နွေဦး၏ ညနေခင်းသည် အုံ့မှိုင်းလွန်းလှသည်။ သော်တာ တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေရင်း ရင်ထဲ၌ တလှပ်လှပ် တုန်ရင်နေမိသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်မြစံမှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် တစ်ခါးခါး ရယ်မောနေသည်။ ဒေါ်မြစံသည် အသက် (၅၀) ကျော်ဆိုသော်လည်း အလှပြင်ရသည်ကို ဝါသနာပါရုံမက၊ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများမှာ ခေတ်လူငယ်များရှုံးလောက်အောင် တောက်ပြောင်လွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအလှအပများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော သူမ၏ “တဏှာ” နှင့် “လောဘ” က သော်တာ့အတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပင်။ ဒေါ်မြစံသည် သားဖြစ်သူ မင်းသူ မရှိခိုက်တွင် သော်တာ့အပေါ် အနိုင်ကျင့်ရုံတင်မက၊ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူပျိုပေါက်လေးများ၊ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားများကိုပါ မျက်စိပစ်ကာ သူမ၏မာယာများဖြင့် ညှို့ယူတတ်သူဖြစ်သည်။ ယနေ့လည်း ဒေါ်မြစံက “ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားမလို့၊ ပိုက်ဆံ ငါးသောင်းပေးဦး” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် တောင်းလာပြန်သည်။ သော်တာ့မှာ ငြင်းဆန်ရန် အားမရှိခဲ့။

မင်းသူသည် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် နယ်ဘက်သို့ ခရီးထွက်ရလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်မျိုးသည် ဒေါ်မြစံအတွက်တော့ လွတ်လပ်ခွင့်ရသော အချိန်ပင်။ တစ်ညတွင် သော်တာ ရေသောက်ရန် အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာစဉ် ဧည့်ခန်းထဲမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မှောင်ရိပ်ထဲကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတော့ သူမ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သွေးပျက်သွားရသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမ ဒေါ်မြစံသည် အိမ်နီးနားချင်းမှ အသက် (၂၀) ကျော် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် ဖက်လဲတကင်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ “အမေ… ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်တာလဲ” ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်မိသော်လည်း နှုတ်ကတော့ အသံမထွက်ရဲခဲ့။ ဒေါ်မြစံ၏ လိုအင်ဆန္ဒများမှာ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

နောက်ရက်များတွင် ဒေါ်မြစံသည် ပို၍ပင် ရဲတင်းလာသည်။ သူမ၏ အသုံးအဆောင်များ၊ အဝတ်အစားများအတွက် သော်တာ့ဆီမှ ပိုက်ဆံကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ညှစ်ယူသည်။ သော်တာက မင်းသူ့ကို ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း “အမေက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း အထင်လွဲတာနေမှာပါ” ဟုသာ မင်းသူက တုံ့ပြန်တတ်သည်။ မင်းသူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို အလွန်ရိုသေသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒေါ်မြစံ၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်မိနေရှာသည်။ ဒေါ်မြစံကတော့ သော်တာ့ကို မျက်စိစပါးမွှေးစူးလာကာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သော်တာ သိနေသည်ဟု သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ဒေါ်မြစံသည် သော်တာ့ကို အိမ်ပေါ်မှ နှင်ထုတ်ရန် အကြံတစ်ခု ထုတ်လေတော့သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲသို့ အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခေါ်သွင်းကာ သော်တာနှင့် လူမိအောင် လုပ်ရန် ကြံစည်သည်။ တစ်နေ့ မင်းသူ အလုပ်မှ စောပြန်လာမည့်ရက်ကို သိထားသော ဒေါ်မြစံသည် သော်တာ့အခန်းထဲသို့ သူမ ငှားထားသော လူတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သော်တာက ထိုလူကို မြင်မြင်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အကြံအစည် ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဒေါ်မြစံက မလျှော့ဘဲ မင်းသူ့ကို “မင်းမိန်းမက ငါမရှိတုန်း အိမ်ထဲ ယောက်ျားတွေ ခေါ်နေတာ” ဟု ပြောင်းပြန်လှန်ကာ တိုင်တောလိုက်လေတော့သည်။

