဖုန်းသည် တရားရုံးနှင့် ထောင်နံရံများကြားတွင် သူ၏ လူငယ်ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။ သူသည် အချုပ်ခန်းထဲမှ လသာတိုင်ကို ကြည့်ရင်း “စော်ဆီက ခြူစားခြင်း” ဆိုသည့် အလုပ်သည် မည်မျှပင် ငွေရလွယ်သည်ဟု ထင်ရပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ရတတ်ကြောင်း နောင်တကြီးစွာဖြင့် သတိရနေတော့သည်။ လောကတွင် အချစ်ကို ကစားစရာအမှတ်ဖြင့် ခြူစားတတ်သူများအတွက် မောင်ဖုန်း၏ ဘဝသည် ရင်နင့်ဖွယ်ရာ သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပေတော့သတည်း။