ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတဲ့ ည
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ အေးစက်စက် လေထုက ကျွန်မရဲ့ အဆုတ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသလိုပဲ။ ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်ပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိတယ်။ ဒီထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေတာ သေချာပေမဲ့ ဒီညဟာ သူ့အတွက် နောက်ဆုံးည ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလို နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို အရမ်းယုံကြည်မိတာပဲ။ အခုတော့ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို သတ်နေပြီ။
မင်းသုနဲ့ ကျွန်မ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ရုံးဆင်းရင် အတူတူ ထမင်းစားမယ်၊ ပိတ်ရက်ဆိုရင် ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်။ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်ရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ “မေ… ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ဘူး” လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ရွှေထည်တစ်ခုလို သိမ်းထားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်မှာ ကလေးလေးတွေရှိမယ်၊ အိမ်လေးတစ်လုံးရှိမယ်လို့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အိမ်မက်တွေ ထည့်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
အရာအားလုံးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က စတင်ပြောင်းလဲခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ဝမ်းသာအားရနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းတစ်ဖက်က တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ကျွန်မကို အေးခဲသွားစေတယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ “မေ… ခဏနေဦး ကိုယ် လာခဲ့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး သူဟာ ကျွန်မသိတဲ့ မင်းသု မဟုတ်တော့သလိုပဲ။ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝေခွဲမရတဲ့ အကြောက်တရားနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေပဲ မြင်နေရတယ်။ သူ နောက်ဆုံးပြောခဲ့တာက “မေ… ဒီကလေးက အခုချိန်မှာ မဖြစ်သင့်သေးဘူး။ ဆရာဝန်နဲ့ ပြကြည့်တော့ ကလေးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ မွေးလာရင်လည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်” တဲ့။
ကျွန်မ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ကလေးလေးက ဘာလို့ ပုံမှန်မဟုတ်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသုက သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်တဲ့ ဆရာဝန်ဆီ ကျွန်မကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီဆရာဝန်ကလည်း ကလေးမှာ နှလုံးရောဂါပါလာနိုင်တယ်၊ မွေးလာရင်တောင် အဖတ်တင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က လက်မခံချင်ပေမဲ့ မင်းသုရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး “မေ… ကိုယ်တို့အတွက် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အချိန်တွေ ရှိလာမှာပါ။ အခုတော့ ဒီကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရအောင်” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့၊ သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ သူပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်း အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
ဒီည… ဒီညဟာ အဲ့ဒီညပဲ။ မြို့ပြင်က ဆေးခန်းအသေးလေးတစ်ခု။ မီးရောင် မှိန်ပျပျအောက်မှာ ကျွန်မ တုန်ရီနေတယ်။ မင်းသုက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ “မကြောက်နဲ့နော်… ခဏလေးပါပဲ” လို့ သူက ဆိုတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဆေးခန်းရဲ့ အနံ့အသက်က ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းက ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မင်းသု ခဏအပြင်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းက မဟုတ်ဘဲ မင်းသု မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ဖုန်းက မက်ဆေ့ခ်ျဝင်သံ မြည်လာတယ်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်ပေမဲ့ မျက်လုံးက မသိစိတ်နဲ့ ရောက်သွားခဲ့တယ်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စာသားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေတယ်။ “သက်” ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတာ။ “ကို… မနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အဖေက အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီ။ ဟိုမိန်းကလေးကိစ္စ ပြီးပြီလား။ အဖေက စိတ်မရှည်တော့ဘူးနော်။ အမွေကိစ္စက အဲ့ဒါပေါ်မှာ မူတည်နေတာ” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ရီလာတယ်။ နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ဆရာဝန်ဆီက… “မင်းသု… ကလေးက ကျန်းမာရေး အကောင်းကြီးပါ။ မင်းခိုင်းတဲ့အတိုင်း ငါလိမ်ပြောထားတယ်။ အမြန်သာ လက်စဖျောက်တော့” တဲ့။ ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ပစ်ချင်ပေမဲ့ အသံတွေက ထွက်မလာဘူး။ မင်းသု အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက အရင်လိုပဲ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့။ “မေ… ဆရာဝန်လာပြီ။ အဆင်သင့်ပဲလား” လို့ သူက မေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီမျက်နှာ၊ ဒီအပြုံးတွေနောက်မှာ ဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ အနာဂတ်၊ သူ့ရဲ့ အမွေတွေအတွက် ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို သတ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ။ “ရှင်… ရှင့်ကို ကျွန်မ ယုံခဲ့တာ” ကျွန်မ အသံက တိုးပေမဲ့ ခါးသီးနေတယ်။ သူက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်တယ်။ အခြေအနေကို သူရိပ်မိသွားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားပြီး ဟန်ဆောင်မှုတွေ ခွာချလိုက်တယ်။ “မေ… မင်း နားလည်ပေးစမ်းပါ။ ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့။ မင်းနဲ့ ဒီကလေးသာ ရှိနေရင် ငါ့ဘဝက ပျက်မှာ” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်မ ဆေးခန်းထဲကနေ မိုးထဲလေထဲကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ သူ လှမ်းခေါ်နေတာတွေကို ကျွန်မ မကြားချင်တော့ဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ လဲကျသွားတဲ့အထိ ကျွန်မ ပြေးခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ ဝေဒနာက ကျွန်မရဲ့ စိတ်နာကျင်မှုလောက် မပြင်းထန်ပါဘူး။ ဒီညမှာ ကျွန်မ ကလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ ဆေးခန်းမှာ မဟုတ်ဘဲ လမ်းမပေါ်မှာတင် သွေးတွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံး စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မကို သတ်ခဲ့တာ မင်းသု မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက ကျွန်မကို ပြန်သတ်ခဲ့တာ။ အမာရွတ်ဆိုတာ အရေပြားပေါ်မှာတင် ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်အချစ်ဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာဟာ ဝိညာဉ်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲကျန်ရစ်တတ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေနတ်တစ်လက် ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူက ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပစ်သတ်မလားဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ သင်ခန်းစာ – အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းကသာ ကိုယ့်ကို မြင်သင့်တာတွေ မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။
