ဒေါ်သီတာသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်ဆတ်သူတစ်ယောက်။ သူမ၏ အမေ ဒေါ်ဖွားစိန်မှာ အသက်ကြီးမှ ရလာသည့် သမီးဖြစ်သဖြင့် အလွန်အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သီတာကတော့ အမေဖြစ်သူ၏ ဂရုစိုက်မှုထက် အမေ၏ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်မှုကိုသာ ကြည့်မရဖြစ်နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သီတာသည် အိမ်ရှေ့မှာ လှန်းထားသော စောင်များကို ရှူးရှူးဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ရုတ်သိမ်းကာ “ငါ့မှာတော့ ဖပ်ဖပ်မောအောင် လုပ်နေရတယ်၊ သောက်ကောင်မကြီးကတော့ ဆေးလိပ်ဖွာမပျက်ဘူး” ဟု အော်ဟစ်ကာ အမေအိုကို စတီးဇလုံဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဒေါ်ဖွားစိန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းသွားရရှာသည်။

အပိုင်း (၂) 

ဘေးအိမ်က ဒေါ်မြတ်နှင့် ဦးသာဒူတို့မှာ သီတာ၏ ရိုင်းစိုင်းပုံကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသူများ ဖြစ်သည်။ “ကြည့်စမ်းပါဦး ကိုသာဒူရယ်၊ အမေအရင်းကို နင်နဲ့ငါနဲ့ ပြောနေတာ။ ဖအေရှေ့ကျတော့ အငြိမ်၊ ဖအေကွယ်ရာကျမှ မအေကို နှိပ်စက်လိုက်တာ” ဟု ဒေါ်မြတ်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ သီတာ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုမှာ ရပ်ကွက်ထဲတွင် နာမည်ကြီးလှသည်။ လူအများက သူမကို “ငရဲအိုး ဇောက်ထိုးကျမယ့်မိန်းမ” ဟုပင် တိတ်တိတ်လေး ကင်ပွန်းတပ်ထားကြသည်။

အပိုင်း (၃) 

ဒေါ်ဖွားစိန်သည် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း မကောင်းသဖြင့် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သလိပ်များ ထွေးသည့်အခါ သီတာက “ရွံစရာကြီး၊ ရွံစရာကြီး” ဟု အော်ဟစ်ကာ အမေအို၏ ကျောကုန်းကို ဆောင့်တွန်းတတ်သည်။ “လုပ်ပါအေ… အမေ မနေနိုင်လို့ပါ” ဟု ဒေါ်ဖွားစိန်က တောင်းပန်သော်လည်း သီတာ၏ နှလုံးသားက ကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောနေဆဲပင်။ အမေဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်မှာ သီတာအတွက်တော့ အပိုအလုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၄) 

မိုးတွင်းရောက်လျှင် ဒေါ်မြတ်က သီတာကြားအောင် ခနဲ့တတ်သည်။ “ငါတို့တော့ မိုးတွင်းဆို သီတာနဲ့ ဝေးရာကို ပြောင်းနေမှပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် မိဘကို နှိပ်စက်နေတဲ့ မိန်းမကြောင့် မိုးကြိုးပစ်ရင် ငါတို့ပါ စက်ကွင်းမလွတ်ဘဲ နေမယ်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ သီတာက အိမ်ပေါ်ကနေ အားရပါးရ ပြန်လည်ဆဲဆိုတတ်သေးသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ အမှန်ဟု ထင်နေပြီး အမေဖြစ်သူမှာ သူမအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဟုသာ မှတ်ယူထားသည်။

အပိုင်း (၅) 

ဒေါ်ဖွားစိန်သည် အိပ်ရာထဲလဲကာ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်လာသည်။ သီတာကတော့ ပြုစုရသည်ကို စိတ်မရှည်။ ဆဲမြဲ၊ ဆိုမြဲ၊ ရိုက်မြဲပင်။ ဒေါ်ဖွားစိန်သည် သေခါနီးတွင် သမီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ “သီတာ… ညည်း ငါ့ဝဋ်တွေ ပြန်လည်ဦးမှာပါ” ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြောသွားခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် သီတာ၏ ဘဝထဲတွင် ကပ်ငြိကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကျိန်စာတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အပိုင်း (၆) 

ဒေါ်ဖွားစိန် ဆုံးပြီးနောက် သီတာ အိမ်ထောင်ကျကာ သမီးလေး “ဇွန်” ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဇွန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထူးခြားသည်။ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သီတာ၏ ပုံစံတူအတိုင်း ဖြစ်လာသည်။ သူများအိမ်က ပစ္စည်းခိုးခြင်း၊ ကြက်ခိုးရိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် ဒုက္ခပေးလာသည်။ သီတာက ဆုံးမသည့်အခါ “နင် လျှာမရှည်နဲ့” ဟု မိခင်ကို ပြန်လည်ဆဲဆိုသဖြင့် သီတာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။

