ရည်စားဟောင်းနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ‘နဒီ’ တစ်ယောက် ဆေးစစ်ချက်လက်မှတ်ကို ကိုင်ပြီး ထိုင်ရက်သားလေး ဖြစ်နေမိတယ်။ သူမ လက်ထဲက စာရွက်ကလေးက သူမရဲ့ တစ်လောကလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ။
“ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ…”
ဒီစကားလုံးက တခြားမိန်းကလေးတွေအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် နဒီ့အတွက်တော့ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီကလေးရဲ့ အဖေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကမှ သူမကို အပြီးတိုင် ကျောခိုင်းသွားခဲ့တဲ့ ရည်စားဟောင်း ‘မင်းခန့်’ ဖြစ်နေလို့ပါ။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ၅ နှစ်ကြာ ချစ်သူသက်တမ်းမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့အထိ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြပေမယ့်၊ မင်းခန့်ရဲ့ မိဘတွေ သဘောမတူမှုနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ အပျော်အပါးမက်မှုတွေကြောင့် ပြတ်စဲခဲ့ကြတာပါ။ ခုတော့ သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စေ့စပ်ထားပြီးပြီလို့ ကြားနေရချိန်မှာမှ ဒီကိုယ်ဝန်က ပေါ်လာခဲ့တာပါ။
နဒီ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်း ‘သီရိ’ က အနားမှာ ထိုင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတယ်။ “နဒီ… နင် ဘာလုပ်မှာလဲ? မင်းခန့်ကို ပြောမှာလား?”
နဒီ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်တယ်။ “သူက ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူး သီရိ။ ငါ့ကိုတင်မကဘူး၊ ဒီကလေးကိုပါ သူက အညှောင့်ပေါက်သလို မြင်မှာ။ ဒါပေမဲ့…” နဒီ့လက်တွေက ဗိုက်ကလေးကို အလိုလို အုပ်မိုးလိုက်မိတယ်။ ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ?
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် နဒီ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေခဲ့တယ်။ ရုံးမှာ ပျို့အန်တာတွေကို အစာမကြေလို့ဆိုပြီး ဆင်ခြေပေးရတာ၊ အစားအသောက် ပျက်လာတာတွေကို မိဘတွေ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ရတာဟာ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ မင်းခန့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ “နဒီ… ကိုယ်တို့ ပစ္စည်းတချို့ ကျန်နေတာ လာပေးချင်လို့။ ခဏလောက် တွေ့ရအောင်”
နဒီ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ တွေ့သင့်သလား? မတွေ့သင့်ဘူးလား? နောက်ဆုံးတော့ သူမ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မြို့လယ်က ကဖေးတစ်ခုမှာ သူတို့ ဆုံကြတယ်။ မင်းခန့်က အရင်ကထက် ပိုကြည့်ကောင်းနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အပြည့်။
“နဒီ… ကိုယ် နောက်လ လက်ထပ်တော့မယ်။ မင်းကို အသိပေးချင်လို့” တဲ့။
နဒီ့ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ သူမ ပြောမယ့် စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။ “ဩော်… ဂုဏ်ယူပါတယ်” လို့ပဲ မနည်းပြောလိုက်ရတယ်။ သူမ ဗိုက်ထဲက ကလေးအကြောင်းကို ပြောဖို့ အခွင့်အရေးကို သူမ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပျော်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကို သူမက ပြဿနာတစ်ခုအနေနဲ့ မဝင်ချင်တော့လို့ပါ။
ဗိုက်ကလေးက တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတယ်။ နဒီ့ရဲ့ အမေက ရိပ်မိလာပြီး တင်းတင်းမာမာ မေးခွန်းထုတ်လာပါတော့တယ်။
“နဒီ… နင့်မှာ ဖုံးထားတာ ဘာရှိလဲ? အမေ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း!”