မင်းသူသည် မိခင်၏ စကားကို ယုံကြည်ကာ သော်တာ့ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်နှက်နှင်ထုတ်လေသည်။ သော်တာမှာ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ရသည်။ “နင့်လို တဏှာရူးတဲ့ မိန်းမကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ့ယောင်္ကျားကို ထားခဲ့ရတာ စိတ်မကောင်းဘူး” ဟု သော်တာက စိတ်ထဲက ကြိတ်ကာ ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ဒေါ်မြစံကတော့ အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမအတွက်တော့ အတားအဆီးမရှိတော့သဖြင့် သူမ၏ ကာမဂုဏ် လိုအင်များကို စိတ်ကြိုက် ဖြည့်ဆည်းရန် လမ်းပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သော်တာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဒေါ်မြစံ၏ သရုပ်မှန်များမှာ ပို၍ သိသာလာသည်။ သူမသည် အိမ်သို့ ယောက်ျားမျိုးစုံကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ယူနေတော့သည်။ မင်းသူ အလုပ်သွားချိန်ဆိုလျှင် သူမ၏ အခန်းထဲမှ ရယ်မောသံများ၊ စကားပြောသံများမှာ အိမ်နီးနားချင်းများအထိ ကြားလာရသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင်လည်း ဒေါ်မြစံ၏ သတင်းမှာ မကောင်းသတင်းဖြင့် မွှေးပျံ့နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းသူကတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလှသဖြင့် ဘာမှ သတိမထားမိသေးပေ။

ဒေါ်မြစံ တွဲနေသော နောက်ဆုံးလူငယ်လေးမှာ သူမထက် အသက် (၃၀) ခန့် ငယ်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ဒေါ်မြစံကို ချစ်၍မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် မင်းသူ ရှာထားသော ငွေများကို မက်၍ ကပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါ်မြစံမှာမူ ထိုလူငယ်၏ အပြောအဆို ချိုသာမှုများအောက်တွင် နစ်မွန်းကာ သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပေးနေတော့သည်။ မင်းသူ စုဆောင်းထားသော ဘဏ်စာအုပ်ကိုပင် ဒေါ်မြစံက ခိုးယူကာ ထိုလူငယ်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

မင်းသူသည် အိမ်တွင် ငွေများ လျော့နည်းလာသည်ကို သတိထားမိလာသည်။ ထို့ပြင် အိမ်နီးနားချင်းအချို့၏ ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုနေသော စကားများကိုလည်း ကြားလာရသည်။ “မင်းအမေကို နည်းနည်း ထိန်းဦး၊ အိမ်ကို ယောက်ျားလေးတွေ ခဏခဏ လာနေတယ်” ဟု သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက သတိပေးလာသောအခါ မင်းသူ့ရင်ထဲတွင် သံသယမီးများ စတင်တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူ သော်တာ့ကို အထင်လွဲခဲ့လေသလားဟုလည်း တွေးမိလာသည်။

တစ်နေ့တွင် မင်းသူသည် ခရီးသွားမည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ အိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်းသူ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရယ်မောနေသံကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မင်းသူ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ အလွန်ရိုသေရပါသည်ဆိုသော မိခင်ဖြစ်သူမှာ သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် ပျော်ပါးနေသည်မဟုတ်ပါလား။

“အမေ… အမေ ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ” မင်းသူ၏ အော်ဟစ်သံက တစ်အိမ်လုံး ဟိန်းသွားသည်။ ဒေါ်မြစံမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့။ ထိုလူငယ်မှာလည်း အတင်းရုန်းထွက်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဒေါ်မြစံသည် မင်းသူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်သော်လည်း မင်းသူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိခင်အပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုများ အားလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော် သော်တာ့ကို အမေ့ကြောင့် နှင်ထုတ်ခဲ့မိတာ… ကျွန်တော် မှားသွားပြီ” ဟု မင်းသူ ငိုကြွေးရင်း ရေရွတ်မိသည်။

မင်းသူသည် ဒေါ်မြစံကို ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် တရားစခန်းဝင်ရန် ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် သော်တာ့ကို လိုက်ရှာတော့သည်။ သော်တာမှာ မိဘများအိမ်တွင် ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ နေထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ မင်းသူ အလွန်ဝမ်းနည်းသွားသည်။ မင်းသူသည် သော်တာ့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဒေါ်မြစံမှာမူ သူမ၏ တဏှာလောဘကြောင့် သားဖြစ်သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးရုံတင်မက၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုကိုလည်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် ဒေါ်မြစံသည် နောင်တရကာ တရားရိပ်တွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ ပြုခဲ့သော ကံများက သူမကို ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ မင်းသူနှင့် သော်တာတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာမူ အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြန်လည်ပေါင်းထုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူတစ်ဦး၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်သော တဏှာရမ္မက်ကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး မည်သို့ ပျက်စီးရတတ်ကြောင်း၊ အမှန်တရားသည် တစ်နေ့တွင် ပေါ်ပေါက်စမြဲဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြလျက် ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။