အပိုင်း (၇) 

ဇွန်သည် သူမ မကြိုက်သော ဟင်းချက်လျှင် သီတာကို “သောက်ကောင်မကြီး၊ ဒါ နင်ပဲစား” ဟု အော်ဟစ်ကာ ဟင်းခွက်ကို ပစ်ချတတ်သည်။ သီတာသည် ဇွန်းကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ၏ အမေအပေါ် ပြုမူခဲ့သည်များကို မှန်ထဲတွင် ပြန်မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ “ငါ့သမီးက ငါ့ထက်တောင် ဆိုးနေပါလား” ဟု တွေးကာ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာရသည်။

အပိုင်း (၈) 

သီတာ၏ ယောက်ျား ဘရွှေက သမီးကို အလိုလိုက်သဖြင့် ဇွန်သည် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်တော့။ သီတာသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အဆဲကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် မရိုက်ရဲ၊ မဆုံးမရဲတော့ပေ။ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်မြတ်ကတော့ “ဒါ သီတာဝဋ်လည်တာလေ။ သူ့တုန်းက ဒေါ်ဖွားစိန်ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် လုပ်တာ၊ အခု ဇွန်က သူ့ကို ပြောရုံပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု ဝေဖန်နေကြပြန်သည်။

အပိုင်း (၉)

ဇွန်သည် အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ မိဘကို တစ်ချက်မှ မငဲ့ဘဲ သူမချစ်သော ယောက်ျားနောက်သို့ လိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သီတာကို နှုတ်ပင်မဆက်။ သီတာသည် သမီးကို တမျှော်မျှော်ဖြင့် စောင့်နေသော်လည်း ဇွန်သည် တစ်ခါမျှပင် ပြန်မလာခဲ့ပေ။ အိမ်ထဲတွင် သီတာတစ်ယောက်တည်း ခြောက်ကပ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အပိုင်း (၁၀)

သီတာသည် အသက်ကြီးလာပြီး အိပ်ရာထဲလဲသည့်အခါ ပြုစုမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ ယောက်ျား ဘရွှေလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မကျန်းမာသဖြင့် အန်ဖတ်များ၊ ချွဲသလိပ်များ ကြားတွင် သီတာတစ်ယောက်တည်း လူးလိမ့်နေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အမေဖြစ်သူကို “ရွံစရာကြီး” ဟု ဆိုကာ တွန်းထုတ်ခဲ့သည်များကို သတိရကာ မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။

အပိုင်း (၁၁) 

သီတာသည် သေခါနီးအချိန်အထိ ဇွန်းအမည်ကို တမ်းတမ်းတတ ခေါ်နေရှာသည်။ သို့သော် ဇွန်ကတော့ ပေါ်မလာခဲ့။ သီတာသည် မျက်ရည်များဖြင့် “အမေ့ဝဋ်တွေ သမီးလည်နေပါပြီ အမေရယ်…” ဟု တစ်တွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူရှိုက်နေရသည်။

အပိုင်း (၁၂)

သီတာ ကွယ်လွန်သွားသော်လည်း ဝဋ်ကြွေးများကတော့ ရပ်တန့်မသွားနိုင်သေးပေ။ ဇွန်ကရော သူမ၏ မိခင် သီတာအပေါ် ပြုမူခဲ့သလို ဝဋ်လည်ဦးမလား။ ဒေါ်ဖွားစိန်ကရော သူမ၏ မိခင်အပေါ် သီတာလိုမျိုး ပြုမူခဲ့ဖူးသလား။ ဤဇာတ်လမ်းသည် မိဘအပေါ် ပြစ်မှားမိသော ဝဋ်ကြွေးမှာ ယခုဘဝမှာပင် ချက်ချင်းလက်ငင်း လည်တတ်ကြောင်း မီးမောင်းထိုးပြနေပါသည်။

နိဂုံး – မိဘဟူသည် အိမ်က ဘုရားဖြစ်ပါသည်။ မိဘအပေါ် သိတတ်သော သားကောင်းသမီးကောင်းများ ဖြစ်ကြပါစေ။ ဝဋ်ကြွေးဆိုသည်မှာ ရှောင်လွဲ၍ မရနိုင်သော တရားဖြစ်ကြောင်း သတိပြုနိုင်ကြပါစေ။