နဒီ အငိုမျက်လုံးတွေနဲ့ ဒူးထောက်ကျရတယ်။ “အမေ… သမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ မင်းခန့်နဲ့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက နောက်လ လက်ထပ်တော့မှာ။ သမီး ဒီကလေးကို တစ်ယောက်တည်း မွေးမယ် အမေ”
အိမ်ထဲမှာ အသံတိတ်သွားတယ်။ အဖေဖြစ်သူကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်ပြင်ထွက်သွားတယ်။ အမေကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ “ငါ့သမီး ဘဝ ပျက်ပါပြီ။ လူတကာ ကဲ့ရဲ့တာကို ငါတို့ ဘယ်လို ခံရမလဲ”
ဒါပေမဲ့ နဒီကတော့ ခိုင်မာနေတယ်။ “ဘယ်သူကဲ့ရဲ့ကဲ့ရဲ့ သမီး ဂရုမစိုက်ဘူး။ သမီးရဲ့ အမှားအတွက် ဒီကလေးကို အသေသတ်ဖို့ သမီးမှာ ခွန်အားမရှိဘူး။ သမီး သူ့ကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးမယ်”
ဒီလိုနဲ့ နဒီဟာ Single Mother ဘဝကို စတင်ဖို့ ရုန်းကန်ရပါတော့တယ်။
နဒီ့ရဲ့ ကိုယ်ဝန်သတင်းက သူငယ်ချင်းတွေကြားကနေတစ်ဆင့် မင်းခန့်ဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က အစကတော့ မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ နဒီ့ရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ပုံစံတွေကို မြင်တော့ သူ ထိတ်လန့်သွားတယ်။
သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ ‘မေမြတ်’ ကလည်း ဒီသတင်းကို သိသွားတဲ့အခါ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ မေမြတ်က နဒီ့ရုံးကို လာပြီး လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲပါတော့တယ်။
“ရှင်က ငါ့ယောက်ျားကို ကလေးနဲ့ နှောင်ကြိုးတုပ်ချင်နေတာလား? ရှင့်လို မိန်းမမျိုးက တကယ်ကို အောက်တန်းကျတယ်!”
နဒီ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားလိုက်တယ်။ လူတွေက ဝိုင်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြတယ်။ “ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ရတာဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကလေးမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ” ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက နဒီ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
အဲဒီညမှာ မင်းခန့် နဒီ့အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ “နဒီ… ဒါ ငါ့ကလေး တကယ်ပဲလား?” လို့ သူက မေးတယ်။
နဒီကတော့ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်တယ်။ “ရှင် သိဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒီကလေးမှာ အဖေမရှိဘူး။ ကျွန်မပဲ ရှိတယ်”
မင်းခန့် ပြန်သွားပြီးနောက် နဒီ့ဘဝဟာ ပိုပြီးတော့ အထီးကျန်လာတယ်။ ရုံးမှာလည်း အတင်းအဖျင်းတွေကြောင့် အလုပ်ထွက်စာ တင်လိုက်ရတယ်။ ငွေကြေးအခက်အခဲက စတင်ခြိမ်းခြောက်လာပြီ။
တစ်ရက်မှာတော့ နဒီ လမ်းလျှောက်နေရင်း မူးလဲသွားခဲ့တယ်။ သူမ နိုးလာတော့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ။ ဘေးမှာ ထိုင်နေတာကတော့ သူမကို တစ်ချိန်က အရမ်းချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စီနီယာအစ်ကို ‘ထက်မြတ်’ ဖြစ်နေတယ်။
“နဒီ… ကိုယ် အားလုံးသိပြီးပြီ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အကူအညီမတောင်းတာလဲ?” ထက်မြတ်ရဲ့ အသံမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ အပြည့်။
ထက်မြတ်က နဒီ့ကို ကျောင်းကတည်းက တစ်ဖက်သတ် ချစ်ခဲ့သူပါ။ နဒီကတော့ မင်းခန့်ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ အခု နဒီ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ သူကပဲ ကူညီဖို့ လက်ကမ်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဒီကတော့ “အစ်ကို့ကို အားနာတယ်၊ သမီးမှာ သူတပါးရဲ့ သွေးပါနေတာ” ဆိုပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမယ့် ထက်မြတ်ကတော့ နဒီ့ဘေးမှာ အရိပ်လို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။
မင်းခန့်နဲ့ မေမြတ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ နီးကပ်လာပေမယ့် မင်းခန့် စိတ်မချမ်းသာဘူး။ နဒီ့ရဲ့ ဗိုက်ကလေးနဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ မေမြတ်ကတော့ နဒီ့ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်နေဆဲ။
မင်းခန့်က နဒီ့ဆီကို တိတ်တဆိတ် ငွေပို့ပေးပေမယ့် နဒီက အကြောင်းပြန်စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ငွေတွေကို ပြန်ပို့လိုက်တယ်။ “ရှင့်ဆီက ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မလိုချင်ဘူး။ ရှင့်ကလေးမဟုတ်ဘူးလို့ ရှင် သံသယဝင်ခဲ့ကတည်းက ကျွန်မတို့သားအမိမှာ အဖေဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။”
ဒီစာက မင်းခန့်ရဲ့ ရင်ကို လှံနဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူဟာ ကိုယ့်သွေးသားကို သံသယဝင်ခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ဆိုတာကို ခုမှ နားလည်လာခဲ့တယ်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ နဒီ ဗိုက်နာလာတယ်။ အဖေနဲ့ အမေကလည်း နယ်ကို ခဏသွားနေချိန်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း အားကိုးရာမဲ့နေချိန်မှာ ထက်မြတ်က အချိန်မီ ရောက်လာပြီး ဆေးရုံ ပို့ပေးခဲ့တယ်။
ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ ထက်မြတ် တစ်ယောက်တည်း ရင်တုန်ပန်းတုန် စောင့်နေရတယ်။ နာရီအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သူနာပြုဆရာမလေး ထွက်လာပြီး “သားလေး မွေးပါတယ်ရှင်” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ထက်မြတ် ကိုယ်တိုင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျမိတယ်။
ကလေးလေးက မင်းခန့်နဲ့ တထပ်တည်း တူနေတာကို မြင်ရတဲ့ နဒီ့မှာတော့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ နာကျင်မှု ဒွန်တွဲနေတယ်။ “သားလေး… မေမေ ရှိတယ်နော်” လို့ ပြောရင်း ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်တယ်။
မင်းခန့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ဟာ နဒီ့သားလေး အသက် တစ်လပြည့်တဲ့နေ့နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ မင်္ဂလာပွဲအတွင်းမှာ မေမြတ်က နဒီ့ကို လူပုံအလယ်မှာ ထပ်ပြီး သိက္ခာချဖို့ ဗီဒီယိုတစ်ခု ပြသဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဗီဒီယိုက မေမြတ်နဲ့ တခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက် ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဗီဒီယို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဒါက ထက်မြတ်က နဒီ့အတွက် လက်စားချေပေးလိုက်တာပါ။ မင်္ဂလာပွဲ ပျက်သွားပြီး မင်းခန့်လည်း မေမြတ်ရဲ့ တကယ့်အရှိတရားကို သိသွားတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ နဒီ့သားလေးကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ ဒူးထောက်ငိုပါတော့တယ်။
“နဒီ… ကိုယ် မှားသွားပြီ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဒီကလေးက ကိုယ့်သားလေးပဲ”
မင်းခန့်က နဒီ့ကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ “နဒီ… ကိုယ်တို့ သုံးယောက် မိသားစုအဖြစ် ပြန်နေကြရအောင်” တဲ့။
ဒါပေမဲ့ နဒီက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “ရှင်က ကျွန်မ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ သံသယဝင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို လူပုံအလယ်မှာ အစော်ကားခံနေရချိန်မှာ ရှင် ဘယ်မှာလဲ? အခု အားလုံး ပျက်စီးသွားမှ နောင်တရတာက အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ”
နဒီ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးက သားလေးရဲ့ အနာဂတ်ပါ။ သူမကို တကယ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသွားပါပြီ။
ထက်မြတ်က နဒီ့ကိုရော သားလေးကိုပါ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ထက်မြတ်က နဒီ့ကို လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်း ပေးခဲ့တယ်။
“နဒီ… ကိုယ် ဒီကလေးကို ကိုယ့်သားအရင်းလို ချစ်တယ်။ နဒီ့ကိုလည်း တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါရစေ။ ကိုယ့်ကို အခွင့်အရေး ပေးမလား?”
နဒီ တုံ့ဆိုင်းနေမိတယ်။ သူမမှာ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလေးက ထက်မြတ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်တော့ သူမ နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာတယ်။
မင်းခန့်က လက်မလျှော့ဘဲ ကလေးကို တရားဝင် ခေါ်ယူခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ “ဒါ ငါ့သွေးသားပဲ၊ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိတယ်” ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။
တရားရုံးမှာ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နဒီက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောခဲ့တယ်။ “ဖခင်ဆိုတာ သုတ်ပိုးတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ကလေး ဗိုက်ထဲရှိနေချိန်မှာ ဂရုစိုက်မှု၊ မွေးလာချိန်မှာ စောင့်ရှောက်မှုတွေ ရှိမှ အဖေလို့ ခေါ်တာ။ ရှင့်မှာ အဲဒီအရည်အချင်း မရှိဘူး”
ထက်မြတ်ကလည်း နဒီ့ဘက်ကနေ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပေးခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ မင်းခန့် ရှုံးနိမ့်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရတယ်။
နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့…
ပန်းခြံတစ်ခုထဲမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက်က “ဖေဖေ… ဖေဖေ…” လို့ အော်ပြီး ထက်မြတ်ဆီကို ပြေးသွားတယ်။ နဒီကတော့ ဘေးကနေ ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။ သူမဟာ အတိတ်က ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ဘဝပျက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအစစ်အမှန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။
“အတိတ်က အမှားတွေဟာ သင်ခန်းစာတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သားလေးကတော့ ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပါပဲ” ဆိုတဲ့ စာသားလေးနဲ့ နဒီ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ပျော်ရွှင်စွာ အဆုံးသတ်သွားပါတော့တယ်။
