ယုတ်ညံတဲ့ ယောကျာ်း
အခန်း (၁) အစပျိုးခြင်း
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်လေးက မှိန်ပျပျ လင်းနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖျားတွေဟာ အေးစက်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ပူလောင်နေတယ်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ညသန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။ သူ ဒီနေ့လည်း ပြန်မလာသေးဘူး။ အောင်သူ… ကျွန်မရဲ့ လင်ယောက်ျား။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့သူဟာ အခု ကျွန်မရှေ့မှာရှိနေတဲ့ အရက်သမား၊ လောင်းကစားသမားနဲ့ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ စောင့်နေရတာ ပင်ပန်းနေပြီ။ ဖုန်းခေါ်လိုက်တိုင်းလည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ လူမှုကွန်ရက်မှာ သူနောက်ဆုံးဝင်ခဲ့တဲ့ အချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနာရီက။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ စာတွေကို သူ ဖတ်တော့ဖတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာမပြန်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး လျစ်လျူရှုခံရတာက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာကျင်ရမှန်း ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၂) နီးစပ်မှုနှင့် အိပ်မက်များ
ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက အောင်သူဟာ အရမ်းကို နွေးထွေးတဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ဖျားရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုတတ်တဲ့သူ၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်ရင် ပခုံးလေးငှားပြီး နှစ်သိမ့်တတ်တဲ့သူ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို ကမ္ဘာကြီးထက် ပိုယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ “နှင်းကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး မျက်ရည်မကျစေရဘူး” လို့ သူကတိပေးခဲ့တာ။ အဲဒီကတိတွေက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို လှီးဖြတ်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မိတာပဲ။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ မှားမှား နောက်ဆုံးတော့ သူ ပြောင်းလဲလာမှာပါဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်အမှားနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခဲ့တာ။
အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်က ထွက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းဆိုသူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လောင်းကစားဝိုင်းတွေထဲ နစ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်က ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကုန်သွားတယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေလည်း သူ့ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးတွေဆပ်ဖို့နဲ့ပဲ ကုန်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ တားရင် သူက စိတ်တိုတတ်လာတယ်။ အရင်က ကျွန်မကို နူးနူးညံ့ညံ့ ကိုင်တွယ်ခဲ့တဲ့ လက်တွေဟာ အခုတော့ အိမ်က ပရိဘောဂတွေကို ရိုက်ခွဲဖို့နဲ့ ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ဖို့အတွက်ပဲ အသုံးကျတော့တယ်။ “မင်း ငါ့ကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့၊ ငါ့ဘာသာ ငါ ယုတ်ညံချင်လို့ ယုတ်ညံနေတာ” လို့ သူ အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ အသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ကျွန်မ သူ့ဖုန်းထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ပြောထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ “ဒီညလည်း လာခဲ့ဦးမလား၊ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ပဲ” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ငိုပြီး မေးခဲ့မိတယ်။ “ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်ရတာ မဝသေးဘူးလား အောင်သူ၊ ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ယုတ်ညံသွားရတာလား” လို့။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။ “အေး… ငါက ယုတ်ညံတဲ့ကောင်ပဲ။ မင်း မခံနိုင်ရင် ထွက်သွားတော့။ ငါ့နားမှာ မနေနဲ့” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို သေရွာက ပြန်လာသလို ထုံထိုင်းသွားစေတယ်။ သူ ကျွန်မကို တကယ် မချစ်တော့ဘူးလား။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီလို ယုတ်ညံတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်နေဖို့ ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ ပြန်လာတော့ မူးနေတယ်။ ကျွန်မ စာချုပ်ကို သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်တော့ သူ ခဏလောက် ငြိမ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှမပြောဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ “မင်း လိုချင်တာ ဒါဆိုရင်လည်း ရတယ်” လို့ ပြောပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ အော်ငိုလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ လိုချင်တာ ဒါမှမဟုတ်မှန်း သူ သိရဲ့သားနဲ့။ ကျွန်မ လိုချင်တာက အရင်က အောင်သူကိုပါ။
အခန်း (၆) အမှန်တရား၏ အနိဋ္ဌာရုံ
ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေပြင်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာ အောင်သူ အခန်းထဲမှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ သတိမေ့နေတာ။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ လူနာတင်ကား ခေါ်ခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်က ကျွန်မကို သီးသန့်ခေါ်ပြောတယ်။ “လူနာက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေတာလဲ မသိဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်က တော်တော်ကြီးနေပြီ။ သူ ခံစားနေရတာ ကြာပြီပဲ” တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားတယ်။ အကျိတ်? သူ နေမကောင်းဘူးလား? ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ယူပြီး အသေအချာ ပြန်စစ်ကြည့်မိတယ်။ ဟိုအမျိုးသမီးနဲ့ ပြောထားတဲ့ စာတွေဟာ အချစ်စာတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ အထူးကုဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထောက်ဖြစ်နေတယ်။ “ဒီညလည်း လာခဲ့ဦးမလား” ဆိုတာက သူ ကင်ဆာဆေးသွင်းဖို့ ချိန်းထားတာကို ပြောတာ။
ကျွန်မ ဆက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေတင်မကဘဲ သူ အိမ်ကပစ္စည်းတွေ ရောင်းခဲ့သမျှ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို ကျွန်မနာမည်နဲ့ စုထားပေးခဲ့တာ။ သူ လောင်းကစားလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မကို သူနဲ့ ဝေးအောင်၊ သူ့ကို မုန်းသွားအောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ “နှင်း… ကိုယ် မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ကိုယ်မရှိတော့တဲ့နေ့မှာ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ကျန်ခဲ့ရမယ်။ ကိုယ့်ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားမှ မင်း နောက်ထပ် ဘဝသစ်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စနိုင်မှာ” ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဒိုင်ယာရီထဲက စာသားကို ဖတ်မိတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
သူ နိုးလာတော့ ကျွန်မ သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ သူကတော့ အားမရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေရှာတယ်။ “ဘာလို့လဲ အောင်သူ… ဘာလို့ ကျွန်မကို အဆိုးဆုံးလူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး အဝေးကို တွန်းပို့ခဲ့တာလဲ” လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်… “မင်း ငါ့ကို သနားနေမှာထက်… မုန်းနေတာက ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ် ထင်လို့ပါ” တဲ့။
ကျွန်မ သူ့ကို ယုတ်ညံတဲ့ ယောက်ျားလို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိတာ ဘဝမှာ အမှားဆုံးပဲ။ သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ သူ ကျွန်မလက်ထဲမှာတင် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အကာအကွယ်ပေးဖို့အတွက် နာကျင်စေတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ရွေးချယ်မိတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် အမှန်တရားကတော့… နာကျင်မှုဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလေလေ၊ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ ပိုပြီး ကြေကွဲဖို့ ကောင်းလေလေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ – လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ လုပ်ရပ်တွေက သူတို့ရဲ့ နှလုံးသား အစစ်အမှန်ကို အမြဲတမ်း ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အမုန်းတရားဆိုတာ ချစ်လွန်းလို့ ဖန်တီးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
