ဦးလေးနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်

ဦးလေးနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်

အစပျိုးခြင်း မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတွေဆိုရင် ကျွန်မရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်တယ်။ အသက် ၁၉ နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ တခြားမိန်းကလေးတွေအတွက်တော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်မှာ ပျော်ရွှင်ရမယ့်အချိန်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီအရွယ်ဟာ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာပုံဖြစ်သွားရတဲ့ အစမှတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အမေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဘဝထဲကို အဖေ့သူငယ်ချင်းဆိုပြီး ရောက်လာတဲ့ ဦးထွန်းဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဦးလေးလို့ ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ ကျွန်မအတွက် ဖခင်တစ်ယောက်လိုရော၊ မောင်လေးတစ်ယောက်လိုရော၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်လိုပါ နေရာယူလာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေနောက်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက မတွေးခဲ့မိဘူး။

နီးစပ်မှု ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ရေငုံနှုတ်ပိတ် နေခဲ့ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပါ။ သူက အသက် ၄၀ ကျော်၊ ကျွန်မက ဆယ်ကျော်သက်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေကို ကြောက်လို့ ကျွန်မတို့ဟာ အိမ်ထဲမှာတင် ကမ္ဘာတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ “သန္တာ… ဦးလေး မင်းကို အမြဲစောင့်ရှောက်မှာပါ” လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့အချိန်၊ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ကျွန်မကို သူဖက်ထားပေးရင်းကနေ အရာအားလုံးဟာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ တူမ မဟုတ်တော့သလို၊ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အသုံးတော်ခံ တစ်ပိုင်း၊ ချစ်သူတစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။

အချိုးအကွေ့ ပျို့အန်တာတွေ စလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ စစ်ဆေးမှုလုပ်နေရင်း တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ရလဒ်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ “ဦးလေး… ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ” လို့ ကျွန်မ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်မှုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအကြည့်ဟာ ကျွန်မကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားပြီး တစ်ညလုံး ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေခဲ့မိတယ်။

ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ နောက်ရက်တွေမှာ သူ ကျွန်မကို ရှောင်လာတယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် Seen ပြပေမဲ့ ပြန်စာတစ်လုံးမှ မလာခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာရှိနေရင်တောင် ကျွန်မနဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင် နေတတ်လာတယ်။ “ဦးလေး… ကျွန်မတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ” လို့ ကျွန်မ ငိုပြီးမေးတဲ့အခါ သူက “ငါ့ကို လာမရှုပ်စမ်းပါနဲ့ သန္တာရာ၊ ငါ့မှာလည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်၊ လူတွေသိကုန်ရင် ငါ့ဘဝ ပျက်မှာပေါ့” လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်မ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ကျွန်မနဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးထက် ပိုအရေးကြီးနေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ကြည့်ခဲ့မိတာတွေဟာ မှားယွင်းခဲ့မှန်း သိလာရတယ်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း ကျွန်မ ဗိုက်ဟာ တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ကျွန်မ ကြားနေရပြီ။ “အဖေမရှိတဲ့ ကလေး” လို့ အပြောခံရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဦးထွန်း အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ့အဝတ်အစားတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ယူသွားပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာ စာတစ်စောင်နဲ့ ငွေအနည်းငယ်ပဲ ထားခဲ့တယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတာက “သန္တာ… ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါ ဒီတာဝန်ကို မယူနိုင်ဘူး။ မင်းလည်း ဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ” တဲ့။ ဖတ်နေရင်းနဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး၊ အယုံကြည်ဆုံး လူက ကျွန်မကို အမှိုက်တစ်စလို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာပဲ။

အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု လအနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်မ ဆေးရုံတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ကလေးမွေးခဲ့ရတယ်။ နာကျင်မှုတွေကြားထဲက ကလေးမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဦးထွန်းနဲ့ တထေရာတည်း တူနေတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ဒီကလေးဟာ အပြစ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေကို သတိရနေမှာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းထဲကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ ဦးထွန်း ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ထားသွားတာ မကြာသေးဘူးလေ။ အမှန်တရားကတော့… သူ ကျွန်မကို ထားသွားတာဟာ တာဝန်မယူချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာကို သိလို့ ကျွန်မကို အမုန်းခံပြီး ထွက်သွားတာတဲ့။ ကျွန်မကို စရိတ်စကတွေ ထားခဲ့နိုင်ဖို့အတွက် သူပိုင်သမျှ အကုန်ရောင်းပြီး ထားခဲ့တာကို ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။

နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ သူဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ သေဆုံးသွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို နာကျင်စေခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုကနေ ကျွန်မကို သန်မာလာစေဖို့ သူ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ အနစ်နာခံမှုလား။ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ရမလား၊ မုန်းရမလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဟာ သူ့ကို ချစ်မိခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာလား။ မိုးတွေ ပြန်ရွာနေပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ တာဝန်ယူရမယ့် ဘဝသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဦးမှာပါ။

သင်ခန်းစာ – လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကုစားနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိရင် အဲဒီအချစ်ဟာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုတာဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ သစ္စာဖောက်တာထက်တောင် ပိုပြီး နာကျင်ရတတ်ပါတယ်။