ပန်းရောင်စုံခြယ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာခန်းမထက်မှာ မိဆု တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ ခဏလေးပါ။ သူမ ယောက်ျား လင်းထက် ရဲ့ မိခင် ဒေါ်မြမေ ရဲ့ အကြည့်တွေက ဆူးတွေလို စူးရှနေခဲ့တယ်။ “ငါ့သားကို ညှို့ယူသွားတဲ့ မိန်းမ” ဆိုတဲ့ အမုန်းတရားတွေက ဒေါ်မြမေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီလေ။ ပထမဆုံးညမှာတင် မိဆု ရဲ့ ရွှေထည်တွေကို “သိမ်းထားပေးမယ်” ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အကုန်သိမ်းယူသွားခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်က ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အစပဲပေါ့။

မနက် (၄) နာရီကတည်းက ထပြီး ဟင်းချက်ရတာ မိဆု အတွက် အဆန်းမဟုတ်ပေမယ့် ဒေါ်မြမေရဲ့ အပြစ်ရှာမှုတွေကတော့ အဆန်းပါ။ “ဆားပေါ့တယ်၊ ငန်တယ်၊ ညှော်နံ့ထွက်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက မိဆု ရဲ့ နားထဲမှာ နေ့စဉ်ကြားနေရတဲ့ တေးသံတွေလို ဖြစ်လာတယ်။ လင်းထက် ရှေ့မှာတော့ သားအမိတွေ ချစ်ပြနေပေမယ့် လင်းထက် ကွယ်ရာမှာတော့ မိဆု ဟာ အစေခံတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံနေရပါတယ်။

တစ်နေ့မှာ မိဆု တစ်ယောက် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း ဒေါ်မြမေရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူမနဲ့ လင်းထက်ကို ကွဲအောင် ကြံစည်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လင်းထက်ရဲ့ ရည်းစားဟောင်း နန်းခင်နဲ့ ဒေါ်မြမေတို့ တိုင်ပင်နေကြတာပါ။ “သားကို အိမ်က နှင်ထုတ်ခိုင်းဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ စာသားကြောင့် မိဆု ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အိမ်က ပျောက်သွားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကြောင့် တစ်အိမ်လုံး ဆူညံသွားတယ်။ ဒေါ်မြမေက မိဆုရဲ့ အထုတ်ထဲကို ခိုးထည့်ထားပြီး လင်းထက်ရှေ့မှာတင် မိဆုကို ခိုးသူအဖြစ် စွပ်စွဲပါတော့တယ်။ “မင်းကို ငါယုံခဲ့တာ မိဆု…” ဆိုတဲ့ လင်းထက်ရဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ မိဆု ရှင်လျက်နဲ့ သေခဲ့ရတယ်။

မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညမှာ မိဆု တစ်ယောက် အဝတ်တစ်ထုပ်နဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့ရတယ်။ ဒေါ်မြမေရဲ့ နှုတ်ခမ်းထက်က အောင်နိုင်သူ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း မိဆု ရင်ထဲမှာ အမုန်းတွေထက် အားမာန်တွေပဲ မွေးမြူလိုက်ပါတယ်။ “တစ်နေ့… အမှန်တရားနဲ့အတူ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်” လို့ ကျိန်းဝါးခဲ့တယ်။

မိဆုဟာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ ကိုယ်ပိုင် အစားအသောက်လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်ရာက ကောင်းလွန်းတော့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် နာမည်ကြီး လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ လင်းထက်ဟာ မိဆုမရှိတဲ့နောက်ပိုင်း ဒေါ်မြမေနဲ့ နန်းခင်တို့ရဲ့ ဂရုမစိုက်မှုတွေကြားမှာ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ။

နန်းခင်ဟာ ဒေါ်မြမေရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်လည်ပြီး တခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒေါ်မြမေ တစ်ယောက် သွေးတက်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တယ်။ လင်းထက်လည်း အလုပ်ပြုတ်၊ အိမ်မှာလည်း အကြွေးတွေဝိုင်းနဲ့ ဒုက္ခပင်လယ် ဝေနေခဲ့ရတယ်။

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးနေတဲ့ မိဆုဟာ သူမရဲ့ ကုမ္ပဏီကို အလုပ်လာလျှောက်တဲ့ လင်းထက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ လင်းထက်ကတော့ မိဆုကို မြင်မြင်ချင်း ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် မိဆုရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ကျောက်ခဲလို မာကျောနေခဲ့ပါပြီ။

လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာထဲလဲနေတဲ့ ဒေါ်မြမေဟာ သူမကို ပြုစုမယ့်သူမရှိဘဲ ဖြစ်နေချိန်မှာ မိဆု ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြမေက မိဆုကို မြင်တော့ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပေမယ့် မိဆုကတော့ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ဒေါ်မြမေကို ဆေးရုံ အကောင်းဆုံး တင်ပေးခဲ့တယ်။

ဆေးရုံမှာ ဒေါ်မြမေ သတိရလာတဲ့အခါ လင်းထက်ရှေ့မှာတင် အရင်က လုပ်ခဲ့သမျှ အပြစ်တွေကို ဝန်ခံခဲ့တယ်။ “ငါမှားခဲ့တယ် သား… မိဆုက ခိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် ထည့်ခဲ့တာ” ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် လင်းထက် တစ်ယောက် ဆွံ့အ သွားခဲ့ရတယ်။

မိဆု က ဒေါ်မြမေကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် လင်းထက်နဲ့တော့ ပြန်မပေါင်းနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ “လူတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့်စိတ်အေးချမ်းဖို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ မေ့ပစ်လို့မရဘူး” လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့ လမ်းကို သူမ ဆက်လျှောက်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိဆုဟာ အမျိုးသမီးတွေအတွက် အားကိုးရာ ဖြစ်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဒေါ်မြမေကိုလည်း လူမှုရေးအရ ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ယောက္ခမ ဆိုတာလည်း နောင်တတွေနဲ့အတူ ဘုရားတရားလုပ်ရင်း ဘဝကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရပါတော့တယ်။